Ο λύκος μου/ My wolf

 Μικρό μου θηρίο
Μαζί μεγαλώσαμε.
Δεν είναι αστείο;

Μαζί δε κάνουμε,
μα χώρια δε μπορώ.
Ακόμα έστω, ίσως.

Σε μοιράζομαι μ'άλλους/ες ήδη.
Το πως σου φέρομαστε.
Μεταξύ μας αυτό μας χωρίζει.

Σ'αυτή τη ζωή όλο αργώ
Δε σε αντιλήφθηκα νωρίς,
Ένα μάθημα πικρό.

Δε σ'αναγνώρισα
δεν έκατσα να σε μάθω.
Αδιαφόρησα.

Κι εσύ μεγάλωνες.
Κι εσύ κι η αυταπάτη.

Ένας φλεγόμενος λύκος.
Πίσω απ΄τα διψασμένα μου πάθη.

Κι όσο σε έτρεφα επέστρεφες.
Όσο κι αν σε έδιωχνα περίμενες.
Όσο κι αν σε πλήγωνα μεγάλωνες.
Ακόμα κι αν σε σκότωνα, δεν έφτανε.

Κι εγώ; Μιά ανάσα λιγότερος.
Για βάλτα κάτω, όλη η ζωή.

Τώρα έχει φύγει η άνοιξη
Το καλοκαίρι δε θυμάμαι

Φθινόπωρο μου'δειξες τα δόντια σου.
Είναι τον χειμώνα για αγάπη τόσο αργά;

Μετράω μέρες για την άνοιξη.
Μετράω και τις πληγές μου.

Περιμένεις την αδύναμη στιγμή.
Γι'αυτό κι αν γελάω, το κάνω με επιφύλαξη.
Μία ιδέα αρκετή να με τρομοκρατεί.

Είναι φάσεις που μαζεύω ότι έχω.
Σηκώνω ανάστημα σε κοιτώ στα μάτια.
Σπάνια και για το λίγο που αντέχω.

Δεν έχω καταλάβει ακόμα τι σε σταματά.
Μπορείς μία χαρά να με κατασπαράξεις.
Χρέη κι απωθημένα να εισπράξεις.

Να σε κλωτσήσω, ξύσω, αλύπητα βαρέσω.
Ακόμα και τρεμάμενος αυτά είναι εύκολα.
Το δύσκολο είν'ένα. Το να σε εξημερώσω.

Έχω ένα μόνο λόγο που σε θέλω ζωντανό.
Όσο κι αν δε σε θέλω είσαι κομμάτι μου.
Ένα κομμάτι που πονώ, που πονώ και που αγαπώ.



My small beast,
We grew up together,
isn't it funny?

Together we can't be.
But apart, I just can't.
Yet at least, maybe.

I share you with others already.
How we treat you.
That's what separates us.

In this life I'm always late.
Didn't notice you early.
A lesson bitter.

Didn't recognise you.
Never learned you.
I didn't care.

And you were growing.
And you and my delusion.

A blazing wolf.
Behind my thirsty passions.

And as long as I fed you you were coming back.
No matter how much I sent you away, you'd wait.
As much as I'd hurt you, you'd grow.
Even if I'd kill, it wasn't enough.

And me? One breath lesser.
Count it. A whole life.

Now the spring is gone.
Summer I don't remember.

Fall you showed me your teeth.
Is it on winter too late for love?

I count down days to spring.
I count my wounds.

You're waiting for the weak moment.
That's why if I laugh, I do it with caution.
One idea is enough to terrify me.

There are times I gather all I got.
When I stand up and look you in the eyes.
Rarely and for the while that I can.

I still haven't understood what stops you.
You can easily devour me.
Debts and bottled up feelings to collect.

To kick you, grind you and mercilessly beat you.
Even shaking scared those are easy.
The difficult is one. To tame you.

I have but one reason I want you alive.
No matter how little I want you, you're a part of me.
A part I love.


Παύλος vlospa - kasbe

L.I.F.E.

 Hello there. It's been a while, feels like forever yet it's just an insignificant small amount of time. Smaller than our importance in the cosmos.

 I'm getting tired, that's all. I guess. Tired of... Being tired. Of everything. But mostly myself and the world itself.

 I look outside the window to see the rest of the world, can't stand my face anymore (need a makeover quite some years now but that's another thing to talk about another time). And what do I see? What does anybody see?

 First of(f) i checked the window, it's clean as a whistle. Unlike us and our souls, or most of us at least.

 It's been something like 10 years now, i read Erich Fromm's "To have or to be" and i understood (where is my cookie?!) how this world functioned, how WE humans to be more accurate. Few wanted knowledge, most wanted full bookshelves, few wanted true fucking love, most (of us - me included 2 times) wanted lovers.

 The world was a collection of collection. Needed desires and desired needs, for most.

 Then i read "The society of the spectacle" by Guy Debord. No longer JUST the collection was enough, no. One needed to show his collection(s). Attention whores in an abyssal brothel competing for not customers but reactions, likes and stuff.

 Then I realized more about everyone's own world. (Personal) Worlds within (our) world. Pretty much nothing is worth doing or being, unless it's shown somewhere. True goal? To become viral.

 Other peoples acceptance and opinion started matter too damn much, more than... well pretty much all else.

 So there are some options. You follow that road. Or you go elsewhere, with the few black sheeps. Or screw you guys I'm going home (i focus on my world- not me-).

 But how healthy is it to cut ties with the rest of the world and just live on your own (world or delusion)? Then again one might wonder is following others the healthy way?

 So you go elsewhere. Which might start from anywhere but it will lead to certain realization(s), have you indeed gone elsewhere and not just somewhere away.

 So what could life be all about? L.I.F.E.* Death is also interesting topic, another time, again.

 Can't say I know, I am still wandering in my thoughts like a whisper in a storm. However i can dare to say it's all about nothing.

 Nothing matters. Not me and my problems, not you and your ideas, nor someone "important" and his important impact on the world. The cosmos will continue with out us just like it has so far before us.

 So why not just die already? No need to prolong the inevitable, right? Hmm... Can't say I agree. I mean we are given a certain amount of time, or more precicely time is given us. Time was here before and will be afterwards, we count a small amount of time, time counts all of our amount.

 Find something interesting, something to make you forget a while, not completely(!), while you live, to do. Nature, animals, humans, science... It's all about balance. Remeber to enjoy while it lasts, don't forget it will end, nothing lasts forever. And wait. Till the time comes. It will.


* Loathing Is For Everyone
Kinda dedicating this to the sick minded preachers of this world, declaring they promote a healthy way of life. Well ladies and gentlemen the you have it, i present a healthy way of death. :P


Pavlos - vlospa kasbe

I am afraid i won't find all the dots i'd want

 I am afraid. Death. (small pause) And time. And me i guess. In the middle. Being toyed around by those... undescribably huge factors i cannot escape from. Am i not clear yet? Well the storm ain't over, please be patient. 

 I mean to say. I live until i die. Stupidly i used to, subconsciously, believe that this period is what one would call "his time". My time. But i don't own time. Time was way before me. And will be way after me. My lifetime is simply an insignificantly small part of it.

 So... Time exists, i live, i die, time contnues to exist. "Whatcha afraid of scaredy cat?" You'd probably say. I'm afraid of my lifetime. It seems short. Considering how many things there are in this world to experience in any way.

 I'm not a bookworm, there are times i enjoys reading even when i don't understand everything and/or fully. Slightly stoopid, yet day by day lesser and lesser i want to hope. :)
I'm not an adrenaline junkie. But i like stuff. Just imagine a neighbouring country how many things has to offer to your mind. And then imagine further, a continent.

 Just the other day i came across a video of Anthony Hopkins drawing. I mean i like his acting but didn't know he could and hell so good!! So i thought "Who else and what else?" How many people. And how many people i don't know.

 If the world "is a small place"... Then ya realize how small we are? Tiny dots noticed only through microscope. If someone is looking for those dots. So, are you looking for any other dots?


Παύλος - vlospa kasbe

Hide and seek

 For the wrong thing. Find something to look for. Tragically ironic, and even iconic. I mean how does "the self" look like? No need to think it too much. There is no why, there's just what there is, all around. So leave it like that i suggest.

 The self. I mean... What do i actually mean? What could i be meaning? The question "what is the self"? Is it even a question that can be answered? Imagination, memory, guts. Feels like the basic ingredients to uncover the truth, or to be more precise the lies hiding the truth!

 When saying "the self" one would understand one's "ego". Hello no! That it something else, a cover, a fake one. Think about it!

 When i was born, i was born someone, right? Or noone and in the process of life i started to "build" (the someone, the me) who i become? Like, gathering experiences, senses and thoughts, habits, beliefs. Yet, who was i before all that? I mean, take it off, all, everything. Your name, your age and birthplace, your color, your characteristics, your feelings, thoughts, preferations, principals, memories, every thing. What is there left?

 Sounds scary doesn't it? Yet wouldn't you say it's hard to do that? I mean these (among other stuff) is what (we think) makes us who we truely are, right, or maybe no? Maybe that's a cover we slowly and under "guidance" we built to fit in? So who is in a position where he can deny everything, deny "himself" and that it includes?

 I'll get more into it soon, however until then i'll close this door with a question for you (and me of course) to wonder. Are we really looking for that answer or are we trying our best to make it as hard as possible to get that answer?


Παύλος - vlospa kasbe

The skein of worlds

 I consider everyone's world(/planet... check my "planet collision" text before reading this one) as a hair in the skein. All of us are part of this ball that swirls as we unravel the skein. One starts another time, place, way. The huge size of the differences is distinct. But here's where a deep meaning is hidden. An important, universal difference.

 The "how everyone" got to his world/ planet. The "why" he stayed. And other reasons, and other differences. But one fundamental. "It's more possible things are as i say they are, than how the other one says things are". And somehow like that we build. We demolish as well and rarely we even abandon. Reasons, we find, we don't want to accept them and move on. It's that running mill that forces us to go back while we try to move forward.

 Reason. Reason grows stronger by time like cement that dries. Strong foundations, strong shakings by "awareness quakes" and even more in collapsing. Who wouldn't want strong foundations? And who finds reason to abandon the world/ planet he created? Who kills his creation so easily?

 Inability. It's a dice and we're afraid to roll it. We fear the dice as we roll it. Somehow like that we make relations between us. Between our worlds. We have the means to "dive" on into another and with (diving) masks to see and show what we do not keep well hidden. Instead we pick the snorkel and stay on the surface. If for starters we enter the unknown and known waters of others. We're drowning, afraid of choking. And this life? To love only oxygen? Some have only a surface to offer. The depth is missing. It was covered with cement. To step on. To "not fall in". In their worlds obscurity.

 Untravelled. All the worlds took a music note before they start dancing in this universe of ideas. Someone chirruped a joyous melody to guide them like birds in their first flight without unexpected outcomes. And the birds grew up and they got their own little birds. But the melody that was teaching them? The one they listened at. They didn't try. They didn't travel. They stayed there. Worthy of their parents fate. The whole cosmos is a book. Don't stay just in one page no matter how beautiful the content is, esecially, if it's your first then don't make it be your only one and last.

 Youth. In mind, perception. The testing of the sea water! The water is ok, let us dive! No, let us not dive, or at least not too much! More or less that's how we do when our worlds are connected. For whatever the reason. We just walk in the sand. One over another, but it's ok. We don't want to get wet since the water is not good for us. We are sunbathing.

 Insanity. We talk about "insanes" and we lock them in "asylums". We, the "sane ones"... We who govern this absurd world. Very logical. Every "planet"(/ world) with an asterroid's speed is danger, a threat. Better to be put in a cage! Alone in silence. Every "world" unknown and incomprehensible can collide with our world and... Reach it's core! When that happens true insanity begins. There is no core, there won't be one. We create one, and for how long we keep it. But the labeled "insane" has no core. His foundation is his instinct, his mood, whatever catches his attention. Your core and your pulverization are irrelevant to him and usually just a part of the process of the collision. You kill your creation. The one you labeled insane has the blessing to show you the way to kill your creation.

 Ignorance. And drugs with mania. Depression,  trends, apathy, disgust. Addictions, biological and psychological. They have always been. Until we die we're addicted to life. And we choose to add up more addictions. In body and spirit, in our life, in our world in every one's world. And that's an addiction. Why? Damn you time! Flow without me wanting to take a dosage (small/ large) of my addiction. A small dosage of a big life. Your worlds...

 Misunderstanding. No room for it here. Time is bold, absolute. It flows no matter what. It doesn't stop, accelerate or slow down. We want it to pass, we say.. Yet, it passes even if we don't want to or say so. So we either want time to pass quickly or beautifully. Or we just say. I doubt it. I'm kinda sure for the other two things. (1) Who wants to avoid beautiful moments, who doesn't want them to last for hours more? (2) And who doesn't want to avoid bad moments, who would not want them to be just a few, if he had to have some of them? People, change, leave, get lost and become forgotten. And you and me in time.. We have to tolerate that. Even if we try to remember it. It's not me who says so. It's time who asks so.

 Guide signs. Like signs some stationary and stoic represent the guides in the creation and the sequense of this world. Imperious and dusty, some forgoten, some ghosts in the streets that are inaccessible long time and/or they never even existed in the first place. And the moron is there. In the same directions. Wherever he was told, he went.. To gather goods to create his world (/planet). Following the signs. Others as well went. So many worlds they built, they must know something. From worlds, building, manipulation?

 Give me this dance! The amusement park is larger. The bumper cars are now planets, human planets in a celebration. And the collision? Joy! Because bloods are trendy, we just need to watch. Take my hand and keep it. Let everything else because the impact takes what you keep well hidden. It throws it on the surface and then you choose. You drown it or you keep it alive? The universe of ideas isn't preserved by only one living organism.


Pavlos - vlospa kasbe

Planet collision

 Real, fair, good, right. Don't exist!
Realy what's reality, and
realy what's real?
What is, or what we name?

 I consider reality what is happening to us and we are aware of it (fully) or not, we interpret it or not and it will continue to happen, as it did happen before, either we were aware of it or not. Our world is full of such functions. The whole set of these natural functions/ laws of physics, chemisrty and other sciences is what i call reality.

 I consider truth every sincere thought, expression or feeling, word (speech), act. When responding sincerely to something that (later you realize that) you don't know, what does that make truth end up as, if not as a lie? Or when acting hasty? Depending on the point of view truth differs. The "truths" we create and believe in until we transform them into functions/ rules of this world is what i consider truth.

 I don't exclude that there could be/ could have been a parallel reality.
I exclude the possibility that  in a conversation about human, humanism, religions, politics, nations, economy, etc even one of the debaters would be fully aware of the differences between what he calls real and reality. As well as! The point of the conversation is who is right. None.

 Everything we know touches us in some way, every thing we learn since childhood and we do it scheduled (subconsiously, like habbit), every thing we've been told and we haven't confirmed (data) we call all that truth. The cause of the expression/ thought/ act of us is our faith in our infallibility. Being certain about our certainty. I think or i do something because i believe it and likewise because i believe in something i think and do something. Everyone's truth is what suits him (me, now for example). The truth that suits him, the truth he wants to believe that only that is and it is not wrong, the truth he can imagine.

 And what is good? For me, for you, for who, for anyone, for everyone? That as well differs just like the faces and the opinions of people. Something good for you might equal with something bad for one other.

 Fair? It doesn't exist, just like truth, doesn't. Maybe few aspects, but that's all. Further on utopia is burried. I created it, i buried it. What is fair? Depending on the point of view of the observer and the beliefs of one or another, fair varies. There's nothing fair in this world. Watch the jungle. That's how it goes, that's how it's done. It doen't matter why. What matters is how much it affects you.

 Right. What's right? Once again it differs depending on the person. What right and wrong? And for who?

 Truth, fair, good, right and rest nice names to sum up, i deny them. (being calm) There's just life and what life includes. Since truth, fair, good and right vary and differ depending on the person and his principals/ beliefs/ fears and hopes and his life (and the way he has lived it) i do not accept one unique and absolute rule. Only interpretations based on our certainty and our will to avoid sorrow in the realization THAT THINGS ARE NOT AS WE THINK THEY ARE.

 Everthing is a show of stubborn people and their subconscious (now habbit, after prcatising it so long) avoidance of the acceptance that nothing is as we think all is.

 So our world is full of "truths", "goods", rights" and "fairs". A change may never come or it can come but slowly slowly. And every "good" change is because of (in our personal opinion) our truth, our beliefs, principals etc. Every bad change is because of (in our personal opinion) the bad, ugly, wrong, unfair etc, influence of others.

 Do you realy think you can define "right" a reality fair and good for all living organisms? (our planet, all, the whole universe itself, can be considered a living organism). If yes, then it's not perfect (the reality), (as nothing in this world), i inform you, either there's something you have not looked for, or something will have changed soon or with the pass of time. Something that you can not calculate now.

 Everthing that unites us humans has a name and/ or symbol, it includes its truths, its fair(s), its good(s) and its right(s). Nations, religions, systems of government, economies. Yet, no one nowhere so far has been able to be simultaneously fair, good, right and be saying the truth. That's one truth, a sad one as well if it interests you, but if not? It remains a fact that awaits to be discovered/ confirmed by the people.

 Every set of ideas, impressions and convictions, every principal, every belief, every fear, every hope, every judgement, contains a set of truths, fair(s), good and right acts. Whole planets/ worlds. We all disagree between us. In something, in anything, in everything. Planets colliding. It's an obvious fact, even if it's metaphorically a fact, but obvious litelally. In idea, expression, arguement, conflict, war.

 We are small planets colliding with each other every day consiously or not, willingly and not, on purpose and not. Other times we accept it. Other times the others accept it. Bumper cars in an amusement park, we travel happily in the space we know and collide. Rarely one accepts to abandon his world. We move like in the streets of downtown Athens drivers. All sorts of drivers. Jungle.

 Our world looks like a big skein of long hair. You can catch one, anyone, and from there you start unroll the skein with a base the theory that everything moves around that hair. You can say that all has to do with need. Or with fear, with hope. Everything has to do with beauty, strength, survival or that just everthing just has to do with everything. Of course the fact that you can give an interpretation, from them or the others, doesn't make the interpretetion a fact.

 All i have writen so far prove that this text as well is an idea. A set of blah, blah, fair, right, good, real, blah, blah... If i'm right, fair, if i tell/write things well and if i write the truth, is something that doesn't interest me. As i explained above, i don't believe anymore in them. And if you, minority of the minority (minority of the people that read my texts and minority among these people who agrees) as you will have noticed we are not unique. First because even the idea of this text contains the set i mentioned. Second because it might be just as i'm thinking. Either you thought of it first or not, we are not unique. Not yet.

 Unique for me are those who collide their planet head on fearlessly with other worlds/planets for no serious reason, but just because they got in their way. Because they don't turn their backs at what's happening. That wonderful moment is when they step on the one planet/world that unites us all, the one we step on. And that moment where the others step on the same world with these unique ones. Many times like scaredy cats because we don't understand them we call them "absurd, insane! Hmph! Rubish!"
It's funny... Rats calling others rubish...


Pavlos - vlospa kasbe

Κάτι πάει τραγικά στραβά

 Κι αυτό αγαπητοί είναι η πορεία σας. Αναφέρομαι στη μερίδα πολιτών του Δήμου Βύρωνα που άλλη έννοια δεν έχει, το κολυμβητήριο τη μάρανε. Δηλαδή πριν από δαύτο πως την παλεύανε? Δε τη παλέυανε θα μου πεις, ούτε τώρα κι ίσως ούτε ποτέ τους.

 Ακόλουθοι της highλας που εισήγαγε με τρομερή επιτυχία ο προηγούμενος Δήμαρχος Νίκος Χαρδαλιάς που προσπαθούν α ν'ανέβουν όσο πιό ψηλά μπορούν πέφτοντας όσο πιο χαμηλά γίνεται.

 Το κολυμβητήριο το αναγνωρίζω σαν απωθημένο του βυρωνιώτη πολίτη μιάς και πλέον έχω ξεχάσει πριν πόσα χρόνια ... "ξεκίνησε"(?) και παρά τα πόσα εγκαίνια ακόμα τζίφος. Αλλά εκείνα τα χρόνια κυρίες και κύριοι, αγαπητό κοινό σ'αυτή την παράσταση, ήταν "αλλιώς". Πέρα απ'το σαφώς μεγαλύτερο ποσοστό άγνοιας μου από τώρα, ήταν κι η κατάσταση καλύτερη.

 Πλέον, ήδη καιρό τώρα δηλαδή, δεν είναι το κολυμβητήριο που χρειαζόμαστε. Σίγουρα το θέλουμε και δικαιούμαστε να το θέλουμε, μα δεν είναι αυτό που χρειαζόμαστε.

 Αλλά είναι η πορεία μας στραβή. Πρέπει να κάνουμε λίγο άστεγοι για να καταλάβουμε τι ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ να είναι στη θέση του ΓΑΜΩ κολυμβητηρίου σας. Γαμώ την πουτάνα σας. (κάνει ρίμα και δε κρατήθηκα είναι η επιρροή των ράπερ φίλων μου μάλλον)

 Πρέπει να γράψω δηλαδή τι πιστεύω πως θα έπρεπε να γίνει στη θέση του?
Όχι? Χαίρομαι.
Ναι? Πέρνα να παραλάβεις το βραβείο σου "κατ'επιλογήν ηλίθιος της χρονιάς".
Δεν είμαι απόλυτος και δε σηκώνω κουβέντα πάνω σ'αυτό! ;Ρ

 Οπότε, τι λέτε θα ξεστραβωθείτε πλέον να σταματήσω κι εγώ να σας βλέπω σα καρτούν? Η φτώχεια θέλει καλοπέραση κι ο πεινασμένος ύπνο για να ονειρεύεται καρβέλια. Αν τύχει και φτάσει κανείς μέχρι την παραπάνω γραμμή δε θα καταλάβει πόσο εύστοχα περιέγραψα τον τρόπο σκέψης/ πράξης του δίχως να τον γνωρίζω προσωπικά.

Αντιός αμίγκος. Τα λέμε όταν τα πιούμε!


Παύλος - vlospa kasbe

Ένα δώρο που δε χάνεται

 Βρίσκουμε, χάνουμε. Δίνουμε, παίρνουμε. Δώρο. Στιγμές. Μία πληθώρα βιωμάτων και συναισθημάτων. Συναλλαγή. Με τον εγκέφαλο και τους συνανθρώπους μας. Κοκτέιλ αισθήσεων.

 Βίωμα. Το να ζήσουμε τη ζωή, τις στιγμές της, μόνοι μα και μαζί με άλλους. Να συναισθανθούμε και να μοιραστούμε. Θαύμα! Ή μήπως έτσι (θα έπρεπε να) είναι η πραγματικότητα?

 Δίνουμε και παίρνουμε. Μα δε φαίνεται! Κάτι ζωντανό που καλλιεργείται μέσα μας. Το συντηρούμε, το εκτρέφουμε ή το σκοτώνουμε, το ξεχνάμε και το θάβουμε. Ο χρόνος περνάει, μα το βίωμα και συναισθήματα που δημιούργησε και μοιραστήκαμε μένουν.

 Στη μνήμη μας κάτι παραμένει (και περιμένει). Μία ζωηρή εικόνα, ένας έντονος ήχος, μία μυρωδιά, μία θαυμάσια γεύση, ένα άγγιγμα. Το βίωμα μεγάλωσε, ενηλικιώθηκε, κι έγινε ανάμνηση. Ένα θαυμάσιο δώρο!

 Το δώρο αυτό δε χάνεται. Πραγματικά! Κι ακόμα κι αν χαθεί κάποτε γνωρίζουμε άνα πάσα στιγμή που είναι κρυμμένο, χαμένο. 


Παύλος - vlospa kasbe

Αναζήτηση

 Αρχικά, αναζητούμε. Εξηγήσεις. Νέα ερωτήματα και πάλι εξηγήσεις. Υλικά. Καταστάσεις. Ανθρώπους.

 Ανέκαθεν, έτσι λειτουργούσαμε. Αναζητούμε ό,τι μας έλειψε στην παιδική μας ηλικία, ή μας λείπει, χρειαζόμαστε ή/ και θέλουμε, τώρα! Πρώτη αναζήτηση είναι η απόκτηση.

 Μα και μετά απ'την εύρεση η αναζήτηση δε σταματά. Έπειτα αναζητούμε τη διατήρηση. Θέλουμε να διατηρήσουμε ό,τι (μοχθήσαμε να αποκτήσουμε ή ακόμη κι αν το έχουμε εξ'αρχής θα μοχθήσουμε να το βρούμε εαν το χάσουμε) αποκτήσαμε ώστε να μη χρειαστεί να το αναζητήσουμε, πάλι.

 Ύστερα, όταν επιτευχθεί κι η διατήρηση, αναζητούμε τη βελτίωση. 

 Πάντοτε κάτι θα μας λείπει, το (ανα)γνωρίζουμε, ή όχι. Πάντοτε κάτι αναζητούμε το γνωρίζουμε ή όχι. Ακόμα κι όταν έχουμε αναζητήσει καθετί, ακόμα κι αν το αποκτήσαμε, το διατηρήσαμε και το βελτιώσαμε, πάλι κάτι θα αναζητήσουμε. Ίσως το να χάσουμε ό,τι αποκτήσαμε, για να το εκτιμήσουμε στο τέλος.

 Παρότι τίποτα δεν είναι δικό μας σ'αυτόν τον κόσμο, οφείλουμε να το χάσουμε, να ζήσουμε, πάλι ή για πρώτη φορά, χωρίς αυτό, για να θυμηθούμε (ή να δούμε) τη ζωή μας δίχως εκείνο.

 Ακόμη κι όταν τα αποκτήσουμε, διατηρήσουμε και βελτιώσουμε όλα, θα αναζητήσουμε το τίποτα, να τα χάσουμε όλα. Συνειδητά και μη.

 Ώστε, πάλι, ν'αναζητήσουμε. Ό,τι δεν έχουμε, πιά (ή ακόμα και δε το γνωρίζουμε). Την αναζήτηση.


Παύλος - vlospa kasbe


 For starters we search. For explanations. New questions and again, new explanations. Materials. Situations. Humans.

 We have always done (/functioned) that (way). We search what we were deprived of in our childhood, or we miss, need or/and want, now! First search is acquirement. 

 But even after acquirement our search doesn't stop. Afterwards we search maintaining (prolonging). We want to preserve what we (struggled to acquire, or even if we have had it since the beginning we will struggle to re-acquire if we'd lose it) acquired, so we will not have to search for it, again.

 After maintaining is accomplished, we search for improvement.

 We will always miss something, whether we (know/) recognise it or not. We are always searching for something knowingly and/ or not. Even if we have searched for all (there is), even if we acquired, maintained and improved it, again, we will search for something. Maybe that will be losing what we acquired, so we will appreciate it in the end.

 Despite nothing being ours in this world, we owe to lose it, to live, again, or for the first time, without it, to remember (or to see) our life without it.

 Even if we acquire all (there is to), maintain and improve, we will search for nothingness, to lose it all, consciously and not.

 So that we can once more search. For whatever it is we don't have, anymore (or yet and we just don't know it). The search.


Pavlos - vlospa kasbe

Γλυκιά μου άγνοια

 Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα. Γλυκιά μου άγνοια να σε είχα πάλι ξανά. Τι παράξενο! Θέλουμε τη γνώση νωρίτερα, μα και την άγνοια αργότερα. Η γνώση είναι σαν έπαθλο, σαν μία πληγή που επουλώνεται. Κι η άγνοια? Ένα συνοθύλευμα αισθήσεων απροσδιόριστων.

 Η ζωή είναι ταξίδι. Ίσως λάβουμε τις απαντήσεις μας στον προορισμό μας, τον θάνατο. Επιθυμούμε να φτάσουμε στον προορισμό μας, μα όχι να πεθάνουμε. Ή ίσως κι όχι! Αναζητούμε απαντήσεις, μα εκείνες αποφέρουν κι άλλα ερωτήματα. Κι οι απαντήσεις δεν είναι συχνά αυτές που θέλουμε, νομίζουμε, πιστεύουμε ή και μπορούμε να καταλάβουμε και να αποδεχτούμε.

 Το κουκούλι της άγνοιας είναι κάτι απ'το οποίο συνήθως ξεφεύγουμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Κι είναι απίθανο να επιστρέψουμε εκεί. Είναι η φύση μας ή η φύση των απαντήσεων που μας ωθεί στην αναζήτηση της άγνοιας? Είναι η αθώα αφέλεια της (άγνοιας) ή η αβάσταχτη συνειδητοποίηση που ακολουθεί τις απαντήσεις?

 Η χαρά του γνωρίζεις, ξανά, η σιγουριά του να νομίζεις. Στο ταξίδι ευχαριστιόμαστε τη διεργασία, το ταξίδι το ίδιο, κι ο προορισμός? Ένα έπαθλο κι αυτός, γλυκόπιρκο κι απόλυτο. Ένα έπαθλο που δύσκολα ξεφορτώνεται κανείς, του αρέσει δε του αρέσει.


Παύλος - vlospa kasbe

Παύση (press pause)

 Η γη γυρνά, ο κόσμος κινείται, η μουσική που συνέθεσα και συνήθισα παίζει.
Μα ξαφνικά παύση, διερώτηση, σοκ. Ή με διαφορετική σειρά. Παύση! Η γη σταματά να γυρνά, ο κόσμος να κινείται, η μουσική να παίζει. Μόνο οι στροφές στο κεφάλι μου κι οι προβληματισμοί μου.

 Η αμφιβολία για τα δεδομένα, η απορία για τα πεπραγμένα. Ψευδή ή αληθή, σωστά ή εσφαλμένα. Τι είναι εδώ, γιατί είναι εδώ, πως είναι εκεί, που είναι αλλού, τι και ποιός είμαι εγώ, πως είμαι εγώ, γιατί είμαι εγώ, γιατί είμαι εδώ.

 Τι είναι φυσιολογικό, τι είναι αλήθεια, ποιός και με βάση "τι" τα όρισε αυτά?

 Παύση στην παύση, και παρατήρηση. Σταματώ να σταματάω κι απλά παρατηρώ. Παρατηρώ, κρίνω, αξιολογώ, επαληθεύω,διαψεύδω, ονειρεύομαι, κοιτώ ξανά. Μία παράσταση κι εγώ θεατής, ανακριτής. Ανάβω τη λάμπα και στοχεύω κεφάλι, να προκαλέσω ζάλη και μία ασταμάτητη ροή πραγματιτκότητας. Ρίχνω φως στο σκοτάδι της άγνοιας, περνώ τη λογική ως τα σύνορα της παράνοιας κι ό,τι ακολουθεί.

 Υπάρχει τέλος, υπάρχει αρχή? Ή μία ασταμάτητη αέναη ροή? Επανεκίνηση κατά το πέρας του τέλους, πριν την αρχή της αρχής.


Παύλος - vlospa kasbe

Χάπι νιού γ(κ)ίαρ

 Χρόνος είναι και περνά. Γερνά. Δεν έχει κι άλλη επιλογή. Άλλοτε εύκολα, άλλοτε δύσκολα και δυσκοίλια, περνά ο μπαγάσας. Άνθρωποι είμαστε κι έχουμε τη δυνατότητα αλλαγής, βελτίωσης, εξέλιξης κι αντιστρόφως μ'όλα τα αρνητικά κι ίσως κι άλλα τόσα. ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ, ξαναγράφω.

 "Ω!Νέε χρόνε, ερχόμενος φέρε μαζί σου..."
Υγεία, αγάπη, ευτυχία συν μία λίστα για το σούπερ μάρκετ.
 "Ω!Παλιέ χρόνε φεύγοντας πάρε τα σκουπίδια και τον πούλο και..."

 Έχω αφιερώσει μεγάλο μέρος της, μεγάλης (...), ζωής μου στην κατανόηση της ανθρώπινης βλακείας που έχει πάψει να μας δέρνει και μας βγάζει στεγνά νοκ-άουτ πλέον δίχως ιδιαίτερο κόπο.

 Μόνο 1 ερώτηση καταφέρνω να αρθρώσω.
Ο νέος χρόνος είναι κάτι σαν ντελίβερυ Άη-Βασίλης για άϋλες επιθυμίες του υλιστή ανθρώπου?

 Ούτε 1 απάντηση δεν έχω λάβει. Ίσως απ'το 2016 ζητήσω να φέρει αυτήν την απάντηση, απελπίζομαι, απελπίζομαι. Με τους συνανθώπους μου. 

 Αισθάνομαι σα να βλέπω απ'το παράθυρο δέντρα να μεταφυτεύονται. Ανθρώπους άκαμπτους, μουδιασμένους, υπνωτισμένους, λιπόθυμους, νεκρούς να μεταφέρονται σε νέα σημεία, στέκια.

 Όλοι θέλουν αλλαγή μα κανείς να αλλάξει, όλοι θέλουν δράση μα κανείς να κινηθεί.

 Σηκωθείτε, έφθασε η βασιλόπιτα! Σε ποιον άραγε θα πέσει το φλουρί? Θα του πέσει στο κεφάλι μπας και ξυπνήσει? Θα του πέσει στο πάτωμα να επιστρέψει στο επίπεδο του? Θέλω να πλάσω ένα τεράστιο φλουρί και μέσα του να θάψω και να κηδέψω μία βασιλόπιτα, χωρίς φλουρί.

Για να κλείσω θα προσπαθήσω να δώσω ένα νόημα (ίσως και 2 αν είμαι ικανός).
Στις ευχές έχουμε όλοι δικαίωμα. Στις απαιτούμενες πράξεις για μεταμόρφωση -πεταλούδας- της ευχής σε πραγματικότητα, έχουμε όμως λίγοι την υποχρέωση. Κι είναι για εμάς. Εσείς που κοιμάστε κι εσείς που ονειρεύεστε συνεχίστε ακάθεκτοι.

Παύλος - vlospa kasbe

Τα πρόσωπα των προβλημάτων μου

 Τους έδωσα πρόσωπα, και τα έβγαλα βόλτα. 

 Άνοιξα την εφημερίδα και διάβασα για την φτώχια και την πείνα των συνανθρώπων μου, καταραμένοι πολιτικοί. Νευρίασα. Κάπνισα 2-3 τσιγάρα με τον καφέ μου, ηρέμησα.

 Άνοιξα την τηλεόραση κι είδα ένα ντοκιμαντέρ για την καταστροφή του φυσικού μας περιβάλοντος, καταραμένοι υλιστές. Τσαντίστηκα. Άραξα στον καναπέ και κοιμήθηκα ένα διωράκι, χαλάρωσα.

 Άνοιξα τον υπολογιστή κι είδα ένα βίντεο για την ενδοοικογενειακή βία, καταραμένοι άνθρωποι. Εξοργίστηκα. Έκανα έρωτα στο ταίρι μου, ξεχάστηκα.

 Βγήκα έξω στο δρόμο κι είδα αδέσποτα βασανισμένα ζώα, καταραμένοι αναίσθητοι κι ανεύθηνοι τέρατα, άνθρωποι. Στεναχωρήθηκα. Πήγα για ένα εσπρεσσάκι, όλα καλά.

 Παρακάτω στην πλατεία, είδα να την πέφτουν σε μετανάστες, καταραμένοι ρατσιστές. Τα'χασα. Πήγα μιά βόλτα στα μαγαζιά, τα βρήκα.

 Πέρασα απ'το πάρκο κι είδα χρήστες ηρωίνης, καταραμένη κοινωνία. Λυπήθηκα. Λίγο πιό δίπλα, ήπια έναν μπάφο, ξέφυγα.

 Είδα παιδιά στα φανάρια να πουλάνε χαρτομάντηλα, καταραμένοι άνθρωποι. Ξενέρωσα. Πήγα μία βόλτα με το αμάξι μου, είδα τα πράματα αλλιώς.

 Επέστρεψα σπίτι μου, με κοίταξα στον καθρέφτη. Δεν είμαι το πρόσωπο των προβλημάτων. Είμαι άλλο ένα πρόσωπο εκείνων που δημιουργούν τα προβλήματα αυτά.

 Απάθεια, αμάθεια, άρνηση αμφιβολίας, αποφυγή ευθυνών, εθελοτυφλία, αυταπάτες, σιγουριά στο αλάθητο, απαξίωση επαναξιολόγησης, απώθηση τύψεων, απάθεια. Απάθεια!

Παύλος - vlospa kasbe

Ύπνος - Στιγμές ελευθερίας

 Συνείδηση, ή έστω αυτό το υποκατάστατο της που έχουμε σε λειτουργία όσο είμαστε "ξύπνιοι". Όσο ζούμε, αν θεωρήσει κανείς κάθε ύπνο που ρίχνουμε κι από έναν μικρό θάνατο.

 Για να καταφέρεις να κοιμηθείς οφείλεις να αφεθείς απ'τις έγνοιες, τα άγχη και τις σκέψεις της ημέρας, της ζωής σου, να κόψεις εκείνο το νήμα επικοινωνίας με τον κόσμο, που σε κρατά ξύπνιο. Ο καμβάς που αντικρύζεις τις στιγμές πριν κοιμηθείς να είναι λευκός. Θα μπορούσε κανείς να πει πως αυτά τα άγχη, οι έγνοιες και σκέψεις μας κρατούν φυλακισμένους στη λειτουργία της συνείδησης και ξύπνιους να σκεφτόμαστε αυτά που, θαρρούμε πως, θέλουμε και όχι αντιστοίχως.

 Κατά τον ίδιο τρόπο λοιπόν δε θα μπορούσε κάποιος να πει πως ο ύπνος μας ελευθερώνει? Αυτά τα δεσμά της συνείδησης σπάνε και τα ηνία παίρνει ο ύπνος. Στο βασίλειο του ύπνου ηγεμόνας είναι ο νους, το ασυνείδητο. Όσα απωθούμε, όσα συλλέγουμε δίχως να το αντιλαμβανόμαστε. Πληροφορίες, εικόνες, ήχοι, σκέψεις και συναισθήματα. Σαν ο νους να'ναι υποχείριο των σκέψεων συναισθημάτων κι ερεθισμάτων μας και κατά τη διάρκεια του ύπνου, όλα αυτά ο νους μας να τα διοικεί και να τα διατάζει να φανερωθούν σε εμάς.

 Σκεφτόμαστε, βλέπουμε όσα θέλει ο νους δίχως να τον χαλιναγωγούμε, μα ενώ αυτός χαλιναγωγεί εμάς. Ίσως η πιο γνήσια στιγμή ελευθερίας για εκείνον. Ίσως και για εμάς τους ίδιους. Σκέψεις δίχως όρια και σύνορα. Η στιγμή που αληθινό και ψεύτικο είναι κάτι που το αξιολογούμε και το ορίζουμε οι ίδιοι. Γι'αυτό και πολλές φορές το νόημα είναι κρυμμένο, αδιανόητο, παρερμηρευμένο και σπανίως φανερό.

 Όνειρα. Ίσως η φαντασία είναι μια πραγματικότητα που δεν έχουμε ζήσει. Που σημαίνει πως ενδέχεται είτε να τη ζήσουμε στο μέλλον, είτε να μην την έχουμε ζήσει οι ίδιοι, μα στο παρελθόν κάποιος την έχει ζήσει και μας την μετέδωσε. Την ώρα του ύπνου, κατά τη διάρκεια ενός ονείρου η φαντασία γίνεται πραγματικότητα.

 Αισθάνεσαι τη φυλάκιση της συνείδησης σου όταν είσαι... "ξύπνιος"?

Παύλος - vlospa kasbe

Είναι ώρες...

 Ώρες που αναρωτιέμαι. Κοιτάζω γύρω μου κι απλά αναρωτιέμαι. Τι κάνω εδώ, γιατί βρίσκομαι εδώ?

 Σχεδόν 3 μήνες. Δεν είναι πολύ, μα ούτε και λίγο. 

 Παίρνω μιά βαθύτατη ανάσα, γεμίζω τα πνευμόνια μου. Σηκώνω το κεφάλι μου, κοιτάω τον ουρανό. Στον εαυτό μου απαντώ. Ότι κι εκεί, ότι κι αλλού. Αναπνέω, περπατάω. Ζω. Σε χώμα πατάω, ουρανό κοιτάω, αέρα εισπνέω. 

 Τι αλλάζει? Εγώ? Καθετί γύρω μου παραμένει ίδιο, αλλάζει συνεχώς, μέχρι να το γνωρίσω και να αλλάξει, πάλι, και να αλλάξω, πάλι.

 Τι δεν αλλάζει? Αυτό το ένστικτο που μας καθοδηγεί να επιδιώκουμε καθετί, όσα μπορούμε, όλο και πιό πολλά. Κι εκείνο το γεγονός που μας φέρνει σε συνειδητοποίηση ή μας δίνει κίνητρο να συνεχίσουμε, να προσπαθούμε, να τ'αποκτήσουμε όλα. 

 Πάντοτε κάτι θα, μας, λείπει. Πάντοτε κάτι, ακόμα, επιπλέον, θα θέλουμε. Θα μπορούσε κανείς να συμπεράνει πως αυτή η ακολουθία της ζωής μας της ίδιας είναι ένα ανταλλακτικό παζάρι. Παζάρι για να επιβιώσουμε, να επιβεβαιώσουμε και να διαψεύσουμε.

 Αφήνω αυτού του είδους τις συνήθειες, τη ζωή, τους ανθρώπους, ή με αφήνουν αυτά. Σε αντάλλαγμα με... Κάτι άλλο. Όσο δε το σκέφτεσαι δεν το κάνεις συμβάν κι αν συμβεί χωρίς να το'χεις σκεφτεί και χωρίς να το κάνεις επιδιώκεις να βρεθείς το σημείο προτού συμβεί.

 Όπου και να'μαι, ό,τι και να κάνω. Είμαι απλά κάπου αλλού και κάνω ό,τι ο καθένας με άλλο τρόπο. Αυτόν που θεωρώ είναι ο τρόπος μου. Εκεί που θεωρώ πως μπορώ να το κάνω καλύτερα.

 Είναι κάποιες τέτοιες ώρες. Παντού. Στον καθένα. Είτε το αντιλαμβάνεται είτε όχι.

Παύλος - vlospa kasbe

Ένας κουβάς πραγματικότητα

 Water bucket challenge. Σιγά την πρόκληση. Το να κοιτάξεις τη ζωή σου κατάματα, το να λουστείς τις συνέπειες των επιλογών σου, το να ξεκινήσεις τις πράξεις που αποφέρουν αργά αργά την αλλαγή, ααχ, αυτό είναι πρόκληση. Αλλά μάθαμε να ζούμε (?) εύκολα, το εύκολο θα προτιμήσουμε, κάθε απόπειρα υπόδειξη λαθών και δυσκολιών θα απορρίψουμε.

 "Μα αυτό είναι το φυσιολογικό. Αυτό κάνουν όλοι." Κι η πλειοψηφία δε θέλει να'ναι το μαύρο πρόβατο, μα το λευκό. "Το'κανε Bill Gates, ξέρεις ποιός είναι αυτός, χαζός είναι?". Εσύ ξέρεις ποιός είσαι? Γιατί προφανώς από χρώμα διαλέξε η πλειοψηφία. Λευκό. Και πρόβατο.

 Ημίμετρα κι απάθεια. Αυταπάτη και κατ'επιλογήν αμάθεια, πρόοδος κάθε σημάδι ημιμάθειας. Άρνηση. Για επίγνωση, για προσπάθεια για αλλαγή, εξέλιξη, μεταμόρφωση. Θες να κάνεις "κάτι" για τις αρρώστιες του κόσμου, για οργανώσεις? Μάθε πρώτα για αυτές. Θες αλλαγή? Κάνε κάτι διαφορετικό απ'το ήδη υπάρχον, απ'αυτό που σου πλασάρει ο ένας κι ο άλλος.

 Αλλά όχι. το "ασφαλές", το γνωστό, η πεπατημένη οδός. Χαραμίζουμε νερό, εθελοτυφλούμε ονομάζοντας το απόλυτα απαθέστατο τίποτα, σε "κάτι". Η σκέψη απαιτεί κι αποφέρει κόπο, συνειδητοποίηση, αυτοκριτική και μάλιστα σε σκληρό βαθμό. Μα καθετί σκληρό κι επώδυνο το απορρίπτουμε και το αποφεύγουμε.

Παύλος - vlospa kasbe

Ο μεγαλύτερος μου φόβος

 Είναι ο εξής. Η ερμηνεία που θα αφήσει το μεγαλύτερο αντίκτυπο αν ερμηνευτεί με άλλο τρόπο από αυτόν που προοριζόταν. Αναφέρομαι στην εξής φράση του Άλμπερτ Αϊνστάιν : 

"Φοβάμαι την ημέρα που η τεχνολογία θα νικήσει την ανθρωπιά. Τότε ο κόσμος θα έχει μόνο μιά γενιά, από ηλίθιους"

 Το αν είμαστε, οι άνθρωποι, ηλίθιοι στην πλειοψηφία μας, μας το απαντά μία θέα έξω απ'το παράθυρο, όσοι ζούμε ακόμα σε σπίτια.

 Θεωρούμε πως ζούμε, μα κυριολεκτικά απλώς επιβιώνουμε και συντηρούμαστε "στον πάγο".

 Άνθρωπος και ρομπότ. Ο άνθρωπος σκέφτεται, σχεδιάζει και δημιουργεί το ρομποτ το οποίο εκτελεί τις εντολές του ανθρώπου. Ένα κρύο παγωμένο μηχάνημα ανίκανο να αισθανθεί.

 Άνθρωπος/ρομπότ λοιπόν είναι ο άνθρωπος που λειτουργεί παρομοίως δίχως όμως να είναι φτιαγμένος από μέταλο. Εντολές που δέχεται από άλλον ή που έδωσε ο ίδιος στον εαυτό του και η συνεχής εκτέλεση τους έγινε πλέον ασυνείδητη συνήθεια.

 Το να λειτουργούμε σαν ρομποτ και να θεωρούμε πως είμαστε άνθρωποι ήταν ο φόβος μου. Και λέω "ήταν" γιατί πλέον δεν είναι, καθώς το ζω, το επιβεβαιώνω και το καταπολεμώ.

 Θαρρούμε πως αισθανόμαστε. Μα όχι. Απλά νιώθουμε κυκλοθυμικά, όπως λειτουργεί το ξυπνητήρι, ανά ώρες την ανάγκη να αισθανθούμε. Πως ζούμε, πως είμαστε αληθινοί, πως είμαστε άνθρωποι και πως έχουμε συνείδηση. Των σκέψεων μας, των πράξεων μας, των αισθημάτων μας.

 Μα όχι. Πλέον δε νιώθουμε το κρύο. Τη στιγμή εκείνη που ξεκινάμε να αισθανόμαστε, ξεκινάμε επίσης κι απωθούμε, κλειδώνουμε μέσα βαθιά στην αποθήκη του νου μας καθετί μας προκαλεί έντονη ανάγκη για εκτόνωση. Είτε αγάπη, είτε μίσος. Φοβόμαστε τις συνέπειες. Τι θα πει ο κόσμος, την άρνηση.

 Δημιουργήσαμε ρέπλικες ανθρώπων, δε θα ήμασταν ικανοί να δημιουργήσουμε ρέπλικες αισθημάτων? Αγάπη κι εμμονή, μίσος κι απλή οργή, πάθος και (αυτό)αναγκαστική ηδονή.

 Έχουμε μικρές εκρήξεις, που ούτε καν πλησιάζουν όμως την κλιμάκωση της γνήσιας εκτόνωσης ενός αληθινού συναισθήματος.

 Δακρύζουμε γιά αυτό που χάνουμε, μα δε ψάχνουμε να το ξαναβρούμε, αλλού ίσως.
Φωνάζουμε που μας ξεχνάνε, μα δε κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μας θυμούνται.
Πονάμε και παραπονιόμαστε που πονάμε, όχι που δε το αντέχουμε πιο πολύ.

Κάνουμε διαδικτυακούς καβγάδες περί της δικαιοσύνης και της ισότητας αγαθών και ποιότητας ζωής, απ'το σπίτι μας, στον υπολογιστή μας, απ'τον καναπέ μας, με γεμάτα στομάχια κι ακόμα πιο γεμάτες τσέπες και ντουλάπες με ένδυση κι υπόδηση.

 Παίρνουμε θέση για τη λωρίδα της Γάζας, απ'την (ασφαλή) γειτονιά μας. 
Κάνουμε πορείες διαμαρτυρίας έξω από τη βουλή κι από ταβέρνες (βλ. τον δολοφόνο της Μάγκυ στην Εύβοια).

 Μα ποτέ, ποτέ, δε κάνουμε ό,τι χρειάζεται για να μην υπάρχουν βουλευτές σαν αυτούς στους οποίους (μάταια) διαμαρτυρόμαστε και ψηφοφόροι που τους αναδεικνύουν. Ποτέ μας, ποτέ, δε σκοτώνουμε οι ίδιοι παραδειγματικά τον ταβερνιάρη δολοφόνο κυριολεκτικά κρεμασμένο ανάποδα στην πλατεία με τ'άντερα όξω και μεταφορικά μέσα μας το ενδεχόμενο να τον εκτρέφουμε σιωπηλά.

 Είναι που μας κατακλύζει η οργή. Μα με λίγο φαγάκι κι έναν ύπνο, με ένα ποτό κι ένα γκομενάκι, μ'ένα μπάφο κι ένα γλυκάκι, με μία μπάλα κι ό,τι άλλο θες, μιά χαρά η οργή αυτή γίνεται ανάμνηση. Κι η αδράνεια πρωταγωνιστής στην παράσταση που δίνεται μέσα μας και λέγεται... Αισθάνομαι και θέλω να εκτονώσω αυτό το συναίσθημα που λέω πως με τρώει εσωτερικά λίγο-λίγο.

 Δε προτείνω λύση. Δε διατυπώνω γεγονότα. Διατυπώνω μία ερμηνεία για τις (λανθασμένες?) ερμηνείες που δίνουμε σε αυτά τα οποία αποκαλούμε γεγονότα. Με νιώθεις?

Παύλος - vlospa kasbe

Ποιότητα Ζωής

 "Άσχημο, μέτριο κι όμορφο", ή/ επίσης και, "κακό, μέτριο και καλό". Για καθετί υπάρχουν 3 κατηγορίες, ή έστω έτσι έχουμε αφήσει τα μάτια μας να βλέπουν και το μυαλό μας να θεωρεί. Και δε βλέπουμε μα ούτε σκεφτόμαστε σφαιρικά.

 Κι όπως κάθε νοήμων πλάσμα, λέμε τώρα,  πιστεύουμε και θέλουμε μόνο "τα καλά", "τα όμορφα", ό,τι δε μας χαλάει. Απορρίπτουμε κάθε "κακό", ή "άσχημο" όπως έχουμε χαρακτηρίσει. Ξεχνάμε πως κι αυτά μέρος της ζωής μας είναι. Δε θυμόμαστε πως αυτός ο τρόπος ζωής μας που επιλέξαμε μας αποφέρει όμως όλο και πιο πολλά "κακά" και "άσχημα". Θεωρούμε πως δε τα αξίζουμε κι αξίζουμε μόνο ό,τι δε μας χαλάει.

 Κάθε δράση έχει και μία αντίδραση, είτε η δράση είναι σκέψη, πράξη ή αδράνεια. Κι ο τρόπος ζωής μας, στην πλειοψηφία μας και στην πλειοψηφία των σκέψεων/ επιλογών μας, των δράσεων μας και της αδράνειας μας έχει ένα αποτέλεσμα. Την όλο και πιό πολύ μείωση της ποιότητας της ζωής μας, ενώ σαν αξιολύπητα αδαείς επιδιώκουμε μοναχά το αντίθετο.

 Θέλουμε για εμάς ό,τι δεν είναι εφικτό για όλους. Λες και εμείς δεν ανήκουμε στο σύνολο, όλοι. Θεωρούμε τους εαυτούς μας κάτι ιδιαίτερα ξεχωριστό, πολύ παραπάνω μοναδικό απ'όσο πραγματικά είμαστε. Θέλουμε απογόνους, κάνουμε παιδιά λες και δε μπορούμε να υιοθετήσουμε ένα από τα τόσα παιδιά που ζουν σε ορφανοτροφεία. Θέλουμε έναν τετράποδο φίλο και κοιτάμε τις ράτσες σαν βιτρίνες, αντί να υιοθετήσουμε ένα αδέσποτο από τα δεκάδες χιλιάδες που βρίσκονται στα καταφύγια. Αν βρεθούμε μάρτυρες μίας΄"άσχημης/κακής" κατάστασης ενός άλλου ανθρώπου που δε γνωρίζουμε, μίας κατάστασης που δε θα θέλαμε να βιώσουμε οι ίδιοι, κάνουμε τα στραβά μάτια με τη σκέψη "Αφού δε τον γνωρίζω" και συνεχίζουμε τις ζωές μας σα να μη συνέβη ποτέ, σα να μην επηρέασε ούτε στο ελάχιστο τη σκέψη μας, λες και δε γέννησε προβληματισμούς ή συναισθήματα που θέλουμε να εκτονώσουμε.

 3 παραδείγματα πολύ απλά και οδυνηρά, για τον συνειδησιακό πόλεμο που κάνει ο καθένας με τον εαυτό του. Οι αμυντικοί μηχανισμοί μας όμως συνήθως κερδίζουν τη μάχη. Κι η βλακεία μας περνά στην επίθεση, ή δράση/ αδράνεια. Το μεγάλο μας "ΕΓΩ" μας κρύβει την ωμή και σάπια πραγματικότητα που έχουμε χτίσει, αυτή που βάζουμε και τους επόμενους να ζήσουν να μεγαλώσουν και να θεωρήσουν δεδομένη.

 "ΕΓΩ ΔΕΝ το τρώω αυτό, δεν πηγαίνω εκεί, δεν τη θέλω αυτή/όν για γυναίκα/ άντρα μου, δε το φοράω αυτό, δεν το κάνω αυτό, δεν λέω εκείνο" κι άλλα πολλά, με τα οποία πολλά, όλοι κι όλο θεωρούμε πως "ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ πάντοτε κάτι καλύτερο".

Παύλος - vlospa kasbe

Χρόνος / η αιώνια μάχη

 Αν είναι κάτι που ανέκαθεν υπήρχε, ποτέ δεν έπαψε και ποτέ δε θα πάψει, να υπάρχει, αυτό είναι ο χρόνος. Αν είναι κάτι που ο άνθρωπος έχει και εάν χάσει συχνά μπορεί να το βρει πάλι, αυτό είναι ο χρόνος. Αν είναι κάτι που ο άνθρωπος δε θα σταματήσει να πολεμά, αυτό είναι ο χρόνος.

 Ο χρόνος περνάει, η ζωή κυλάει. Ο χρόνος συνεχίζει να περνάει με τον ίδιο ρυθμό, η ζωή όχι. Προσπαθούμε να δημιουργήσουμε χρόνο στη ζωή που έχουμε κι ύστερα να τον εξοικονομήσουμε πάση θυσία. Προσπαθούμε να βρίσκουμε διάφορα πράγματα να κάνουμε σε αυτό το διάστημα που μας δίνεται, χόμπι, ασχολίες, συνήθειες, για να περάσει ο χρόνος (όπως θεωρούν μερικοί, λες και είναι ακίνητος) πιό ευχάριστα (όπως θεωρούν μερικοί άλλοι).

 Γεμίζουμε τον χρόνο μας κι ύστερα προσπαθούμε να εξοικονομήσουμε χρόνο. Δημιουργούμε επιθυμίες, τις μασκαρεύουμε σε ανάγκες και προσπαθούμε να χρησιμοποιούμε σε αυτές όλο και λιγότερο απ'τον χρόνο μας, με το πέρασμα του χρόνου.

 Βιαζόμαστε. Χανόμαστε. Αρχικά θέλουμε να περάσει γρήγορα ο χρόνος, ύστερα αργά κι ενδιάμεσα θα θέλαμε να κάνει τις παύσεις του. Για να "απολαύσουμε" τη στιγμή. Λες και δε μπορούμε να την επαναλάβουμε. Λες και δεν είναι δυνατό να έρθει πάλι. Εντάξει ίσως όχι κάθε φορά. Μα μερικές φορές είναι και δικό μας λάθος! Θέλοντας να επιμηκύνουμε τη στιγμή, θέλοντας να μη τη ξεχάσουμε, δε θυμόμαστε να τη ζήσουμε.

Παύλος - vlospa kasbe

Φαύλος κύκλος

 Φαύλος. Και άυλος. Μα και κύκλος. Ξεκινά, τελειώνει και ξανά ξεκινά για να τελειώσει πάλι και να ξεκινήσει ξανά. Πάει λέγοντας. Όπως κι εμείς. Πάμε λέγοντας στους εαυτούς μας. Πως δεν είναι κύκλος. Μα γραμμή, ευθεία κατά προτίμηση. Ανηφορική ζιγκ ζαγκ λόγω δυσκολιών και δυσκοίλιων χωνευτών. (εκ του χωνευτή, εκείνου που χωνεύει)

 Που αναφέρομαι? Όχι φίλε/η. Το ερώτημα, αν χρειάζεται να γίνει, είναι που ΔΕΝ αναφέρομαι. Στη ζωή και το θάνατο, τα θέλω και τα αποκτώ, τα θυμάμαι και ξεχνώ, τα σκέφτομαι και τα πράττω, τα αγαπώ και τα μισώ. Παντού αναφέρομαι. Άρα και πουθενά ΔΕΝ αναφέρομαι.

 Γεννιόμαστε για να περπατήσουμε στη γη την οποία θα επιστρέψουμε σαν πεθάνουμε. Επιδιώκουμε να αποκτήσουμε ό,τι έχουμε στερηθεί. Θυμόμαστε όσα δε θέλουμε να ξεχάσουμε. Σκεφτόμαστε ό,τι μας έχει καρφωθεί στο μυαλό, απ'αυτά που (νομίζουμε πως) γνωρίζουμε. Αγαπούμε ό,τι δε μισούμε, ακόμα, κι αντιστρόφως.

 "Εκτιμάς κάτι μόλις το χάσεις." Μπα. Σου λείπει αυτό το συναίσθημα που'χες όσο το'χες. Το οποίο όσο δε το'χεις, το ξεχνάς, και νομίζεις πως το χρειάζεσαι, ενώ απλά θες να το θυμηθείς [για να θες να το (ξε)χάσεις] πάλι.

 Μη περιμένεις άλλο παράδειγμα εδώ. Κοίτα έξω απ'το παράθυρο τη σχέση ήλιου και φεγγαριού, μεταξύ άλλων.

Παύλος - vlospa kasbe