Τα πρόσωπα των προβλημάτων μου

 Τους έδωσα πρόσωπα, και τα έβγαλα βόλτα. 

 Άνοιξα την εφημερίδα και διάβασα για την φτώχια και την πείνα των συνανθρώπων μου, καταραμένοι πολιτικοί. Νευρίασα. Κάπνισα 2-3 τσιγάρα με τον καφέ μου, ηρέμησα.

 Άνοιξα την τηλεόραση κι είδα ένα ντοκιμαντέρ για την καταστροφή του φυσικού μας περιβάλοντος, καταραμένοι υλιστές. Τσαντίστηκα. Άραξα στον καναπέ και κοιμήθηκα ένα διωράκι, χαλάρωσα.

 Άνοιξα τον υπολογιστή κι είδα ένα βίντεο για την ενδοοικογενειακή βία, καταραμένοι άνθρωποι. Εξοργίστηκα. Έκανα έρωτα στο ταίρι μου, ξεχάστηκα.

 Βγήκα έξω στο δρόμο κι είδα αδέσποτα βασανισμένα ζώα, καταραμένοι αναίσθητοι κι ανεύθηνοι τέρατα, άνθρωποι. Στεναχωρήθηκα. Πήγα για ένα εσπρεσσάκι, όλα καλά.

 Παρακάτω στην πλατεία, είδα να την πέφτουν σε μετανάστες, καταραμένοι ρατσιστές. Τα'χασα. Πήγα μιά βόλτα στα μαγαζιά, τα βρήκα.

 Πέρασα απ'το πάρκο κι είδα χρήστες ηρωίνης, καταραμένη κοινωνία. Λυπήθηκα. Λίγο πιό δίπλα, ήπια έναν μπάφο, ξέφυγα.

 Είδα παιδιά στα φανάρια να πουλάνε χαρτομάντηλα, καταραμένοι άνθρωποι. Ξενέρωσα. Πήγα μία βόλτα με το αμάξι μου, είδα τα πράματα αλλιώς.

 Επέστρεψα σπίτι μου, με κοίταξα στον καθρέφτη. Δεν είμαι το πρόσωπο των προβλημάτων. Είμαι άλλο ένα πρόσωπο εκείνων που δημιουργούν τα προβλήματα αυτά.

 Απάθεια, αμάθεια, άρνηση αμφιβολίας, αποφυγή ευθυνών, εθελοτυφλία, αυταπάτες, σιγουριά στο αλάθητο, απαξίωση επαναξιολόγησης, απώθηση τύψεων, απάθεια. Απάθεια!

Παύλος - vlospa kasbe

Ύπνος - Στιγμές ελευθερίας

 Συνείδηση, ή έστω αυτό το υποκατάστατο της που έχουμε σε λειτουργία όσο είμαστε "ξύπνιοι". Όσο ζούμε, αν θεωρήσει κανείς κάθε ύπνο που ρίχνουμε κι από έναν μικρό θάνατο.

 Για να καταφέρεις να κοιμηθείς οφείλεις να αφεθείς απ'τις έγνοιες, τα άγχη και τις σκέψεις της ημέρας, της ζωής σου, να κόψεις εκείνο το νήμα επικοινωνίας με τον κόσμο, που σε κρατά ξύπνιο. Ο καμβάς που αντικρύζεις τις στιγμές πριν κοιμηθείς να είναι λευκός. Θα μπορούσε κανείς να πει πως αυτά τα άγχη, οι έγνοιες και σκέψεις μας κρατούν φυλακισμένους στη λειτουργία της συνείδησης και ξύπνιους να σκεφτόμαστε αυτά που, θαρρούμε πως, θέλουμε και όχι αντιστοίχως.

 Κατά τον ίδιο τρόπο λοιπόν δε θα μπορούσε κάποιος να πει πως ο ύπνος μας ελευθερώνει? Αυτά τα δεσμά της συνείδησης σπάνε και τα ηνία παίρνει ο ύπνος. Στο βασίλειο του ύπνου ηγεμόνας είναι ο νους, το ασυνείδητο. Όσα απωθούμε, όσα συλλέγουμε δίχως να το αντιλαμβανόμαστε. Πληροφορίες, εικόνες, ήχοι, σκέψεις και συναισθήματα. Σαν ο νους να'ναι υποχείριο των σκέψεων συναισθημάτων κι ερεθισμάτων μας και κατά τη διάρκεια του ύπνου, όλα αυτά ο νους μας να τα διοικεί και να τα διατάζει να φανερωθούν σε εμάς.

 Σκεφτόμαστε, βλέπουμε όσα θέλει ο νους δίχως να τον χαλιναγωγούμε, μα ενώ αυτός χαλιναγωγεί εμάς. Ίσως η πιο γνήσια στιγμή ελευθερίας για εκείνον. Ίσως και για εμάς τους ίδιους. Σκέψεις δίχως όρια και σύνορα. Η στιγμή που αληθινό και ψεύτικο είναι κάτι που το αξιολογούμε και το ορίζουμε οι ίδιοι. Γι'αυτό και πολλές φορές το νόημα είναι κρυμμένο, αδιανόητο, παρερμηρευμένο και σπανίως φανερό.

 Όνειρα. Ίσως η φαντασία είναι μια πραγματικότητα που δεν έχουμε ζήσει. Που σημαίνει πως ενδέχεται είτε να τη ζήσουμε στο μέλλον, είτε να μην την έχουμε ζήσει οι ίδιοι, μα στο παρελθόν κάποιος την έχει ζήσει και μας την μετέδωσε. Την ώρα του ύπνου, κατά τη διάρκεια ενός ονείρου η φαντασία γίνεται πραγματικότητα.

 Αισθάνεσαι τη φυλάκιση της συνείδησης σου όταν είσαι... "ξύπνιος"?

Παύλος - vlospa kasbe

Fameless Exhibition (τα εκθέματα)

 Κάπου μες τον Ιούλιο του 2012 στο "Νόστρος" (Βύρωνας) ο τοίχος φιλοξένησε 11 πίνακες μου με σκοπό ένα μήνα αργότερα να πουληθούν και να κατατεθούν τα όσα έσοδα σε τραπεζικό λογαριασμό οργάνωσης που δραστηριοποιείται στην Αφρική. Τα έσοδα ήταν 80-90 ευρώ, απόδειξη δεν έχω λάβει ακόμα. Όχι ό,τι τη θέλω για μένα τον ίδιο. Για τον όποιο δύσπιστο και δυσκοίλιο τη θέλω!

ΑσχημΑπροσωπΑ

-Τι είναι άσχημο?
-Μάλλον τι δεν είναι ωραίο?
-Πρόσωπο ξέρουμε τι είναι. Για να γνωρίσουμε το απρόσωπο όμως?
-Τι είναι ωραίο?
-Σε ένα πρόσωπο.
-Η έκφραση? Όταν αντικρίζει ή αισθάνεται κάτι "ωραίο" (/"καλό").
-Αυτό είναι το ωραίο, άρα το αντίθετο?

 Άρα, το αντίθετο, πιστεύω, είναι ό,τι μας κάνει να πιστεύουμε πως κάτι είναι "άσχημο", με λόγια και

σκέψη. Ό,τι με έκανε να γνωρίσω να μάθω αυτόν τον τρόπο. Δεν υπάρχουν άσχημοι άνθρωποι, μόνο άσχημα λόγια. Όμορφος, άσχημος ένας άνθρωπος που για έναν δεν είναι τίποτα (!), για κάποιον άλλο είναι τα πάντα (όχι τα αρκούδια). Ποιός, τι, πως και πότε μου έμαθε να σκέφτομαι και να χαρακτηρίζω έναν τόσο πολύτιμο άνθρωπο (για κάποιον σίγουρα) κατ'αυτόν τον τρόπο?

 Ο ίδιος κι η λανθασμένη εντύπωση ύπαρξης μίας ανάγκης να ξεχωρίσω. Ή μάλλον να συνεχίσω να εθελοτυφλώ και να ψευδ-αισθάνομαι μοναδικός. Πιό μικρός, αλλά, έστω. Θυμάμαι μιά χαρά να έχω βρίσει, μειώσει, προσβάλλει, φέρει σε δύσκολη θέση, άλλον συνάνθρωπο μου. Ασυνείδητα φυσικά, καλά και συνειδητά μπορεί,η ψυχραιμία να το αντιληφθώ ήταν απούσα, πάντοτε. Ασυνείδητα μάλλον λοιπόν, κι όχι φυσικά, τελικά, επιβεβαιωνόμουν. Δηλαδή? Δηλαδή κοροϊδεύοντας κάποιον για ένα πρόβλημα του ή χαρακτηριστικό του που εγώ ΔΕΝ είχα, προφανώς είχα την αυταπάτη της αίσθησης της ανωτερότητας. Αν πιστεύεις πως το σκέφτομαι, το θυμάμαι και το γράφω με καμάρι, ε είσαι άσχημαπρόσωπος.

 Αυτή η έκφραση που είχα τότε, ναι εμένα χρησιμοποίησα για παράδειγμα, στην προκειμένη, θα την ονομάσω απρόσωπη έκφραση.

Αυτό, σημαίνει/ είναι (γιά μένα), ονομάζω ΑσχημΑπροσωπΑ

Παύλος - vlospa kasbe