Το μεγαλύτερο αριστούργημα / Greatest masterpiece

 Από όλες μου τις δημιουργίες, η πιο θαυμαστή!
Στο σημείο που μαγεύτηκα κι ο ίδιος τόσο,
ώστε να ξεχάσω πως (αυτό*) δεν είναι πραγματικό.
Ποιό;

Το Εγώ.

 Έδωσα σχήμα και χρώμα, συνέθεσα κι έγραψα, τραγούδησα και χόρεψα.
Τίποτα κι ουδέποτε ξεπέρασε το μεγαλύτερο μου αριστούργημα.
Και πως; Αφού ποτέ, τίποτα ούτε καν κοντά έφτασε.

Στο Εγώ.

 Η λεπτομέρεια είναι που κάνει τη διαφορά.
Κι ένιωθα ξεχωριστός σε ένα κολάζ όσων είχα επιλέξει και όχι.
Παύλος, Έλληνας, αριστερόχειρας. Η μάσκα έγινε τατουάζ.

Ως εδώ!

 Λίγο λίγο το* μαδάω κι επιστρέφει στην πηγή.
Η δύναμη των λέξεων, ζηγώνει το τέλος της.
Ένα ταξίδι δίχως την παραμικρή μετακίνηση.

Ευχαριστώ.


* το Εγώ


vlospa kasbe


 Out of all my creations, the most wonderous one!
To the point I myself got charmed so,
that I forgot that (it*) is not real.
Which?

The Me.

 I gave shape and colour, composed and wrote, danced sang.
Nothing and never surpassed my greatest masterpiece.
And how? When never, anything even reached near.

To the Me.

 It is the detail that makes the difference.
And I felt special in a collage of all I had chosen and not.
Pavlos, Greek, left handed. The mask became a tattoo.

That's enough!

Little by little I peel it* and it gets back to the source.
The power of words nears its end.
A journey without the slightest movement.

Thanks.


* the Me


vlospa kasbe

Πως και δε γνωριστήκαμε; / How come we didn't meet? / Miten me emme tutustuneet?

 Χτυπάς την πόρτα μου.
Και ξέρω πως είσαι εσύ.
Μα δε κοιτάω, απλά
Ρωτάω ποιος είναι.
Μα εσύ δεν απαντάς.
Κι εγώ δεν ανοίγω την πόρτα.



 You knock my door.
And I know it is you.
But I don't look, just
I ask who it is.
But you don't answer.
And I don't open the door.



 Koputat oveni.
Ja tiedän että olet sinä.
Mutta en katso, vaan
Kysyn kuka on.
Mutta sinä et vastaa.
Ja minä en avaa.


vlospa kasbe

Το παιδάκι / The kiddo

 Πατημασιές. Ελαφρύ αργό περπάτημα.
Περπατώ και συλλογίζομαι.
Κάθομαι και διαλογίζομαι

Απομακρύνομαι.

Κι όσο απομακρύνομαι, δακρύζω.
Κι όσο πιο πολύ δακρύζω, συνειδητοποιώ.

Κι όσο συνειδητοποιώ, βλέπω.
Κι όσο πιο πολύ βλέπω, μου είμαι ξεκάθαρος.

Σαν να με βλέπω σε καθρέφτη.
Ωστόσο, βλέπω ποιός και τι δεν είμαι.

Και βλέπω ξεκάθαρα.
Τόσο, που πάλι δακρύζω,

Σαμποτάρω την όραση μου,
ακόμα κι αν δε μ'αντιλαμβάνομαι μ'αυτή.

Έχω επίγνωση, έχει κι αυτός.
Γι'αυτό και τόσο κλάμα.
Ένα ανώριμο παιδάκι.

Τι συγχρονισμός! Ή μήπως...
Άλλο ένα τυχαίο κομμάτι παζλ έπεσε στη θέση του.


vlospa kasbe


 Footsteps. Light slow walking.
I walk and I reflect.
I sit and meditate.

I move away

And as I move away I cry.
And the more I cry, I realize.

And as I realize, I see.
And the more I see, I am clear to me.

Like seeing me in a mirror.
However, I see who and what I am not.

And I see clearly.
So much, that I cry again.

I sabotage my vision,
even if I don't perceive me through it.

I am aware, so is he.
That's why so much crying.
An immature kiddo.

What a synchronization! Or maybe...
Another random puzzle piece fell in its place.


vlospa kasbe

Ο λωτός και το κρεμμύδι / The lotus and the onion

Eίδα ένα δέντρο.
Πλησίασα, κάναμε την ανταλλαγή.
Εισπνοή, για εκπνοή.

Πριν φύγει μου'δωσε μιά συμβουλή.
Να αντιληφθώ τις ψεύτικες ρίζες μου,
μα και την αιώνια αναπνοή.

Και κάθομαι κάτω.
Μα όχι σα λωτός.
Σαν ευάλωτο κρεμμύδι.

Και σβήνω μάτια και αυτιά.
Για κάθε στρώμα και ένα δάκρυ.
Η αλήθεια είναι πικρή.

Τότε γιατί δακρύζω από χαρά;
Ξέχασα πάλι ν'αναπνεύσω.
Κι η γαλήνη ξεχείλισε.

Ένα ακόμα τυχαίο κομμάτι παζλ έπεσε εκεί που έπρεπε.


Παύλος - vlospa kasbe


I saw a tree.
Went closer, made the exchange.
Inhale, for exhale.

Before leaving, it gave me an advice.
To realize my fake roots,
but also the eternal breath.

So I sit down.
But not like a lotus.
Like a vulnerable onion.

And I shut eyes and ears.
For each layer and one tear.
The truth is bitter.

Then why am I crying from happiness?
I forgot again to breathe.
And serenity overflowed.

One more random puzzle piece fell where it should.


Pavlos - vlospa kasbe

The one that moves the sun and the stars.
That one.

What is the sun without a sky?
How does one feel the warmth,
if the warmth can't reach to begin with?

What are the stars without a sky?
How does one wish upon a falling star,
if the falling star can't be even seen?

The one that paints the sky with clouds.
You.

What are the clouds without a sky?
How does one dance in the rainstorm,
if the rainstorm can't be found?

Thank you.


Pavlos vlospa kasbe

 Γεια!

Με λένε Παύλο.
Μα δεν είναι το όνομα μου.
Μου... Δε κατέχω τίποτα.
Είμαι. Αυτό που δεν έχει όνομα.

Δε χρειάζομαι πια όνομα. 
Απλά είμαι.
Αυτό που κάτω απ'όλα όσα θαρρώ πως με συγκροτούν.
Αυτό που απλώνεται παντού κι ενώνει κάθετι.

Με λένε. "Οι άλλοι".
Ποιοί άλλοι;
Οι άλλοι, δηλαδή Eγώ.
'Η μάλλον πίσω απ'τα Eγώ τους.

Τα τους γίνανε μας.
Τα μας γίνανε μου.
Και τα μου εξαφανίστηκαν.
Εξαφανίζομαι κι Εγώ.

Ποιός είμαι;
Όχι αυτός που γράφει.
Η γραφή είναι μέσο έκφρασης.
Δεν εκφράζομαι, είμαι.

Δεν είμαι Εγώ, γιατί απλά είμαι.
Και δεν έχω λόγο έκφρασης.
Ωστόσο Εγώ έχω, γιατί ακόμα δε καταλαβαίνω.
Κι η έκφραση με βοηθά στο ξεγύμνωμα μου.

Το γνώριμο κρύο, όλο και πιο γνώριμο.
Όλο και λιγότερο κρύο ωστόσο.
Στα όσα δεν είμαι. Δεν είμαι κι Εγώ.
Κι όσα είμαι πέρα από.


Παύλος...



Hi!

They call me Pavlos.
But that is not my name.
My... I possess nothing.
I am. That which has no name.

I don't need a name anymore.
I just am.
That under all that I think I consist of.
That which reaches everywhere and unites everything.

They call me. "The others".
Which others?
The others, meaning "I".
Or maybe behind their "I's".

The them became ours.
The ours became my.
And my disappeared.
Also "I" disappear.

Who am I?
Not the one writing.
Writing is a mean of expression.
I don't express my self, I am.

I am not "I", because I just am.
And have no reason to express myself.
However "I" do, because I still don't understand.
And expression helps me in getting naked.

That familiar cold, all the time more familiar.
Less and less cold however.
Among all I am not. I am also not I.
And all those am beyond.


Pavlos...

Η εικόνα / The picture

Με βήματα μικρά και σταθερά.
Τα μηνύματα πιά πιο καθαρά.
Σαν να βλέπω, ξανά.
Μα με τα μάτια πλέον κλειστά.

Μ'ακούω καλύτερα, κι ας μη χρησιμοποιώ την ακοή.
Δε με βλέπω, γιατί δε με ψάχνω με την όραση.
Δε με ψάχνω, γιατί με αισθάνθηκα.
Κι αισθάνθηκα πως είδα, ξανά, απ'την αρχή.

Δε μπορώ να με αγγίξω. Ρέω μέσα μου, παντού.
Ο εσωτερικός μου κόσμος, βρήκα ομορφιά.
Δε την είδα, την αισθάνθηκα. Με αισθάνθηκα.
Έφερα λίγη μαζί μου πίσω. Ασυνείδητα.

Μπερδεύτηκαν τα μάτια μου όταν τ'άνοιξα.
Πως βλέπω τον κόσμο μου εδώ;
Χάθηκε το γνωστό. Γλυκιά απουσία.
Κομμάτια του κόσμου μου μπροστά στα μάτια μου.

Αχ θα σας πιστέψω μάτια μου κι ας μην είναι κι 100%!
Άλλο ένα τυχαίο κομμάτι παζλ έπεσε στη θέση του.
Έχω ακόμα δρόμο, αν θέλω να δω την όλη εικόνα.
Μα πως θα δω αφού είμαι στην εικόνα;

Σκοπός δεν είναι να δω.
Πως θα μπορούσα άλλωστε;
Σκοπός είν'η εικόνα.
Κι η εικόνα είμαι εγώ.


Παύλος.



With steps small and steady.
The messages are clearer.
As if I see, again.
But with the eyes now closed.

I can hear me better, although I don't use hearing.
I don't see me, because I do not look for me with sight.
I don't look for me, because I felt me.
And I felt that I saw, again, from the start.

I can't touch me, I flow inside me, everywhere.
My inside world, I found beauty.
Didn't see it, I felt it. I felt me.
Brought some back with me. Unconsciously.

My eyes got confused when I opened them.
How can I see my world here?
The known is lost. A sweet absence.
Pieces of my world before my eyes.

Oh I will believe you my eyes, even if it is not 100%!
Another random piece of puzzle fell on its place.
I still have a long way, if I want to see the whole picture.
But how will I see, since I'm on the picture?

The purpose is not to see.
How could I either way?
The purpose is perceiving being in the picture.
And the picture is me.


Pavlos