Ο λύκος μου/ My wolf

 Μικρό μου θηρίο
Μαζί μεγαλώσαμε.
Δεν είναι αστείο;

Μαζί δε κάνουμε,
μα χώρια δε μπορώ.
Ακόμα έστω, ίσως.

Σε μοιράζομαι μ'άλλους/ες ήδη.
Το πως σου φέρομαστε.
Μεταξύ μας αυτό μας χωρίζει.

Σ'αυτή τη ζωή όλο αργώ
Δε σε αντιλήφθηκα νωρίς,
Ένα μάθημα πικρό.

Δε σ'αναγνώρισα
δεν έκατσα να σε μάθω.
Αδιαφόρησα.

Κι εσύ μεγάλωνες.
Κι εσύ κι η αυταπάτη.

Ένας φλεγόμενος λύκος.
Πίσω απ΄τα διψασμένα μου πάθη.

Κι όσο σε έτρεφα επέστρεφες.
Όσο κι αν σε έδιωχνα περίμενες.
Όσο κι αν σε πλήγωνα μεγάλωνες.
Ακόμα κι αν σε σκότωνα, δεν έφτανε.

Κι εγώ; Μιά ανάσα λιγότερος.
Για βάλτα κάτω, όλη η ζωή.

Τώρα έχει φύγει η άνοιξη
Το καλοκαίρι δε θυμάμαι

Φθινόπωρο μου'δειξες τα δόντια σου.
Είναι τον χειμώνα για αγάπη τόσο αργά;

Μετράω μέρες για την άνοιξη.
Μετράω και τις πληγές μου.

Περιμένεις την αδύναμη στιγμή.
Γι'αυτό κι αν γελάω, το κάνω με επιφύλαξη.
Μία ιδέα αρκετή να με τρομοκρατεί.

Είναι φάσεις που μαζεύω ότι έχω.
Σηκώνω ανάστημα σε κοιτώ στα μάτια.
Σπάνια και για το λίγο που αντέχω.

Δεν έχω καταλάβει ακόμα τι σε σταματά.
Μπορείς μία χαρά να με κατασπαράξεις.
Χρέη κι απωθημένα να εισπράξεις.

Να σε κλωτσήσω, ξύσω, αλύπητα βαρέσω.
Ακόμα και τρεμάμενος αυτά είναι εύκολα.
Το δύσκολο είν'ένα. Το να σε εξημερώσω.

Έχω ένα μόνο λόγο που σε θέλω ζωντανό.
Όσο κι αν δε σε θέλω είσαι κομμάτι μου.
Ένα κομμάτι που πονώ, που πονώ και που αγαπώ.



My small beast,
We grew up together,
isn't it funny?

Together we can't be.
But apart, I just can't.
Yet at least, maybe.

I share you with others already.
How we treat you.
That's what separates us.

In this life I'm always late.
Didn't notice you early.
A lesson bitter.

Didn't recognise you.
Never learned you.
I didn't care.

And you were growing.
And you and my delusion.

A blazing wolf.
Behind my thirsty passions.

And as long as I fed you you were coming back.
No matter how much I sent you away, you'd wait.
As much as I'd hurt you, you'd grow.
Even if I'd kill, it wasn't enough.

And me? One breath lesser.
Count it. A whole life.

Now the spring is gone.
Summer I don't remember.

Fall you showed me your teeth.
Is it on winter too late for love?

I count down days to spring.
I count my wounds.

You're waiting for the weak moment.
That's why if I laugh, I do it with caution.
One idea is enough to terrify me.

There are times I gather all I got.
When I stand up and look you in the eyes.
Rarely and for the while that I can.

I still haven't understood what stops you.
You can easily devour me.
Debts and bottled up feelings to collect.

To kick you, grind you and mercilessly beat you.
Even shaking scared those are easy.
The difficult is one. To tame you.

I have but one reason I want you alive.
No matter how little I want you, you're a part of me.
A part I love.


Παύλος vlospa - kasbe

Τρίτo πρόσωπο / Κάπου κάποτε μακριά - Third person / somewhere sometime faraway

Θα ήθελα πολύ να πιστέψω πως ήταν εύκολο
Μα ούτε ήταν, ούτε μου χρειάζεται να θέλω πιά.
Επιτέλους είναι μπροστά μου. Τι ταξίδι κι αυτό...

Το κουδούνι γράφει "Ανώνυμος Κανένας".
Δεν υπάρχει πόρτα.
Όποιος μπορεί, μπαίνει κι όποτε θέλει, βγαίνει.

Μέσα έχει ένα παράθυρο όλο κι όλο.
Και μπόλικο χώρο για ένα μεγάλο "αλλά".
Αλλά λοιπόν, το παράθυρο είναι σαν κινηματογράφος.

Συνηθίζω το χώρο, με τρώει η περιέργεια, μα.
Νιώθω τα βήματα μου βαριά, μα με σέρνω να δω.
Αριστερά είναι νύχτα, ίσα που βλέπω μιά φιγούρα.

Παλεύει στο μονοπάτι, με τον άνεμο και δαίμονες.
Μονοπάτι είν'αυτό; Μετά βίας φαίνεται.
Θέλω να ευχηθώ καλό δρόμο, κάτι μου λέει όχι, μα δε μου λέει γιατί.

Δεξιά λιακάδα, ένας δρόμος και παράξενα χαμόγελα.
Άνοιξη, μυρωδιές, μέθη και χοροί.
Ποιος δε θα ήθελε να ανθίσει;

Ποιός θέλει να μαδήσει:
Πόσο παράξενα αντίθετα, τόσο παράλογο να μην ήταν πλάι πλάι...
Ξαφνικά... Πρέπει να φύγω; Κάτι με τραβά έξω.

Συνεχίζω. Δε μπορώ να μείνω εκεί για πάντα.
Αδυνατώ, ακόμα, να μείνω για πολύ.
Αυτός ο καιρός σα να αλλάζει.

Κάπου μακριά μα συνάμα κοντά,
έπεσε ένα τυχαίο κομμάτι παζλ.
Έπεσε ακριβώς στη θέση του.

Κάποτε μακριά μα συνάμα κοντά,
εθεάθη ένα πράσινο φύλλο.
Ακούστηκε κελάηδημα αηδονιού.

Κάπου μακριά μα συνάμα κοντά,
μιά μικρή ακτίνα ήλιου ζεσταίνει το χώμα.
Εκεί πάω να ξαποστάσω.


I would really want to believe it was easy.
But neither it was, nor I need to want it anymore.
Finally, it is in front of me. What a journey it was...

The doorbell says "Anonymous Nobody".
There is no door.
Whoever is able goes in, whenever they want they, leave.

Inside there is a window and that's all in all.
And plenty of space for a large but.
So but, the window is like a cinema.

I get used to the space, I die of curiosity, but.
I feel my steps heavy, I drag myself to see.
On the left there is a figure, I barely see it.

Struggling on the route, with the wind and demons.
Is that a route? It can hardly be seen.
I wanna wish good luck, but something says no, but doesn't say why.

On the right, sunshine, a road and strange smiles.
Spring, odours, intoxication and dances.
Who wouldn't want to bloom?

Who would want to be plucked?
How strangely opposites, how absurd not to be side to side.
Suddenly... I have to go? Something pulls me out.

I go on, can't stay there forever.
I am unable, yet, to stay long.
This weather is like changing.

Somewhere far away, yet close,
fell a random puzzle piece.
Fell exactly at its place.

Sometime far away, yet close,
a green leaf was seen.
A nightingale's song was heard.

Somewhere far away, yet close,
a ray of the sun warms the earth.
There I go to rest.


Παύλος vlospa - kasbe

To be continued

Another day I wake up and choose violence.
Getting up and throwing myself to battle.
A primitive civil war inside my head.

Let the silent canons loose at will.
Keeping it quiet about the injuries.
No one likes screams.
The blood still sells though.
So let it flow, let it show!

When, how, why did I enter this abyss? 
The trails goes on for long.

The weight of the world is trying to bring me down.
Or it must be Atlas. I started carrying him too.
I had to stop flying. So I started eating my wings.

Please don't ask me how am I!
Instead ask me where am I!
To the point.

The point when I reached a wall.
Can't climb, or break. Can't wait.
Time seems slower, but I age faster.
I see my remaining breath count reduced.

I am my breath. How much of me is left?
Do I have time for... What was the dream about?
Moved far away from Ithaka, drawn back violently.
Lady reality has no manners.
I... forget that there even was a dream.
Was there, or was it a dream after all?

Otherworldly in this transformation. Unsightly!
I switch to third person. I am time, so I see the futures.

A phoenix risen from the fire.
Or burned and buried in its ashes.

At least I took with me the answer to my question.
All now left is me. The answer to me.
And to prove it, only one task there is.
To be.

To be continued.

To be continued..


Παύλος (Pavlos) vlospa kasbe

From the end to zero

00.00 to 08.00, must be fate.
01.00 to 09.00, oh this is fine.
02.00 to 10.00, now and then.
03.00 to 11.00, feels like 24/7.
04.00 to 12.00, we all serve.
05.00 to 13.00, isn't this fun?
06.00 to 14.00, not knowing who.
07.00 to 15.00, am I free?
08.00 to 16.00, to keep the score.
09.00 to 17.00, so I feel alive.
10.00 to 18.00, this is my fix.
11.00 to 19.00, reverse seven-eleven.

12.00 to 20.00, enemy at the gate.
13.00 to 21.00, why do I whine?
14.00 to 22.00, still holding a pen.
15.00 to 23.00, this is no heaven.
16.00 to 00.00, such nerve!
17.00 to 01.00, any logic here? None.
18.00 to 02.00, probably best for you.
19.00 to 03.00, but you don't agree.
20.00 to 04.00, this why I am living for?
21.00 to 05.00, something to deprive.
22.00 to 06.00, building with bricks.
23.00 to 07.00, and again at eleven.
00.00 to 08.00, again? No, wait.

1

Αρχικά ήμασταν ένα.
Αποκόπηκα, σ'εμένα.
Έκτοτε απεγνωσμένα.
Ασυνείδητα ψάχνω εσένα.

Μα ακόμα αρνούμαι επανελειμένα.
Να μεταμορφωθώ σε Κανένα.
Μία ανάγκη δίχως φρένα.
Προσωρινά εμπόδια, μάταια, χάμενα.

Λόγια απ'τον καθένα.
Γνώριμα μα και ξένα.
Στο χρόνο σκόρπια κρυμμένα.
Ένωμενα είναι μιά γέννα.

Στον μυθικό λιμένα.
Που τα όνειρα είναι θαμμένα.
Τύψεις, πάθη, ξεχασμένα.
Εκεί πάλι θα βρεθούμε, εσκεμμένα.



In the beginning we were one.
I cat myself off, to me.
Ever since, desperately.
Subconsciously I search you.

But I still refuse repeatedly.
To transform to Nobody.
A need without brakes.
Temporary barriers, futile, lost.

Words from every one.
Familiar and stranger.
In time scattered hidden.
United they are a birth.

In the mythical harbour. 
Where dreams are buried.
Guilts, passions, forgotten.
There we'll meet again, on purpose.

ekaLUkiSUO

 Ensimmäinen luova kirjoittaminen suomeksi


Vihdoin tasapaino.
Silloin painava ajatus tuntui kevyeltä,
lähtemällä hetkeksi ikuisuuteen ja takaisin alkuun,
että se hengittää syvästi raikasta ilmaa.
Mutta milloin me alettiin laskea?
Kuka määräsi alun kesken ja lopun?

Ai, anteeksi, on minun vuoro pelata.
Inspiraatio luomaan uutta elämää.
On tilaa, tulkaa reippaasti vaan!
Kuten Atlas, kannetaan maailma.
Painavat ongelmat.
Elämän kannattaa aloittaa treenaamaan. 

Kerran vielä takaisin laudalle.
Vaikka kukaan ei muista.
Tai jotkut, mutta heitä kutsutaan hulluiksi!
He eivät ole hulluja.
Vaan meidän täytyy kutsua heitä hulluiksi.
Tämä peli on hullu.
Säännöt kuulostavat kyllä järkeviltä.
Joillekin, joskus, jotenkin.
Kaikki unohdamme.

Vai?
Onko meidän vuorovaikutuksia,
kuten tatuointeja,
piirretään meidän tunneilla,
toisiaan sieluille,
ilman allekirjoitusta.
Joskus törmätään taas
meidän tatuointien värit reagoi!
Räjähdys! Taide? Elämä ja kuolema. First creative writing in Finnish Finally balance. When a heavy thought felt light, by leaving for a while to eternity and back to the start, so that it breathes deeply clean air. But when did we start counting? Who defined start, middle and end? Oh sorry! It's my turn to play. Inspiration to create new life. There's space, just come! Like Atlas, let's carry the world. Heavy problems. Life should start training. Once more back to the board. Even if no one remembers. Or some, but them we call crazy! They're not crazy. We just have to call them crazy. This game is crazy. The rules sound logical. To some, sometimes, somehow. We all forget. Or are our interactions, like tattoos, we draw our feelings, on each other's souls, without signing. Sometime we'll run into one another, again. The colours of our tattoos react. Explosion! Art? Life and death.

Ο μόνος τρόπος ίσως να. The only way maybe I.

Χάρτης για ένα γράμμα
Πρόσκληση και πρόκληση συνάμα.

Ο μόνος τρόπος ίσως να ψάξω.
(Για να κατασταλάξω)

Η διαδρομή το θόρυβο πνίγει.
Ο θόρυβος όμως κάτι κρύβει.

Ο μόνος τρόπος ίσως να ακούσω
(Χωρίς να αντικρούσω)

Είναι ένας γρίφος.
Γραμμένος με ύφος.

Ο μόνος τρόπος ίσως να μιλήσω.
(Πριν λαλήσω)

Για ένα παιχνίδι οι κανόνες,
Άπειρα πιόνια μες τους αιώνες.

Ο μόνος τρόπος ίσως να καταλάβω.
(Θα προλάβω;)

Ένα κλειδί για κάθε κλειδαριά.
Ματριόσκα από άδεια κουτιά.

Ο μόνος τρόπος ίσως να νιώσω.
(Ζωή να βιώσω)



Map for a letter
Invitation and challenge at the same time

The only way maybe I search
(And settle down)

The route drowns the noise
But the noise hides something.

The only way maybe I listen
(Without refuting) 

It is a riddle
Written in attitude

The only way maybe I talk
(Before I go insane)

For a game the rules
countless pawns over the centuries

the only way maybe I understand
(Will I make it in time?)

One key for each lock
Matryoshka out of boxes

The only wat maybe I feel
(Life to experience)