Τους έδωσα πρόσωπα, και τα έβγαλα βόλτα.
Άνοιξα την εφημερίδα και διάβασα για την φτώχια και την πείνα των συνανθρώπων μου, καταραμένοι πολιτικοί. Νευρίασα. Κάπνισα 2-3 τσιγάρα με τον καφέ μου, ηρέμησα.
Άνοιξα την τηλεόραση κι είδα ένα ντοκιμαντέρ για την καταστροφή του φυσικού μας περιβάλοντος, καταραμένοι υλιστές. Τσαντίστηκα. Άραξα στον καναπέ και κοιμήθηκα ένα διωράκι, χαλάρωσα.
Άνοιξα τον υπολογιστή κι είδα ένα βίντεο για την ενδοοικογενειακή βία, καταραμένοι άνθρωποι. Εξοργίστηκα. Έκανα έρωτα στο ταίρι μου, ξεχάστηκα.
Βγήκα έξω στο δρόμο κι είδα αδέσποτα βασανισμένα ζώα, καταραμένοι αναίσθητοι κι ανεύθηνοι τέρατα, άνθρωποι. Στεναχωρήθηκα. Πήγα για ένα εσπρεσσάκι, όλα καλά.
Παρακάτω στην πλατεία, είδα να την πέφτουν σε μετανάστες, καταραμένοι ρατσιστές. Τα'χασα. Πήγα μιά βόλτα στα μαγαζιά, τα βρήκα.
Πέρασα απ'το πάρκο κι είδα χρήστες ηρωίνης, καταραμένη κοινωνία. Λυπήθηκα. Λίγο πιό δίπλα, ήπια έναν μπάφο, ξέφυγα.
Είδα παιδιά στα φανάρια να πουλάνε χαρτομάντηλα, καταραμένοι άνθρωποι. Ξενέρωσα. Πήγα μία βόλτα με το αμάξι μου, είδα τα πράματα αλλιώς.
Επέστρεψα σπίτι μου, με κοίταξα στον καθρέφτη. Δεν είμαι το πρόσωπο των προβλημάτων. Είμαι άλλο ένα πρόσωπο εκείνων που δημιουργούν τα προβλήματα αυτά.
Απάθεια, αμάθεια, άρνηση αμφιβολίας, αποφυγή ευθυνών, εθελοτυφλία, αυταπάτες, σιγουριά στο αλάθητο, απαξίωση επαναξιολόγησης, απώθηση τύψεων, απάθεια. Απάθεια!
Παύλος - vlospa kasbe
Συνείδηση, ή έστω αυτό το υποκατάστατο της που έχουμε σε λειτουργία όσο είμαστε "ξύπνιοι". Όσο ζούμε, αν θεωρήσει κανείς κάθε ύπνο που ρίχνουμε κι από έναν μικρό θάνατο.
Για να καταφέρεις να κοιμηθείς οφείλεις να αφεθείς απ'τις έγνοιες, τα άγχη και τις σκέψεις της ημέρας, της ζωής σου, να κόψεις εκείνο το νήμα επικοινωνίας με τον κόσμο, που σε κρατά ξύπνιο. Ο καμβάς που αντικρύζεις τις στιγμές πριν κοιμηθείς να είναι λευκός. Θα μπορούσε κανείς να πει πως αυτά τα άγχη, οι έγνοιες και σκέψεις μας κρατούν φυλακισμένους στη λειτουργία της συνείδησης και ξύπνιους να σκεφτόμαστε αυτά που, θαρρούμε πως, θέλουμε και όχι αντιστοίχως.
Κατά τον ίδιο τρόπο λοιπόν δε θα μπορούσε κάποιος να πει πως ο ύπνος μας ελευθερώνει? Αυτά τα δεσμά της συνείδησης σπάνε και τα ηνία παίρνει ο ύπνος. Στο βασίλειο του ύπνου ηγεμόνας είναι ο νους, το ασυνείδητο. Όσα απωθούμε, όσα συλλέγουμε δίχως να το αντιλαμβανόμαστε. Πληροφορίες, εικόνες, ήχοι, σκέψεις και συναισθήματα. Σαν ο νους να'ναι υποχείριο των σκέψεων συναισθημάτων κι ερεθισμάτων μας και κατά τη διάρκεια του ύπνου, όλα αυτά ο νους μας να τα διοικεί και να τα διατάζει να φανερωθούν σε εμάς.
Σκεφτόμαστε, βλέπουμε όσα θέλει ο νους δίχως να τον χαλιναγωγούμε, μα ενώ αυτός χαλιναγωγεί εμάς. Ίσως η πιο γνήσια στιγμή ελευθερίας για εκείνον. Ίσως και για εμάς τους ίδιους. Σκέψεις δίχως όρια και σύνορα. Η στιγμή που αληθινό και ψεύτικο είναι κάτι που το αξιολογούμε και το ορίζουμε οι ίδιοι. Γι'αυτό και πολλές φορές το νόημα είναι κρυμμένο, αδιανόητο, παρερμηρευμένο και σπανίως φανερό.
Όνειρα. Ίσως η φαντασία είναι μια πραγματικότητα που δεν έχουμε ζήσει. Που σημαίνει πως ενδέχεται είτε να τη ζήσουμε στο μέλλον, είτε να μην την έχουμε ζήσει οι ίδιοι, μα στο παρελθόν κάποιος την έχει ζήσει και μας την μετέδωσε. Την ώρα του ύπνου, κατά τη διάρκεια ενός ονείρου η φαντασία γίνεται πραγματικότητα.
Αισθάνεσαι τη φυλάκιση της συνείδησης σου όταν είσαι... "ξύπνιος"?
Παύλος - vlospa kasbe
Ώρες που αναρωτιέμαι. Κοιτάζω γύρω μου κι απλά αναρωτιέμαι. Τι κάνω εδώ, γιατί βρίσκομαι εδώ?
Σχεδόν 3 μήνες. Δεν είναι πολύ, μα ούτε και λίγο.
Παίρνω μιά βαθύτατη ανάσα, γεμίζω τα πνευμόνια μου. Σηκώνω το κεφάλι μου, κοιτάω τον ουρανό. Στον εαυτό μου απαντώ. Ότι κι εκεί, ότι κι αλλού. Αναπνέω, περπατάω. Ζω. Σε χώμα πατάω, ουρανό κοιτάω, αέρα εισπνέω.
Τι αλλάζει? Εγώ? Καθετί γύρω μου παραμένει ίδιο, αλλάζει συνεχώς, μέχρι να το γνωρίσω και να αλλάξει, πάλι, και να αλλάξω, πάλι.
Τι δεν αλλάζει? Αυτό το ένστικτο που μας καθοδηγεί να επιδιώκουμε καθετί, όσα μπορούμε, όλο και πιό πολλά. Κι εκείνο το γεγονός που μας φέρνει σε συνειδητοποίηση ή μας δίνει κίνητρο να συνεχίσουμε, να προσπαθούμε, να τ'αποκτήσουμε όλα.
Πάντοτε κάτι θα, μας, λείπει. Πάντοτε κάτι, ακόμα, επιπλέον, θα θέλουμε. Θα μπορούσε κανείς να συμπεράνει πως αυτή η ακολουθία της ζωής μας της ίδιας είναι ένα ανταλλακτικό παζάρι. Παζάρι για να επιβιώσουμε, να επιβεβαιώσουμε και να διαψεύσουμε.
Αφήνω αυτού του είδους τις συνήθειες, τη ζωή, τους ανθρώπους, ή με αφήνουν αυτά. Σε αντάλλαγμα με... Κάτι άλλο. Όσο δε το σκέφτεσαι δεν το κάνεις συμβάν κι αν συμβεί χωρίς να το'χεις σκεφτεί και χωρίς να το κάνεις επιδιώκεις να βρεθείς το σημείο προτού συμβεί.
Όπου και να'μαι, ό,τι και να κάνω. Είμαι απλά κάπου αλλού και κάνω ό,τι ο καθένας με άλλο τρόπο. Αυτόν που θεωρώ είναι ο τρόπος μου. Εκεί που θεωρώ πως μπορώ να το κάνω καλύτερα.
Είναι κάποιες τέτοιες ώρες. Παντού. Στον καθένα. Είτε το αντιλαμβάνεται είτε όχι.
Παύλος - vlospa kasbe
Water bucket challenge. Σιγά την πρόκληση. Το να κοιτάξεις τη ζωή σου κατάματα, το να λουστείς τις συνέπειες των επιλογών σου, το να ξεκινήσεις τις πράξεις που αποφέρουν αργά αργά την αλλαγή, ααχ, αυτό είναι πρόκληση. Αλλά μάθαμε να ζούμε (?) εύκολα, το εύκολο θα προτιμήσουμε, κάθε απόπειρα υπόδειξη λαθών και δυσκολιών θα απορρίψουμε.
"Μα αυτό είναι το φυσιολογικό. Αυτό κάνουν όλοι." Κι η πλειοψηφία δε θέλει να'ναι το μαύρο πρόβατο, μα το λευκό. "Το'κανε Bill Gates, ξέρεις ποιός είναι αυτός, χαζός είναι?". Εσύ ξέρεις ποιός είσαι? Γιατί προφανώς από χρώμα διαλέξε η πλειοψηφία. Λευκό. Και πρόβατο.
Ημίμετρα κι απάθεια. Αυταπάτη και κατ'επιλογήν αμάθεια, πρόοδος κάθε σημάδι ημιμάθειας. Άρνηση. Για επίγνωση, για προσπάθεια για αλλαγή, εξέλιξη, μεταμόρφωση. Θες να κάνεις "κάτι" για τις αρρώστιες του κόσμου, για οργανώσεις? Μάθε πρώτα για αυτές. Θες αλλαγή? Κάνε κάτι διαφορετικό απ'το ήδη υπάρχον, απ'αυτό που σου πλασάρει ο ένας κι ο άλλος.
Αλλά όχι. το "ασφαλές", το γνωστό, η πεπατημένη οδός. Χαραμίζουμε νερό, εθελοτυφλούμε ονομάζοντας το απόλυτα απαθέστατο τίποτα, σε "κάτι". Η σκέψη απαιτεί κι αποφέρει κόπο, συνειδητοποίηση, αυτοκριτική και μάλιστα σε σκληρό βαθμό. Μα καθετί σκληρό κι επώδυνο το απορρίπτουμε και το αποφεύγουμε.
Παύλος - vlospa kasbe
Πες μου ένα γλυκόπιοτο ψέμα, να πιστέψω στην αλήθεια που μέσα του έκρυψες.
Πως γεννήθηκα ζωντανός, πως έζησα το όνειρο και πως πέθανα αληθινός.
Εισιτήριο που δεν αγόρασα, ευκαιρία που μαραζώθηκε, στα αζήτητα την έριξες.
Φρόνιμος στο σπίτι, υπάκουος στο σχολείο, κερδοφόρα εργασία, βίος υγιεινός.
Δώσε μου κι άλλα λεφτά να συνεχίσω να αγοράζω, πράματα που θα πετάξω.
Ό,τι στην εκκλησία βαφτίσαμε ανάγκη, μία καλή γνώριμη μασκαρεμένη αυταπάτη.
Κάθε μέρα πνιγόμαστε στη συνήθεια, ποιός ο λόγος για βοήθεια να ουρλιάξω?
Ντύσου καλά, νιώσε σκατά, άκου... αρκετά! σκάσε επιτέλους και τράβα στο πάρτυ!
Στο δρόμο περήφανοι περπατάμε, βλεπόμαστε, μα δε κοιτάμε, πέρα απ'την ξερή όαση.
Κάθε μέρα πνιγόμαστε μονάχοι σε έναν ωκεανό που ονομάσαμε "συνήθεια".
Παράσταση καθημερινή, βλέπεις, εμείς οι δύο δε χρειαζόμαστε την τηλεόραση.
Ποιός ο λόγος να ψάξω τη φωνή μες το κεφάλι μου που ουρλιάζει για βοήθεια?
Χαιρετιόμαστε, μα ο ένας τον άλλο σιχαινόμαστε σαν τύχει κι ακουμπάμε.
Μην αναρωτιέσαι, πάρε μπετό κι άλλα οικοδομικά δανεικά υλικά. Χτίσε σιγουριά.
Άκαμπτοι, αναίσθητοι, κολλημένη ιδέα, νομίζουμε πως νιώθουμε κι όλα τ'αγαπάμε.
Μεγάλη αλήθεια? Πως μόνη κι ειλικρινά αναπόφευκτη παρέα μας μονάχα η μοναξιά.
Σσς. Κάνε ησυχία. Βάλε ακουστικά και άκου το άσμα που θα βγάλει ο κύκνος σου.
Αναγνωρίζεις πλέον όλους σου τους ήχους σε έναν κόσμο δίχως ίχνος μουσικής.
Κοιμήσου νωρίς, η ώρα είναι τώρα. Τώρα η ποτέ? Ξύπνα! Πέθανες στον ύπνο σου...
Αυτή ήταν η λογική της παράνοιας, κι αυτή ήταν η παράνοια αυτής της λογικής.
*Συζητώντας με τη ζωή μου, για την ίδια μας τη ζωή.*
Παύλος - vlospa kasbe
Είναι ο εξής. Η ερμηνεία που θα αφήσει το μεγαλύτερο αντίκτυπο αν ερμηνευτεί με άλλο τρόπο από αυτόν που προοριζόταν. Αναφέρομαι στην εξής φράση του Άλμπερτ Αϊνστάιν :
"Φοβάμαι την ημέρα που η τεχνολογία θα νικήσει την ανθρωπιά. Τότε ο κόσμος θα έχει μόνο μιά γενιά, από ηλίθιους"
Το αν είμαστε, οι άνθρωποι, ηλίθιοι στην πλειοψηφία μας, μας το απαντά μία θέα έξω απ'το παράθυρο, όσοι ζούμε ακόμα σε σπίτια.
Θεωρούμε πως ζούμε, μα κυριολεκτικά απλώς επιβιώνουμε και συντηρούμαστε "στον πάγο".
Άνθρωπος και ρομπότ. Ο άνθρωπος σκέφτεται, σχεδιάζει και δημιουργεί το ρομποτ το οποίο εκτελεί τις εντολές του ανθρώπου. Ένα κρύο παγωμένο μηχάνημα ανίκανο να αισθανθεί.
Άνθρωπος/ρομπότ λοιπόν είναι ο άνθρωπος που λειτουργεί παρομοίως δίχως όμως να είναι φτιαγμένος από μέταλο. Εντολές που δέχεται από άλλον ή που έδωσε ο ίδιος στον εαυτό του και η συνεχής εκτέλεση τους έγινε πλέον ασυνείδητη συνήθεια.
Το να λειτουργούμε σαν ρομποτ και να θεωρούμε πως είμαστε άνθρωποι ήταν ο φόβος μου. Και λέω "ήταν" γιατί πλέον δεν είναι, καθώς το ζω, το επιβεβαιώνω και το καταπολεμώ.
Θαρρούμε πως αισθανόμαστε. Μα όχι. Απλά νιώθουμε κυκλοθυμικά, όπως λειτουργεί το ξυπνητήρι, ανά ώρες την ανάγκη να αισθανθούμε. Πως ζούμε, πως είμαστε αληθινοί, πως είμαστε άνθρωποι και πως έχουμε συνείδηση. Των σκέψεων μας, των πράξεων μας, των αισθημάτων μας.
Μα όχι. Πλέον δε νιώθουμε το κρύο. Τη στιγμή εκείνη που ξεκινάμε να αισθανόμαστε, ξεκινάμε επίσης κι απωθούμε, κλειδώνουμε μέσα βαθιά στην αποθήκη του νου μας καθετί μας προκαλεί έντονη ανάγκη για εκτόνωση. Είτε αγάπη, είτε μίσος. Φοβόμαστε τις συνέπειες. Τι θα πει ο κόσμος, την άρνηση.
Δημιουργήσαμε ρέπλικες ανθρώπων, δε θα ήμασταν ικανοί να δημιουργήσουμε ρέπλικες αισθημάτων? Αγάπη κι εμμονή, μίσος κι απλή οργή, πάθος και (αυτό)αναγκαστική ηδονή.
Έχουμε μικρές εκρήξεις, που ούτε καν πλησιάζουν όμως την κλιμάκωση της γνήσιας εκτόνωσης ενός αληθινού συναισθήματος.
Δακρύζουμε γιά αυτό που χάνουμε, μα δε ψάχνουμε να το ξαναβρούμε, αλλού ίσως.
Φωνάζουμε που μας ξεχνάνε, μα δε κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μας θυμούνται.
Πονάμε και παραπονιόμαστε που πονάμε, όχι που δε το αντέχουμε πιο πολύ.
Κάνουμε διαδικτυακούς καβγάδες περί της δικαιοσύνης και της ισότητας αγαθών και ποιότητας ζωής, απ'το σπίτι μας, στον υπολογιστή μας, απ'τον καναπέ μας, με γεμάτα στομάχια κι ακόμα πιο γεμάτες τσέπες και ντουλάπες με ένδυση κι υπόδηση.
Παίρνουμε θέση για τη λωρίδα της Γάζας, απ'την (ασφαλή) γειτονιά μας.
Κάνουμε πορείες διαμαρτυρίας έξω από τη βουλή κι από ταβέρνες (βλ. τον δολοφόνο της Μάγκυ στην Εύβοια).
Μα ποτέ, ποτέ, δε κάνουμε ό,τι χρειάζεται για να μην υπάρχουν βουλευτές σαν αυτούς στους οποίους (μάταια) διαμαρτυρόμαστε και ψηφοφόροι που τους αναδεικνύουν. Ποτέ μας, ποτέ, δε σκοτώνουμε οι ίδιοι παραδειγματικά τον ταβερνιάρη δολοφόνο κυριολεκτικά κρεμασμένο ανάποδα στην πλατεία με τ'άντερα όξω και μεταφορικά μέσα μας το ενδεχόμενο να τον εκτρέφουμε σιωπηλά.
Είναι που μας κατακλύζει η οργή. Μα με λίγο φαγάκι κι έναν ύπνο, με ένα ποτό κι ένα γκομενάκι, μ'ένα μπάφο κι ένα γλυκάκι, με μία μπάλα κι ό,τι άλλο θες, μιά χαρά η οργή αυτή γίνεται ανάμνηση. Κι η αδράνεια πρωταγωνιστής στην παράσταση που δίνεται μέσα μας και λέγεται... Αισθάνομαι και θέλω να εκτονώσω αυτό το συναίσθημα που λέω πως με τρώει εσωτερικά λίγο-λίγο.
Δε προτείνω λύση. Δε διατυπώνω γεγονότα. Διατυπώνω μία ερμηνεία για τις (λανθασμένες?) ερμηνείες που δίνουμε σε αυτά τα οποία αποκαλούμε γεγονότα. Με νιώθεις?
Παύλος - vlospa kasbe
"Άσχημο, μέτριο κι όμορφο", ή/ επίσης και, "κακό, μέτριο και καλό". Για καθετί υπάρχουν 3 κατηγορίες, ή έστω έτσι έχουμε αφήσει τα μάτια μας να βλέπουν και το μυαλό μας να θεωρεί. Και δε βλέπουμε μα ούτε σκεφτόμαστε σφαιρικά.
Κι όπως κάθε νοήμων πλάσμα, λέμε τώρα, πιστεύουμε και θέλουμε μόνο "τα καλά", "τα όμορφα", ό,τι δε μας χαλάει. Απορρίπτουμε κάθε "κακό", ή "άσχημο" όπως έχουμε χαρακτηρίσει. Ξεχνάμε πως κι αυτά μέρος της ζωής μας είναι. Δε θυμόμαστε πως αυτός ο τρόπος ζωής μας που επιλέξαμε μας αποφέρει όμως όλο και πιο πολλά "κακά" και "άσχημα". Θεωρούμε πως δε τα αξίζουμε κι αξίζουμε μόνο ό,τι δε μας χαλάει.
Κάθε δράση έχει και μία αντίδραση, είτε η δράση είναι σκέψη, πράξη ή αδράνεια. Κι ο τρόπος ζωής μας, στην πλειοψηφία μας και στην πλειοψηφία των σκέψεων/ επιλογών μας, των δράσεων μας και της αδράνειας μας έχει ένα αποτέλεσμα. Την όλο και πιό πολύ μείωση της ποιότητας της ζωής μας, ενώ σαν αξιολύπητα αδαείς επιδιώκουμε μοναχά το αντίθετο.
Θέλουμε για εμάς ό,τι δεν είναι εφικτό για όλους. Λες και εμείς δεν ανήκουμε στο σύνολο, όλοι. Θεωρούμε τους εαυτούς μας κάτι ιδιαίτερα ξεχωριστό, πολύ παραπάνω μοναδικό απ'όσο πραγματικά είμαστε. Θέλουμε απογόνους, κάνουμε παιδιά λες και δε μπορούμε να υιοθετήσουμε ένα από τα τόσα παιδιά που ζουν σε ορφανοτροφεία. Θέλουμε έναν τετράποδο φίλο και κοιτάμε τις ράτσες σαν βιτρίνες, αντί να υιοθετήσουμε ένα αδέσποτο από τα δεκάδες χιλιάδες που βρίσκονται στα καταφύγια. Αν βρεθούμε μάρτυρες μίας΄"άσχημης/κακής" κατάστασης ενός άλλου ανθρώπου που δε γνωρίζουμε, μίας κατάστασης που δε θα θέλαμε να βιώσουμε οι ίδιοι, κάνουμε τα στραβά μάτια με τη σκέψη "Αφού δε τον γνωρίζω" και συνεχίζουμε τις ζωές μας σα να μη συνέβη ποτέ, σα να μην επηρέασε ούτε στο ελάχιστο τη σκέψη μας, λες και δε γέννησε προβληματισμούς ή συναισθήματα που θέλουμε να εκτονώσουμε.
3 παραδείγματα πολύ απλά και οδυνηρά, για τον συνειδησιακό πόλεμο που κάνει ο καθένας με τον εαυτό του. Οι αμυντικοί μηχανισμοί μας όμως συνήθως κερδίζουν τη μάχη. Κι η βλακεία μας περνά στην επίθεση, ή δράση/ αδράνεια. Το μεγάλο μας "ΕΓΩ" μας κρύβει την ωμή και σάπια πραγματικότητα που έχουμε χτίσει, αυτή που βάζουμε και τους επόμενους να ζήσουν να μεγαλώσουν και να θεωρήσουν δεδομένη.
"ΕΓΩ ΔΕΝ το τρώω αυτό, δεν πηγαίνω εκεί, δεν τη θέλω αυτή/όν για γυναίκα/ άντρα μου, δε το φοράω αυτό, δεν το κάνω αυτό, δεν λέω εκείνο" κι άλλα πολλά, με τα οποία πολλά, όλοι κι όλο θεωρούμε πως "ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ πάντοτε κάτι καλύτερο".
Παύλος - vlospa kasbe
