Ήσουν πάντοτε εδώ
κι ας μη το πήρα χαμπάρι,
κρυμμένος πίσω απ'το εγώ
αμυδρό φως στο σκοτάδι.
Και τώρα με εσένα οδηγό,
μία ανάσα πριν το θάνατο,
ακόμα κι ένα μονοπάτι κρύο, μα θεΐκό,
δεν είναι πλέον άβατο.
Μου λες ν'αφήσω, ν'αφεθώ,
πως είμαι ένα με τη στιγμή
κι έγινα αέρας κι έγινα νερό,
όπως πριν έρθω σ'αυτή τη ζωή.
Σ'αυτής της ξέφρενης γιορτής
τον πιο πένθιμο ρυθμό
δε νιώθω να'μαι μόνο θεατής
Οπότε με σπρώχνεις, στο χορό.
Ξεχνάω, ώστε πάλι να μπορώ να μάθω,
θύμισε μου να αναπνεύσω,
μαντεύω το μέλλον και πλάθω
πελάγη νέα που θέλω να πλεύσω.
Κάθε ταξίδι και μιά επιστροφή,
όσος ανασύρθηκα απ'το βυθό,
ο χρόνος ποτέ δεν αργεί,
θα ξανάρθω και θα με βρω.
One breath before death
You had always been here,
even if I didn't notice
hidden behind the "me"
dim light in the darkness.
And now with you as a guide
one breath before death
Even a path cold, dark
Doesn't seem hardly passable.
You tell me to leave and to let go
that I am one with the moment
and I became air and I became water
just like before coming to this life,
In this wild celebration's
the most grieving rhythm
I don't feel like just a viewer
So you throw me into the dance.
I forget, so that I can learn again
Remind me to breathe
I'm guessing the future and shaping
Oceans I wanna sail on.
Every journey and one return
as much as I resurfaced from the deep
the time is never late
I will come again and find me.
