Ο μεγαλύτερος μου φόβος

 Είναι ο εξής. Η ερμηνεία που θα αφήσει το μεγαλύτερο αντίκτυπο αν ερμηνευτεί με άλλο τρόπο από αυτόν που προοριζόταν. Αναφέρομαι στην εξής φράση του Άλμπερτ Αϊνστάιν : 

"Φοβάμαι την ημέρα που η τεχνολογία θα νικήσει την ανθρωπιά. Τότε ο κόσμος θα έχει μόνο μιά γενιά, από ηλίθιους"

 Το αν είμαστε, οι άνθρωποι, ηλίθιοι στην πλειοψηφία μας, μας το απαντά μία θέα έξω απ'το παράθυρο, όσοι ζούμε ακόμα σε σπίτια.

 Θεωρούμε πως ζούμε, μα κυριολεκτικά απλώς επιβιώνουμε και συντηρούμαστε "στον πάγο".

 Άνθρωπος και ρομπότ. Ο άνθρωπος σκέφτεται, σχεδιάζει και δημιουργεί το ρομποτ το οποίο εκτελεί τις εντολές του ανθρώπου. Ένα κρύο παγωμένο μηχάνημα ανίκανο να αισθανθεί.

 Άνθρωπος/ρομπότ λοιπόν είναι ο άνθρωπος που λειτουργεί παρομοίως δίχως όμως να είναι φτιαγμένος από μέταλο. Εντολές που δέχεται από άλλον ή που έδωσε ο ίδιος στον εαυτό του και η συνεχής εκτέλεση τους έγινε πλέον ασυνείδητη συνήθεια.

 Το να λειτουργούμε σαν ρομποτ και να θεωρούμε πως είμαστε άνθρωποι ήταν ο φόβος μου. Και λέω "ήταν" γιατί πλέον δεν είναι, καθώς το ζω, το επιβεβαιώνω και το καταπολεμώ.

 Θαρρούμε πως αισθανόμαστε. Μα όχι. Απλά νιώθουμε κυκλοθυμικά, όπως λειτουργεί το ξυπνητήρι, ανά ώρες την ανάγκη να αισθανθούμε. Πως ζούμε, πως είμαστε αληθινοί, πως είμαστε άνθρωποι και πως έχουμε συνείδηση. Των σκέψεων μας, των πράξεων μας, των αισθημάτων μας.

 Μα όχι. Πλέον δε νιώθουμε το κρύο. Τη στιγμή εκείνη που ξεκινάμε να αισθανόμαστε, ξεκινάμε επίσης κι απωθούμε, κλειδώνουμε μέσα βαθιά στην αποθήκη του νου μας καθετί μας προκαλεί έντονη ανάγκη για εκτόνωση. Είτε αγάπη, είτε μίσος. Φοβόμαστε τις συνέπειες. Τι θα πει ο κόσμος, την άρνηση.

 Δημιουργήσαμε ρέπλικες ανθρώπων, δε θα ήμασταν ικανοί να δημιουργήσουμε ρέπλικες αισθημάτων? Αγάπη κι εμμονή, μίσος κι απλή οργή, πάθος και (αυτό)αναγκαστική ηδονή.

 Έχουμε μικρές εκρήξεις, που ούτε καν πλησιάζουν όμως την κλιμάκωση της γνήσιας εκτόνωσης ενός αληθινού συναισθήματος.

 Δακρύζουμε γιά αυτό που χάνουμε, μα δε ψάχνουμε να το ξαναβρούμε, αλλού ίσως.
Φωνάζουμε που μας ξεχνάνε, μα δε κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μας θυμούνται.
Πονάμε και παραπονιόμαστε που πονάμε, όχι που δε το αντέχουμε πιο πολύ.

Κάνουμε διαδικτυακούς καβγάδες περί της δικαιοσύνης και της ισότητας αγαθών και ποιότητας ζωής, απ'το σπίτι μας, στον υπολογιστή μας, απ'τον καναπέ μας, με γεμάτα στομάχια κι ακόμα πιο γεμάτες τσέπες και ντουλάπες με ένδυση κι υπόδηση.

 Παίρνουμε θέση για τη λωρίδα της Γάζας, απ'την (ασφαλή) γειτονιά μας. 
Κάνουμε πορείες διαμαρτυρίας έξω από τη βουλή κι από ταβέρνες (βλ. τον δολοφόνο της Μάγκυ στην Εύβοια).

 Μα ποτέ, ποτέ, δε κάνουμε ό,τι χρειάζεται για να μην υπάρχουν βουλευτές σαν αυτούς στους οποίους (μάταια) διαμαρτυρόμαστε και ψηφοφόροι που τους αναδεικνύουν. Ποτέ μας, ποτέ, δε σκοτώνουμε οι ίδιοι παραδειγματικά τον ταβερνιάρη δολοφόνο κυριολεκτικά κρεμασμένο ανάποδα στην πλατεία με τ'άντερα όξω και μεταφορικά μέσα μας το ενδεχόμενο να τον εκτρέφουμε σιωπηλά.

 Είναι που μας κατακλύζει η οργή. Μα με λίγο φαγάκι κι έναν ύπνο, με ένα ποτό κι ένα γκομενάκι, μ'ένα μπάφο κι ένα γλυκάκι, με μία μπάλα κι ό,τι άλλο θες, μιά χαρά η οργή αυτή γίνεται ανάμνηση. Κι η αδράνεια πρωταγωνιστής στην παράσταση που δίνεται μέσα μας και λέγεται... Αισθάνομαι και θέλω να εκτονώσω αυτό το συναίσθημα που λέω πως με τρώει εσωτερικά λίγο-λίγο.

 Δε προτείνω λύση. Δε διατυπώνω γεγονότα. Διατυπώνω μία ερμηνεία για τις (λανθασμένες?) ερμηνείες που δίνουμε σε αυτά τα οποία αποκαλούμε γεγονότα. Με νιώθεις?

Παύλος - vlospa kasbe

Ποιότητα Ζωής

 "Άσχημο, μέτριο κι όμορφο", ή/ επίσης και, "κακό, μέτριο και καλό". Για καθετί υπάρχουν 3 κατηγορίες, ή έστω έτσι έχουμε αφήσει τα μάτια μας να βλέπουν και το μυαλό μας να θεωρεί. Και δε βλέπουμε μα ούτε σκεφτόμαστε σφαιρικά.

 Κι όπως κάθε νοήμων πλάσμα, λέμε τώρα,  πιστεύουμε και θέλουμε μόνο "τα καλά", "τα όμορφα", ό,τι δε μας χαλάει. Απορρίπτουμε κάθε "κακό", ή "άσχημο" όπως έχουμε χαρακτηρίσει. Ξεχνάμε πως κι αυτά μέρος της ζωής μας είναι. Δε θυμόμαστε πως αυτός ο τρόπος ζωής μας που επιλέξαμε μας αποφέρει όμως όλο και πιο πολλά "κακά" και "άσχημα". Θεωρούμε πως δε τα αξίζουμε κι αξίζουμε μόνο ό,τι δε μας χαλάει.

 Κάθε δράση έχει και μία αντίδραση, είτε η δράση είναι σκέψη, πράξη ή αδράνεια. Κι ο τρόπος ζωής μας, στην πλειοψηφία μας και στην πλειοψηφία των σκέψεων/ επιλογών μας, των δράσεων μας και της αδράνειας μας έχει ένα αποτέλεσμα. Την όλο και πιό πολύ μείωση της ποιότητας της ζωής μας, ενώ σαν αξιολύπητα αδαείς επιδιώκουμε μοναχά το αντίθετο.

 Θέλουμε για εμάς ό,τι δεν είναι εφικτό για όλους. Λες και εμείς δεν ανήκουμε στο σύνολο, όλοι. Θεωρούμε τους εαυτούς μας κάτι ιδιαίτερα ξεχωριστό, πολύ παραπάνω μοναδικό απ'όσο πραγματικά είμαστε. Θέλουμε απογόνους, κάνουμε παιδιά λες και δε μπορούμε να υιοθετήσουμε ένα από τα τόσα παιδιά που ζουν σε ορφανοτροφεία. Θέλουμε έναν τετράποδο φίλο και κοιτάμε τις ράτσες σαν βιτρίνες, αντί να υιοθετήσουμε ένα αδέσποτο από τα δεκάδες χιλιάδες που βρίσκονται στα καταφύγια. Αν βρεθούμε μάρτυρες μίας΄"άσχημης/κακής" κατάστασης ενός άλλου ανθρώπου που δε γνωρίζουμε, μίας κατάστασης που δε θα θέλαμε να βιώσουμε οι ίδιοι, κάνουμε τα στραβά μάτια με τη σκέψη "Αφού δε τον γνωρίζω" και συνεχίζουμε τις ζωές μας σα να μη συνέβη ποτέ, σα να μην επηρέασε ούτε στο ελάχιστο τη σκέψη μας, λες και δε γέννησε προβληματισμούς ή συναισθήματα που θέλουμε να εκτονώσουμε.

 3 παραδείγματα πολύ απλά και οδυνηρά, για τον συνειδησιακό πόλεμο που κάνει ο καθένας με τον εαυτό του. Οι αμυντικοί μηχανισμοί μας όμως συνήθως κερδίζουν τη μάχη. Κι η βλακεία μας περνά στην επίθεση, ή δράση/ αδράνεια. Το μεγάλο μας "ΕΓΩ" μας κρύβει την ωμή και σάπια πραγματικότητα που έχουμε χτίσει, αυτή που βάζουμε και τους επόμενους να ζήσουν να μεγαλώσουν και να θεωρήσουν δεδομένη.

 "ΕΓΩ ΔΕΝ το τρώω αυτό, δεν πηγαίνω εκεί, δεν τη θέλω αυτή/όν για γυναίκα/ άντρα μου, δε το φοράω αυτό, δεν το κάνω αυτό, δεν λέω εκείνο" κι άλλα πολλά, με τα οποία πολλά, όλοι κι όλο θεωρούμε πως "ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ πάντοτε κάτι καλύτερο".

Παύλος - vlospa kasbe

Χρόνος / η αιώνια μάχη

 Αν είναι κάτι που ανέκαθεν υπήρχε, ποτέ δεν έπαψε και ποτέ δε θα πάψει, να υπάρχει, αυτό είναι ο χρόνος. Αν είναι κάτι που ο άνθρωπος έχει και εάν χάσει συχνά μπορεί να το βρει πάλι, αυτό είναι ο χρόνος. Αν είναι κάτι που ο άνθρωπος δε θα σταματήσει να πολεμά, αυτό είναι ο χρόνος.

 Ο χρόνος περνάει, η ζωή κυλάει. Ο χρόνος συνεχίζει να περνάει με τον ίδιο ρυθμό, η ζωή όχι. Προσπαθούμε να δημιουργήσουμε χρόνο στη ζωή που έχουμε κι ύστερα να τον εξοικονομήσουμε πάση θυσία. Προσπαθούμε να βρίσκουμε διάφορα πράγματα να κάνουμε σε αυτό το διάστημα που μας δίνεται, χόμπι, ασχολίες, συνήθειες, για να περάσει ο χρόνος (όπως θεωρούν μερικοί, λες και είναι ακίνητος) πιό ευχάριστα (όπως θεωρούν μερικοί άλλοι).

 Γεμίζουμε τον χρόνο μας κι ύστερα προσπαθούμε να εξοικονομήσουμε χρόνο. Δημιουργούμε επιθυμίες, τις μασκαρεύουμε σε ανάγκες και προσπαθούμε να χρησιμοποιούμε σε αυτές όλο και λιγότερο απ'τον χρόνο μας, με το πέρασμα του χρόνου.

 Βιαζόμαστε. Χανόμαστε. Αρχικά θέλουμε να περάσει γρήγορα ο χρόνος, ύστερα αργά κι ενδιάμεσα θα θέλαμε να κάνει τις παύσεις του. Για να "απολαύσουμε" τη στιγμή. Λες και δε μπορούμε να την επαναλάβουμε. Λες και δεν είναι δυνατό να έρθει πάλι. Εντάξει ίσως όχι κάθε φορά. Μα μερικές φορές είναι και δικό μας λάθος! Θέλοντας να επιμηκύνουμε τη στιγμή, θέλοντας να μη τη ξεχάσουμε, δε θυμόμαστε να τη ζήσουμε.

Παύλος - vlospa kasbe

Φλεγόμενο Άνθος

 Μέσα μου έσκαψα, έσκαψα και έψαξα

έψαξα όσα έθαψα, έθαψα ό,τι έταξα

μικρός στον εαυτό μου

 Το σκοτάδι έθρεψα, έθρεψα μ'ό,τι πέταξα

πέταξα και έκαψα, έκαψα όσα έπραξα

φοβισμένος στο όνειρο μου

 Κατάματα μου έκρυψα, έκρυψα όσα έφταιξα

έφταιξα που έπαιξα, έπαιξα και έμπλεξα

φωτιά σε κάθε πάθος

 Τη σιωπή μου άρπαξα, άρπαξα και έσφαξα

έσφαξα γιατί άντεξα, άντεξα δεν έπαψα

αυτός είμαι στο βάθος

 Μαύρα δε τα έβαψα, έβαψα ό,τι χάραξα,

χάραξα όσα άδραξα, άδραξα και άναψα

φλεγόμενο άνθος

Παύλος - vlospa kasbe

Catacombs - Οχιάς Δάγκωμα ~ artwork

Εξώφυλλο

Οπισθόφυλλο

Φαύλος κύκλος

 Φαύλος. Και άυλος. Μα και κύκλος. Ξεκινά, τελειώνει και ξανά ξεκινά για να τελειώσει πάλι και να ξεκινήσει ξανά. Πάει λέγοντας. Όπως κι εμείς. Πάμε λέγοντας στους εαυτούς μας. Πως δεν είναι κύκλος. Μα γραμμή, ευθεία κατά προτίμηση. Ανηφορική ζιγκ ζαγκ λόγω δυσκολιών και δυσκοίλιων χωνευτών. (εκ του χωνευτή, εκείνου που χωνεύει)

 Που αναφέρομαι? Όχι φίλε/η. Το ερώτημα, αν χρειάζεται να γίνει, είναι που ΔΕΝ αναφέρομαι. Στη ζωή και το θάνατο, τα θέλω και τα αποκτώ, τα θυμάμαι και ξεχνώ, τα σκέφτομαι και τα πράττω, τα αγαπώ και τα μισώ. Παντού αναφέρομαι. Άρα και πουθενά ΔΕΝ αναφέρομαι.

 Γεννιόμαστε για να περπατήσουμε στη γη την οποία θα επιστρέψουμε σαν πεθάνουμε. Επιδιώκουμε να αποκτήσουμε ό,τι έχουμε στερηθεί. Θυμόμαστε όσα δε θέλουμε να ξεχάσουμε. Σκεφτόμαστε ό,τι μας έχει καρφωθεί στο μυαλό, απ'αυτά που (νομίζουμε πως) γνωρίζουμε. Αγαπούμε ό,τι δε μισούμε, ακόμα, κι αντιστρόφως.

 "Εκτιμάς κάτι μόλις το χάσεις." Μπα. Σου λείπει αυτό το συναίσθημα που'χες όσο το'χες. Το οποίο όσο δε το'χεις, το ξεχνάς, και νομίζεις πως το χρειάζεσαι, ενώ απλά θες να το θυμηθείς [για να θες να το (ξε)χάσεις] πάλι.

 Μη περιμένεις άλλο παράδειγμα εδώ. Κοίτα έξω απ'το παράθυρο τη σχέση ήλιου και φεγγαριού, μεταξύ άλλων.

Παύλος - vlospa kasbe

Πλάσμα.

 Άνθρωποι. Ζώα. Και κατηγορίες. Λίγο παράξενο δε νομίζεις να απέχει ο άνθρωπος απ'τον διαχωρισμό? Κι εμείς ζώα δεν είμαστε? Πιο έξυπνα, πιο εκφραστικά, πιο σκεπτικά, πιο τι θες, πες το πολλές φορές μέχρι να το κάνεις εμετό απ'την πίστη. Θεωρώ το ίδιο είμαστε, ακόμα κι αν το θέλουμε ή όχι. Δε μπορώ να διαχωρίσω τον άνθρωπο απ'τα ζώα. Γιατί κι ο άνθρωπος ζώο είναι. Αν όχι ζωό, πλάσμα. Πίνει νερό, τρώει (απ') τη γη και τους κατοίκους της, περπατά στο χώμα της κι ανασαίνει τον αέρα της. Παιδιά της γης λοιπόν τα πλάσματα. Όλα.

 "Σπηλαιάνθρωπε Παύλο!", θα μου πεις... "Κάτοικε της εξέλιξης, των επιτευγμάτων και του πολιτισμού, όσο μακριά κι αν φτάσεις απ'τα ίδια σκατά ξεκίνησες. Στα ίδια σκατά θα καταλήξεις. Με εμένα κι όλα τα υπόλοιπα πλάσματα. Όχι άλλοι διαχωρισμοί", θα σου πω.

 Δε μεγάλωσα με τα ζώα, τους λύκους. Μα ωρίμασα με τους ανθρώπους. Ή αυτή είν'η αυταπάτη μου. Γλυκιά μου μέθη. Παρότι ζούμε αρκετά χρόνια, δε ζούμε ποιοτικά απαραίτητα, δε ζούμε ειλικρινά την κάθε στιγμή. Γιατί μας τρώνε τα εξής. Η σκέψη κι η απουσία της, η πράξη κι η αδράνεια. Όλα κι ένα μόνο, σε μεγάλο βαθμό. Η ζωή η ίδια.

 Το'χω ξαναγράψει, γιατί το πιστεύω, και θα το ξανακάνω. Η ζούγκλα κι η ειλικρίνεια της με μαγεύει. Δεν υπάρχει διαχωρισμός, αγαπημένος και μισημένος. Κι αν κάτι θέλει να ξεχωρίσει αυτό είναι η ίδια η ζούγκλα. Κανένας μοναδικός τρόπος ζωής, υπερεξέχων χαρακτήρας ή αξιοσημείωτο πλάσμα κι ο θάνατος του. Απλά ένα ποτάμι γεμάτο ζωή και θάνατο, συνεχίζει να κυλά μέχρι το τέλος του κάθε υποθαλάσσιου ρέματος.

 Έχω την εντύπωση τα ζώα δεν έχουν τόσες αυταπάτες, δέχονται πιό εύκολα τη ζωή ως έχει, δε σκέφτονται όσο εμείς, κάνουν ό,τι τους χρειάζεται, ζουν όση τους δίνεται, ζωή. Κι εμείς ζούμε όσο μπορούμε να αποφύγουμε τον θάνατο. Πικρή επίγνωση ο θάνατος, λαχταριστό ναρκωτικό η όσο μεγαλύτερη σε διάρκεια ζωή.

 Μα μας χαρακτηρίζουν οι ίδιες λειτουργίες. Αναπνέουμε, πεινάμε, κινούμαστε, αγαπάμε, διψάμε, πονάμε, αναπαράγουμε, κοιμόμαστε και πεθαίνουμε. Ψάχνουμε συνήθως νόημα δίχως λόγο. Δίνουμε έκφραση σε κάθε χαρά ή πόνο.

 Εδώ, σ'αυτές τις γραμμές, βρίσκεις ό,τι εκφράζω. Ψάχνεις λόγο? Θα τον βρεις. Έχω δεν έχω. Χάνεις χρόνο? Θα τον καταραστείς. Έτυχε? Θαυμάσια. Μας δώθηκε ζωή. Ας ζήσουμε! Ας σκεφτούμε, ας κάνουμε, ας αδρανήσουμε. Απλά ας μην απορροφηθούμε μέσα σ'αυτά ή χωρίς αυτά.

 Στο χρόνο που μου δίνεται να αναπνέω, θέλω να κάνω όσα πιστεύω πως μπορώ να κάνω. Όσα χρειάζεται για να μη πάψω να υπάρχω πριν την ώρα μου, να καταλάβω όσα χρειάζεται πάνω στη ζωή την ίδια χωρίς να ξεχάσω ούτε μία στιγμή να τη ζήσω. Τη ζωή τη στιγμή και το θάνατο φυσικά. Μιας και δεν αποφεύγεται.

Παύλος - vlosπλάσμα kasbe