Εσείς οι Έλληνες / Αυτοί οι Φινλανδοί (part 1)

 Πόση ώρα κάνει ένα e-mail από Φινλανδία να φθάσει Ελλάδα? Πόσα χιλιόμετρα απέχουν οι 2 αυτές χώρες, πόσες συνήθειες χωρίζουν τους πολίτες τους? Πόσο μπροστά είναι ο ένας πολιτισμός, πόσο πίσω ο άλλος, ποιά είναι η μονάδα μέτρησης, πως ορίζεται το μπροστά και το πίσω και τέλος, ποιός είναι ο εφευρέτης της μονάδας μέτρησης?

 Όπως δεν έχω βαρεθεί να γράφω "Ένας τόπος είναι ο λαός του". Εσείς, οι Έλληνες. Αυτοί, οι Φινλανδοί. Εγώ, ο Παύλος. Άνθρωπος. Αναφέρω πως "στα χαρτιά μου" αναφέρεται πως έχω 2 υπηκoότητες. Ελληνική και Φινλανδική. Ένα μπάσταρδο, ή ,ένα διπλό καθαρόαιμο? Αρκετά με εμένα!

 Ξέρεις, έχω ζήσει 29 χρόνια στην Ελλάδα (και το 1/3 έχει καταναλωθεί σε ύπνο). Ζω 2 εβδομάδες στη Φινλανδία. Παρατήρηση και όχι παράπονο πως : Δεν έχω παρέες, γνωστούς, φίλους, σύντροφο. Συγγενείς έχω κι έχουμε μία τεράστια διαφορά ηλικίας, μόνο. Άρα? Παρατηρώ. Καταγράφω. Σκαλίζω τη μύτη μου και τον τρόπο ζωής τους. (στην ώρα του και τον τρόπο θανάτου τους)

 Σαν μία χώρα που φημίζεται για το εκπαιδευτικό της σύστημα, οι απαιτήσεις μου απ'τους Φινλανδούς είναι μεγάλες. Ξεπερνιούνται όμως, έχουν περαιτέρω προοπτική ("βελτίωσης")? Όσων αφορά τις μετρήσεις, ορίζω εγώ τη μονάδα μέτρησης. Η μονάδα, αυτή, μέτρησης, είναι η εξής ισορροπία!

 I.Q. και E.Q. (intelligence quota και emotional quota). Αυτή η τραμπάλα, θεωρώ, πως οφείλει να ισορροπεί. Αν όχι, τείνει να γείρει προς μία απ'τις 2 προσανατολισμούς. Αυτοί είναι οι εξής : Μάνα και πατέρας, αντίστοιχα (μητριαρχική και πατριαρχική αν προτιμάς).

 Η μάνα αγαπά το παιδί, δε μπορεί/ είναι ανίκανη να μην αγαπήσει το παιδί της και να κρύψει την αγάπη της αυτή από εκείνο. Απαίτηση? Ίσως το να την αγαπήσει πίσω το παιδί (τα παιδιά σε μικρή ηλικία δεν αγαπάνε, εκτιμούν, δε γνωρίζουν από αγάπη, γνωρίζουν από εκτίμηση).

 Ο πατέρας έχει απαιτήσεις απ'το παιδί. Δε μπορεί να μην δει το παιδί σαν μία συνέχεια του ίδιου (με σαφώς καλύτερη προοπτική από εκείνον) κι είναι ανίκανος να μην έχει διάφορες απαιτήσεις από το παιδί.

 Φρονώ πως "με έπιασες" και συνιστώ να με κρατήσεις σφιχτά. Επίσης προτείνω να φορέσεις κράνος, σκάω κομήτης!

 Η πλειοψηφία των ανθρώπων (που έχω γνωρίσει) στην Ελλάδα, κατά το παράδειγμα μου, είναι η μάνα. Αλληλένδετη, πολλές φορές ασυμβίβαστη (υπάρχουν κι εξαιρέσεις, παντού!) και σχεδόν πάντοτε χωρίς όρια, η αγάπη, μεταξύ τους είναι που ξεχωρίζει. Ενδιαφέρον για τη συνέχεια της λειτουργία της καρδιάς, της ασταμάτητης αναπνοής, της κάλυψης "βασικών" αναγκών (μα και επιθυμιών με τη μάσκα της ανάγκης) -κατ'Ελληνικό ορισμό/ ήθη κι έθιμα- τους. Uncoditional Love (ωραίες λέξεις).

 Η πλειοψηφία των ανθρώπων (που έχω παρατηρήσει) στη Φινλανδία, κατά το παράδειγμα μου, είναι ο πατέρας. Μεγάλη, συνεχής και ξεδιάντροπα εκφρασμένη απαίτηση. Απαίτηση για βελτίωση, κατανόηση κι ίσως και επαναπροσδιορισμό του τι "απαιτείται" και τι θα απαιτούν οι αμέσως επόμενοι απ'τους επόμενους από δαύτους.

 Παράδειγμα. Ένας Έλληνας είναι πιό πιθανό να πραγματοποιήσει μία εθελοντική εργασία.  Γιατί τον ενδιαφέρει το αποτέλεσμα. Ένας Φινλανδός, αντίθετα, μπορεί πιό εύκολα να πραγματοποιήσει μία αρμόδια υπηρεσία που να καθιστά "άχρηστη" την εθελοντική αυτή εργασία. Γιατί δε τον ενδιαφέρει η ποιότητα του αποτελέσματος.

 Ίσως το παράδειγμα να μη σου κάνει, (...), αλλά, γεγονός, για εμένα (!), παραμένει πως καταγράφω όσα βλέπω. Πιό σαφώς λοιπόν, είμαι ο μόνος μαλάκας που θα σηκώσει ένα σκουπιδάκι που θα βρει το δρόμο του. Μα, ακόμα κι αν δε το πράξω, σε μία ώρα, δε θα'ναι πιά εκεί που το είδα. Και ΔΕΝ θα είναι ο άνεμος που θα το έχει πάρει.

 Ωστόσο! Και στις 2 περιπτώσεις ανθρώπων, λαών, εθνών, όπως θες ονόμασε το (!), άλλο ένα γεγονός παραμένει αληθές, και παραμένει ΠΑΝΤΟΥ. Οι άνθρωποι διαμορφώνουμε τα "θέλω μας" με βάση τα "δεν έχουμε". Εύλογα συμπεράσματα :

1) Ένας που "δεν έχει τίποτα", τα θέλει όλα!
2) Ένας που "τα έχει όλα", θέλει και το τίποτα.

Ο ένας προσπαθεί να φροντίζει να ζω. Κι ο άλλος προσπαθεί να φροντίζει να αξίζω να ζω.

Υ.Γ.2: Προς όποιον θεώρησε πως θα σταματήσω ό,τι κι όσα κάνω. Σε πληροφορώ πως τόσο καιρό κρατούσα την αναπνοή μου. Τώρα αναπνέω ελεύθερα, άνετα..

Παύλος - vlospa kasbe

Περί μοναξιάς / Το πλήθος κι η ερημιά

 Μόνος σου. Μπορεί να'σαι μόνος και να αισθάνεσαι μόνος, ή όχι, μπορεί να'σαι με παρέα και να αισθάνεσαι μόνος, ή όχι. Ο άνθρωπος είναι αγελαίο πλάσμα. Κοίτα τις οικογένειες, κοινωνίες μας. Κοίτα τις προηγούμενες. Κανείς δε γεννήθηκε (με σκοπό να'ναι) μόνος του. Εκτός κι αν γεννήθηκε με μοναχικό (και μοναδικό) σκοπό του, να πεθάνει μονάχος. Πιθανό μα σε βαθμό... Απίθανο!

Το πλήθος

 Ακόμα και μέσα στον κόσμο αισθάνεσαι δίχως ένα μέρος να ανήκεις, δίχως ένα σύνολο που να σε συμπεριλαμβάνει. Μες τις φωνές να μην ακούς τίποτα, να μην ακούει κανείς τα βουβά ουρλιαχτά σου. Διάφανος, προσπερνάς τον καθένα που συναντάς. Αόρατος, περνάνε από μέσα σου. Γκρι, δε σε γεμίζουν χρώμα οι "γνωριμίες" (ανταλλαγές ονομάτων άντε και λίγων πληροφοριών/ γούστου). Ένα με τα κτίρια, ακίνητος, κρύος σταθερά στη θέση σου άκαμπτος. Καμία κίνηση δε σου προκαλεί πια αντίδραση. Βλέμμα χαμηλό, γοργό περπάτημα. Κίνηση καμία, ακολουθείς την πορεία του κυλιόμενου διαδρόμου αυτού. Ό,τι συναντάς είναι ένα χάρτινο μνήμα που σηκώνεται να σου φέρει θλίψη (αν συνεχίζεις κι αισθάνεσαι) και να εξαφανιστεί πάλι στο νεκροταφείο των χρωμάτων. 

 Βλέπεις, μα δεν κινείται το ενδιαφέρον. Αν κινηθεί δε το κινείς ο ίδιος. Δε σε βλέπουν. Ακούς, μα δεν υπάρχει ανασήκωμα του κεφαλιού να εξετάσει την πηγή του ήχου. Κι αν υπάρξει, σταματά η μουσική ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ. Οι υπόλοιποι την ακούν (άραγε?), αναρωτιέσαι, αν σκέφτεσαι ακόμη. Στόματα ανοιγοκλείνουν. Δε βγαίνουν λόγια ή τραγούδια μα μια αποπνικτική μυρωδιά. Θαμμένοι ζωντανοί άνθρωποι μέσα σε νεκρούς ανθρώπους που κινούνται σαν μαριονέτες ανδρείκελα των απωθημένων γενεών και γενεών. Ανήκεις στο πλήθος λοιπόν, άνηκες ποτέ? Ή μήπως ανήκεις στην...

Ερημιά

 Ακόμα και στην φύση, το πράσινο δεν είναι παρά μια ακόμα απόχρωση του γκρίζου. Οι ήχοι απ'το ρυάκι, απλοί θόρυβοι, οι στάλες της βροχής, περιττώματα ενός ανώτερου πολιτισμού απώτερου σκοπού, εκείνου των πτηνών. Σου τραγουδούν, μα ακούς...? Δεν ακούς. Δε τα βλέπεις, κι αν τα βλέπεις, βλέπεις από μέσα τους. Τα μάτια σου τα διαπερνούν όλα. Τα ξεπερνούν κι όλα. Τα ξερνούν όλα αν δεν έχεις συνηθίσει ακόμα. Είσαι μόνος σου. Αυτή είναι η ερημιά. 

 Αισθάνεσαι μόνος σου όταν είσαι με τον εαυτό σου? Μήπως οι αναμνήσεις αναβλύζουν σαν συντριβάνι για τη διψασμένη ψυχή σου? Στάζει αίμα η απάντηση σου. Ο ήλιος δε λάμπει πια. Απλά φωτίζει τον δρόμο που πορεύεσαι ίσα-ίσα να τον ξεχωρίζεις, μη πέσεις στο κενό. Ένα μονοπάτι, άγνωστο αν έχει περπατηθεί από άλλον πριν το διαβείς ο ίδιος. Αλλά στην ερημιά δεν υπάρχει κι άλλος. Μονάχα εσύ κι ό,τι έχεις μέσα σου, μαζί σου. Το "Πριν" δεν θα υπάρξει. Το "Μετά" δεν υπήρξε.

 Θεωρώ πως κάποιος που έχει βιώσει τη μοναξιά του πλήθους μπορεί κάλλιστα να αντιμετωπίσει τον εαυτό του στην μοναξιά της ερημιάς. Μια μεγάλη ανάσα και το μακροβούτι ξεπερνά κάθε προσδοκία. Έχεις πλέον βγάλει βράγχια μπορεί και πτερύγια. Αναπνέεις ακόμη?

 Ένα θέατρο από ηθοποιούς που όλοι παίζουν, δίχως καμία απολύτως συνεννόηση, το ρόλο του πρωταγωνιστή, δίχως να γνωρίζει ο καθένας για τον άλλο. Για τον καθένα οι άλλοι είναι κομπάρσοι κι εκείνος ο πρωταγωνιστής.

 *Αισθάνεσαι μονάχος στο πλήθος, ή στην ερημιά?

Παύλος - vlospa kasbe

Φιλία

 Πάμε. Γάμα τα ονόματα, τις ταμπέλες, αρκουδάκια και καραμέλες. Η γλυκιά γεύση έχει παύσει να σου δίνει ερεθίσματα στη γλώσσα. Είναι απλά μιά πρεζούλα που σε κρατά καλά... ναρκωμένο! Όχι?

 Ο κάθε άνθρωπος ΕΙΜΑΙ (είμαι) ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ. Ο κάθε άνθρωπος ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ (δεν είμαι) ΊΔΙΟΣ. 

 Τι είναι τέλειο? Τι ονομάζει κανείς τελειότητα? Από που που πηγάζει? Τι τρέφει την αισιοδοξία γιά το ορθό της επιλογής του? Τι είναι το θεϊκό? Υπάρχει θεϊκό? Υπάρχει και Θεός? 

 Γάμησε τα. Πιάστα και τράβα τα στα άκρα. Ό,τι έμεινε όρθιο... Ααχ... Αυτή είναι μυρουδιά. Φουμμμμμμ. Γιόμισα τα πνεμόνια μου καθαρή ποιότητα. Οξυγόνο! Έκρηξη. Υπεροξυγόνοση βλέπεις.

 Και τώρα που ίσως δε κατάλαβες Χριστό, ας ξεκινήσω. Πρώτον δεν είμαστε ίδιοι. Δεύτερων, είμαστε το ίδιο, είδος πλάσματος. Τρίτον, ο καθένας ανάλογα τα βιώματα του, έχει και διαφορετική άποψη, διαφορετικά τραύματα, όνειρα κι απωθημένα. Δίνουμε άλλους ορισμούς, βαθμολογούμε διαφορετικά τις αξίες.

 Κι η φιλία είναι αξία για μένα. Ηλίθιε.

 Τι αξίζει σε μία φιλία? Αυτή η κλεψύδρα που χωράμε μέσα όλοι αυτοί οι κόκκοι άμμου που θαρρούμε πως η κλεψύδρα είναι ο χρόνος μας κι οι άλλοι κόκκοι τα πλάσματα με τα οποία αλληλεπιδρούμε. Ο χρόνος κι οι αυταπάτες του. Άπειρο ισούται με ένα. Ένα ισούται με άπειρο. Κατάλαβες μικρέ μου κόκκε το πόσο συμπαντικά μικρό μέγεθος είναι οι αξίες μας μπροστά στην αξία τους συνόλου (κι όχι μόνο μία αξία).

 Κι η συνολική αξία πηγάζει σα κρασάκι απ'το πάτημα όλων (των χρόνων) των κόκων αυτών. Εμάς δηλαδή! Από μένα στάζει το εξής. Στην αξία που ονομάζυμε φιλία. Θέλω να την αντιλαμβάνομαι όπως τη θεωρώ. Όχι όπως την ορίζει ο χαζο-κόσμος μας. Βλέπεις, ο κόσμος δε βλέπει πιά, οι παρωπίδες κιο ι κομμένες καρωτίδες κάνανε δουλειά.

 Αν ενοχλώ, τον πούλο. Φεύγω. Είναι τόσο απλό. Δε μου αρέσει να κρεμομαι από κλωστές. Δεν είμαι αργαλιός και δεν υφαίνω ό,τι δε μου φαίνεται "ποιοτικό". Δηλαδή? Αν με θεωρείς φίλο σου ΚΑΙ αν σε θεωρείς φίλο μου κάνεις και δεν κάνεις το εξής. Μου θυμίζεις, όταν δε σε ξεχνάω, πως ΔΕΝ ΕΝΟΧΛΩ. Πως το ενδιαφέρον μου δε σου προκαλεί ανακάτεμα στ'άντερα! Δεν υπάρχει χειρότερο πράμα σ'αυτή την μοναχικού πλήθους κοινωνία μας. Ψευτο-φιλίες. Κερδο-φιλίες. Φιλίες εξάρτησης (ναι ρε! είσαι μόνος. Είσαι μόνος, παραδέξου το, παντρέψου το!).

 Γι'αυτούς και για άλλους, φιλικούς, λόγους, είμαι δύσκολος με αυτούς τους ούτε 10 ανθρώπους (γατιά, σκυλιά είναι φίλοι μου, χθες μίλαγα με ένα πτηνό φαντάσου) που αποκαλούμε ο ένας τον άλλο φίλο μου και σου και του άλλου. Είμαι δύσκολος με τον εαυτό μου. Aχώνευτος, αυτό τσακώνομαι και είμαι δυσκοίλιος. Σε έπεισα άγνωστε? Ή σου'μαι εγώ άγνωστος? Μα πότε ΔΕΝ σου ήμουν άγνωστος? 

 Γνωριμίες. Ναι. Πάρτυυυυυ. Έμαθα το όνομα σου. Είδα τι χρώμα δέρμα έχεις, τα μάτια σου κι αν φιλοξενείς κερί στ'αυτιά σου. Δεν έσκισα το δέρμα σου όμως να δω τι αίμα κυλά μέσα σου. Δεν άνοιξα το κεφάλι να πεταχτεί ο κούκος έξω να μου πει "Ώρα να ακούσεις τα εσώψυχα μου, να λουστείς τα ψυχολογικά μου όσα άγγιξαν κι όσα σκίσαν την καρδιά μου.", κατάλαβες? "Δε ξέρεις τίποτα για μένα" (από ΦΡΑΞΙΑ - άκου το, τώρα!) δε ξέρω τίποτα για σένα.

 Όσοι μου επιτρέπουν να σκαλίσω μέσα τους, να κάνω αυτή τη γεώτρηση σκίζοντας ό,τι βρω στο δρόμο μου, όχι για να σκίσω, μα για να φτάσω μέσα, λίγο πιό βαθιά, σε'αυτό που λέμε "βάθος της ψυχής", αν έχεις καλή ώρα θα την ψάξω! Μπας και μάθω πως μοιάζει, μπας και μάθω πως είναι να'χεις.. ψυχή... και φίλους.

 Θέλω να ονομάσω αυτόν τον φουρτουνιάρη ένα που άντεξε όλα τα χίλια μύρια κύματα, τις φουρτούνες του εαυτού μου. Φάρος, μα και ήλιος, όταν χρειάστηκε με βύθισε μα μου θύμισε να σηκωθώ απ'τα βάθη του εαυτού μου. Ονομάζεται... Δεν έχει σημασία το όνομα του. Σημασία έχει, είσαι ένας τέτοιος για κανέναν, έχεις έναν τέτοιο άνθρωπο στη ζωή σου?

 Να'σαι πάντα Κωστής, μωρή Κωστή!

 Ο δικός μου ιδιαίτερος, τυπικέ συνηθισμένε, τρόπος να πω ένα ευχαριστώ, δημόσια, απο "μακριά".

 Παύλος - vlospa (not friendly, but kind) kasbe

Υ.Γ.: Το κομμάτι --> https://www.youtube.com/watch?v=cvwnQoR-hM8

Στάση, κύριε οδηγέ! Στάση...

 Θα ήθελα να ευχηθώ, δημόσια, καλή υπομονή, στη νέα Δημοτική αρχή καθώς και τα μέλη της Στάσης Βύρωνα. Γιατί? Μα γιατί ο Βυρωνιώτικος λαός 12 χρόνια είχε μάθει "αλλιώς" με τον κ. βασιλιά, εεε, με τον κ. Χαρδαλιά. Άντε τώρα να τον κάμετε να "ξε-μάθει".

 Υπομονή λοιπόν καλοί μου συνάνθρωποι γιατί ο Βύρωνας θέλει το χρόνο του, και μέχρι να συνηθίσει παιδιαρίζει και παλιμπαιδίζει. Θα δεχτείτε τρομερή αμφισβήτηση λόγω Αμάθειας κι ΗΜΙμάθειας. Βλέπεις εγώ δε χρειάζεται να γνωρίζω γράμματα, αρκεί που ξέρει ο Δήμαρχος. Ακούς, εγώ δε χρειάζεται να γνωρίζω ΤΙ κάνει ο Δήμος, αρκεί που ξέρει ο Δήμαρχος... Και πάει λέγοντας (ποιήματα!)

 Αν δε σας πείθουν τα λόγια μου ίσως σας πείσει η θητεία του Νικόλα ή οι στατιστικές του για το αν θα έβγαινε ξανά Δήμαρχος ΕΑΝ αποφάσιζε να κατέβει υποψήφιος (βρες δουλειά κ. Νικόλααααε!) για 4η φορά. Τζιπάρα ο Ρέϊντζερ μας 4 επί 4, παντός εδάφου. Σκληρόοοος!

 Οι ηλίθιοι δε ψάχνανε, δε μαθαίνανε. Μονάχα ο Αίολος τους έστελνε καμιά φυλλάδα μες τη μούρη ενώ περπατούσαν στις γειτονιές του Βύρωνα και ξάφνου... γνώση! Σαν έκρηξη ηφαιστείου χρόνια σωπασμένου... Οι άνθρωποι αυτοί πάντοτε ήξεραν, μα πότε δε το ήξεραν, η εφημερίδα (φυλλάδα) τους το εμφάνισε, το φιλμ. 

 Γιατί μιλάμε περί ταινίας, χιλιοπαιγμένης μάλιστα. Η ασφαλής οδός περπατείται συχνά, απαραίτητα θα έλεγα σε όποιον υστερεί σε ... κότσια, τσαγανό, ψυχή ρε παιδάκι μου! Αυτοί οι ηλίθιοι ηθοποιοί, τα παπαγαλάκια (και παπαγερμανάκια), οι φημισμένες "Κασσάνδρες", όλοι μαζί στροβιλίζονται και δημιουργούν τη θύελλα της ηλιθιότητας που χτυπά με τα πολλά μποφόρ της τους ανενημέρωτους, ΚΑΤ'ΕΠΙΛΟΓΗΝ ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ, βυρωνιώτες συμπολίτες ΣΑΣ (εγώ την έκανα, σφαχτείτε μόνοι σας τώρα)

 Εν κατακλείδι (ΣΤΑΜΑΤΑ να παίρνεις μάτι απ'την κλειδαρότρυπα κι άνοιξε την τη ριμάδα διάπλατα) ο Βύρωνας, κατ'εμέ, έχει μάθει το εξής. Να αφήνει τη σκέψη μα και την πράξη στον κ.Χαρδαλιά. Ο ίδιος προτίμησε την απάθεια και την αυταπάτη πως έπραξε σωστά με αυτές τις 2 του επιλογές. Καιρός να κάνετε πράματα οι ίδιοι, συλλογικότητα σημαίνει κάτι παραπάνω απ'το "Τα μέλη του τάδε συλλόγου δε το κάνοτν αυτό? Γιατί δεν είναι δικιά μου δουλειά..."

 Υπομονή λοιπόν με τις αμήχανες εκφράσεις που θα αντιμετωπίσετε, με τις μπαρούφες που θα εκλάβετε σαν απαντήσεις και τα λοιπά πανέμορφα Βυρωνιώτικα κουσούρια της Χαρδαλεϊκής εποχής απ'την οποία βγήκατε, μόλις.

 Δεν είμαι Σύριζα. Είμαι μόνο άνθρωπος, τούβλο, που πρέπει να το γράψω κιόλας! Αλλά, κάτω οι : Χαρδαλιάς, Σωτηρόπουλος, Γώγος, Κόνσουλας, Γιατράς, Φανίδης. Οι υπόλοιποι δε με ενοχλούν τόσο. Αν είμαι κάτι αριστερό, είμαι χείρας. Αριστερόχειρας. Φιλάκια.

Παύλος Μπέκας - vlospa kasbe

Razastarr LIVE (23 / 05 / 2014)

 Παρασκευή 23 Μαΐου 2014. Ούτε που γνωρίζω πόσα χρόνια έχουν να παίξουν ζωντανά οι Raza... Ξέρεις, δεν ήμουν της φάσης. Heavy metal άκουγα, κατά κύριο λόγο. Απλά γνώρισα βαθύτερα την περιοχή μου και τους ανθρώπους της. Έτσι ήρθα σε επαφή με το κίνημα, το μουσικό ιδίωμα, όπως θες πες το. Το χιπ χοπ θα γράψω εγώ.

 Βύρωνας μόνο χιπ χοπ! Ελληνική σκηνή, FF.C. & Razastarr, για αρχή. Τι ελληνική, δηλαδή, πιό συγκεκριμένα Βυρωνιώτικη σκηνή! Καλή αρχή κι έπεται συνέχεια. Πέρασαν τα χρόνια, τα μαθήματα που δώσανε τα 2 μεγαθήρια που ανέφερα δωθήκανε και μερικοί όχι απλά τα κατανόησαν μα και τα διαδίδουν, ακόμα. Με ίδια ή/ κι άλλα λόγια.

 Ψάχνοντας τη φάση, πήγα όσο πιό πίσω γίνεται, να το πάρουμε απ'την αρχή. Αδικία για κάθε νεότερο καλλιτέχνη. Σα τους αρχαίους Έλληνες που μιλήσανε για καθετί! Θεωρίες, αποδείξεις, υποδείξεις και πάει λέγοντας, τρέχοντας. Κι οι επόμενοι? Απλά τα παίρνανε και τα βάζανε σε εφαρμογή. Κάπως έτσι και με τους νεότερους της φάσης. Όλα έχουν ειπωθεί?

 Σίγουρα οι παλιοί δίνουν τη φόρμα κι οι νεότεροι το σχήμα. Μα σε αυτή την περίπτωση δεν είναι έτσι. Οι Razastarr αγαπητέ αναγνώστη δώσανε μια φόρμα που όσα χρόνια κι αν περάσουν δε ξεθωριάζει, δε θολώνει, παραμένει φρέσκια κι ανανεώνει τη θέληση των νεότερων για "ταξίδια" (όπως το ορίζει ο καθείς) κι έκφραση. Ένας αστερισμός που δε μπορεί να σου τον κρύψει κανείς απ'τον ουρανό. Μόνο χέρια μπροστά απ'τα μάτια σου τον κρύβουν απ'τον μουσικό ορίζοντα.

 Χυτήριο. Ένας μικρός μα ζεστός χώρος φιλοξένησε ένα αποπνικτικό σύνολο συναισθημάτων διαφόρων ανθρώπων. Οι φάτσες των ανθρώπων μέσα δεν υπήρχαν. Ήταν σα να μην υπήρξαν σοβαρότερα προβλήματα μετά την μουσική απουσία των Razastarr. Δε το εννοώ με κακία. Παρότι ήταν αρκετοί ηλίθιοι στο LIVE. Ακούγοντας τις πρώτες νότες της φωνής του Νικόλα και του Οδυσσέα (γειά σου ρε Αντρίκο!) άρχισα να αντιλαμβάνομαι τι περιμένει ο καθένας από αυτούς τους 2. Το περιμένω κι ο ίδιος, πλέον. Αφού δε λιποθύμησα απ'την κάπνα.

 Μας καλομάθατε κύριοι! Είπατε να μας ταξιδέψετε και πάλι απ'τη μία άκρη του κόσμου ως την άλλη του μυαλού. Και πίσω σε μέρη που δεν έχουμε επισκεφθεί ακόμα! Κι αναμένουμε με το εισιτήριο στο χέρι. Δε κοιτάμε προορισμό. Η διαδικασία του ταξιδιού είναι που μας ενδιαφέρει.

 Ο κύβος ερρίφθη και πάλι. Αυτή τη φορά τι τον σταματά? Αυτή τη φορά που γνωρίζει πως μόνο ο εαυτός του μπορεί να τον σταματήσει. Αυτή τη φορά που γνωρίζει πως δε θέλει να σταματήσει πάλι. 

 Υ.Γ. : Προς τα κουτά πλάσματα που σχολίαζαν περί ψήφου ότι θα ψηφίσουν Razastarr : 
Μπράβο ερπετά. Τώρα συρθείτε πάλι πίσω στις τρύπες και μη βγείτε παρά μόνο για την κύκνεια κλανιά σας. Οι υπόλοιποι, ίσως, προσπαθήσουμε αξιοπρεπώς να ζήσουμε μα και να πεθάνουμε, όχι όπως εσείς. Δηλαδή  αναξιοπρεπώς.

 Υ.Γ.2: Φιλικούς χαιρετισμούς στους παρευρισκόμενους : Σκηνοθέτης (FF.C.), JKone (phase 3) και Soulnek. Αυτούς γνώρισα, αυτούς ανέφερα, σίγουρα ήταν κι άλλοι.

Παύλος Μπέκας - vlospa kasbe

Ρόδα είναι και γυρίζει

 Κάνε πετάλι! Τι με κοιτάς ρε τούβλο, κάνε πετάλι! Θα πέσουμε ειδάλλως!! Ααχ... Τι όμορφη, νοσταλγική αίσθηση. Νομίζεις με τους 2 αυτούς τροχούς θα γυρίσεις τον κόσμο όλο. Θαρρείς θα σε ακολουθήσουν κι άλλοι, πως να μην αλλάξει ο κόσμος με μιά βόλτα?

 Και λούζεσαι το σήμερα. Λογικά διαμένεις Ελλάδα για να με διαβάζεις, ή είσαι απ'τους τυχερούς φίλους μου που την κάνανε! Τυχερό με θεωρώ κι εγώ. Έχω 2 μέρες που την έκανα απο Ελλάδα γιά τη δεύτερη μισή μου πατρίδα, τη Φινλανδία. Σα τη Λάρισα η πόλη που διαμένω, το Turku. Όλη, μιά ευθεία. Πλακέ δρόμοι, ανηφόρες-κατηφόρες ΔΕΝ υπάρχουν. 26 Μαϊου 2014 και φαντάζομαι θα λιώνεις στη ζέστη. Μου'ναι αδιάφορο, λούσου τη. Εδώ έχει κρύο. Παρότι ο ήλιος πέφτει κατά τις 22:00 - 23:00 το κρύο έφτασε 10 βαθμούς σήμερα. Κάνε πετάλι να ζεσταθείς!! 

 Πιό πάτρια λόγια γιατί τα εδάφη απέχουν πολύ? Κάτσε και δες το ποδήλατο και την Ελλάδα. Μαλάκα μιλάμε για πολυπολιτισμικόπολιτιστικό σοκ! Σκέψου. Ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας ποικίλει κι εναλλάσσεται ανάλογα με τη σωματική δύναμη σου και τα κονέ σου στην Ελλάδα. (Τι, δε το'ξερες? Ρε μαλακισμένο που ζεις? Μάθε και μη χάνεις χρόνο εδώ!!)

Οδηγοί αυτοκινήτων
Οδηγοί δικύκλων
Οδηγοί ποδηλάτων
Πεζοί

 Η παραπάνω λίστα είναι οι εχθροί σου στο τιμόνι. Αν δε το'χεις καταλάβει πρέπει να παίρνεις πολλά πολύ καλά ναρκωτικά. Στείλε μου μερικά ρε χαραμοφάϊ! Εδώ που ζω τώρα όμως αυτή η τετράδα λειτουργεί με απόλυτη αρμονία. Προτεραιότητα θες? Πάρτη ρε. Δε βιάζομαι βλέπεις! Δε με πιέζει ο από πίσω! Δεν έχω ένα παπί στην αριστερή μου πλευρά να θέλει να περάσει ακόμα και μέσα απ'τη νησίδα. Δε πετάγονται πεζοί απλά όταν βαρεθούν να περιμένουν το φανάρι!

 Για να κλείσω. Μιλάμε για ένα απλό ποδήλατο, τράβα τη φαντασία σου λες και τραβάς το μαλλί μου (δώσε πόνο)  να μακρύνει κι άλλο.

Παύλος - vlospa "ορθοπεταλιάς" kasbe(κόπουλος)

Τι μένει;

 Την εποχή αυτή με τα πολλά ονόματα, επιλέγω ένα. Την εποχή της μετανάστευσης των νέων στην Ελλάδα. Οι "νέοι" που μπήκανε στο τριπάκι, σχολείο, χαρτιά, διπλώματα κι αρώματα κι οφείλουν να πάρουν αυτά τα έγγραφα μαζί τους για να βρουν μια δουλειά. Α ρε νέοι...

 Απολυτήριο λυκείου/ΤΕΕ (επαλ τα λένε τώρα), δημόσιου/ιδιωτικού ΙΕΚ, ΤΕΙ, ΑΕΙ, ΕΕΣ, σεμινάρια, παρακολούθηση ομιλιών και παρουσιάσεων, συμμετοχές, μεταπτυχιακά, ιδιαίτερα μαθήματα, μαθήματα μέσω διαδικτύου, πρακτική, εργασία, στρατός αν έβγαλες κάτι χρήσιμο και η βαλίτσα πάει μέχρι και μπαχάμες. 

 Για να πάρεις αυτά τα δημόσια έγγραφα μαζί σου και να'ναι χρήσιμα η διαδικασία, ανάλογα με τη γλώσσα που θες να μεταφραστούν, ποικίλει. Προσωπικά μετέφρασα στα αγγλικά, καθώς η Μεταφραστική Υπηρεσία δε διαθέτει Φινλανδό μεταφραστή, πιά. 

 Αρχικά επικυρώνεις το έγγραφο που θες να μεταφραστεί, στην αρμόδια υπηρεσία. Πίστη, επιμονή κι υπομονή. Δεν είναι εύκολο, στην Ελλάδα, να μάθεις ΠΟΥ το κάνεις αυτό. Ύστερα πας στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής να σου βάλουν σφραγίδα Χάγης. Έπειτα μπορείς να τα δώσεις για μετάφραση (απλή ή επείγον) καταβάλοντας το ζητούμενο ποσό. 

 Φαντάζει εύκολο, και μερικά πράματα όντως έτσι είναι, εύκολα. Αλλά δε γνωρίζει ο καθένας και το χειρότερο, ντρέπεται να το παραδεχτεί ο ίδιος για αρχή οπότε πόσο μάλλον σε εσένα. Έχω τελειώσει Δημόσιο ΙΕΚ και με στείλανε στον ΕΟΠΠΕΠ στη Νέα Ιωνία (ανοιχτά Δευτέρα- Τετάρτη- Παρασκευή 12:00 - 14:00) όπου δεν έκανα δουλειά, απο'κει στη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς(?) στην Αχαρνών, όπου το τμήμα που έψαχνα είχε μεταφερθεί στο Υπουργείο Παιδείας. Πηγαίνοντας εκεί, ένας ήθελε να με στείλει Άνω Γλυφάδα απλά για να'χει πιό πρόσφατη ημερομηνία η βεβαίωση πως έχω κάνει 6 μήνες πρακτική, λες κι αλλάζει κάτι, αφού το 2008-9 την έκανα.

 Και να μιλήσω για το ρουφ? Τη γαμωστρατολογία? Τα ζώα μου αργά και δεν ήξερες, δε ρώταγες! Είναι ντροπή να απαντήσουν "Δεν ξέρω", δεν εξηγείται αλλιώς. Την πρώτη μέρα το χαρτί που ήθελα δεν επικυρωνόταν. Τη 2η ναι, μα δε προλάβαινα (μισή ώρα πριν κλείσουν). Την 3η και τελική, το χαρτί που ζητούσα ήταν άκυρο, αν ήθελα κάτι τέτοιο όφειλα να πάω στη μονάδα που υπηρέτησα παραμεθώριο και να βρω τον υποδιοικητή που το υπέγραψε, το 2008...

 Αυτά τα ολίγα συν μερικά που βαριέμαι να αναφέρω, έζησα εγώ. Και σκέφτομαι, εγώ 5 χαρτιά μετέφρασα. Οι υπόλοιποι? Όσοι τρέξανε να μαζέψουν τα χαρτιά που μας λέγανε??

 Το ψητό όμως βρίσκεται εδώ! Εδώ, εδώ. Χθες παρότι με στείλαν με λάθος χαρτιά για σφραγίδα Χάγης, η υπάλληλος γνώριζε εξ'αρχής τι να μου πει να κάνω, πράμα που έκανα κι ολοκλήρωσα τις υποχρεώσεις μου εκεί σήμερα. Παραξενεύτηκα, όχι ότι την υποτιμάω ή την δουλειά της. Απλά όπως και τη ρώτησα, πολύ φυσικά απάντησε, λες και το'χει κάνει άπειρες φορές κι ειδικά τελευταία! Όπως και όντως μου απάντησε. Ειδικά τα τελευταία 4 χρόνια όλο και πιο πολλά άτομα πάνω κοντά στην ηλικία μου κάνουν αυτή τη διαδικασία, για να αφήσουν την Ελλάδα. Νιώθεις?

 Σαν επιδόρπιο δέσε τους μετανάστες που βάζουν λαθραία (εν αγνοία πολλές φορές των μεταναστών το ότι δεν είναι "στάση" η Ελλάδα) και το ότι αν φεύγουν οι νεολαίοι, μένουν οι νεογέροι. Τα γερόντια. Μουδιασμένος παππού?

Σαν μυριστώ αλλαγή θα σε δω πάλι νιάτο. Μέχρι τότε πεθαίνεις μαζί με την εποχή σου. Γερόντι.

Παύλος - vlospa kasbe