Ξένε! Αυτός είναι ο τόπος μου.

Ξένε! Μείνε μακριά και κράτα την απόσταση σου, για ασφάλεια. Εδώ κατοικώ εγώ, η μοναξιά κι οι σκέψεις μου. Άπατη σκληρή γη να περπατήσεις. Με μονάχα ένα μονοπάτι. Προς το λιμάνι της ομίχλης δίχως φάρο. Επικίνδυνο πλοίο με άγνωστο προορισμό και σαφέστατο σκοπό. Να σαλπάρει. Να γυρίσει όση πιο πολλή θάλασσα μπορεί. Σου περιγράφω το φόβο σου ξένε? Τα ορμητικά νερά παρασύρουν τους αδύναμους, στον πάτο τους βυθίζουν. Φουρτούνες, καταιγίδες, κακοκαιρίες! Για να φτάσεις κάποτε τα ήρεμα νερά. Αν υπάρχουν, ακόμα πια.

 Ξένε! Εδώ θα βρεις μονάχα πειρατές και σκατόκαιρο! Πρόσεξε τον εαυτό σου και τα υπάρχοντα σου! Τι? Θέλεις να πλεύσεις κι εσύ? Μα έχεις ακόμα εαυτό και υπάρχοντα... Πως θα γίνεις μέρος του πληρώματος φάντασμα? Αποχωριστήκαμε εγωισμούς όταν ο στόχος έγινε σαφής και πιο ξεκάθαρος με τη μέρα πιο δύσβατος ο δρόμος της επίτευξης του σκοπού μας.

 Ξένε! Για να γίνεις γνώριμος κι οικείος οφείλεις να ξεχάσεις τον εαυτό σου και να θυμάσαι το σκοπό σου. Τι εξυπηρετεί τούτο το ταξίδι. Εξυπηρετεί εσένα κι εσύ με τη σειρά σου όλους μας, όπως σε εξυπηρετούμε όλοι.

 Ξένε! Ο προορισμός μας είναι άγνωστος όπως και το τι θα βρούμε και αν θα επιστρέψουμε. Θέλουμε να βρούμε αυτό που ψάχνουν οι άλλοι στη γη, τον ουρανό, τη φωτιά, τον εαυτό τους, το Θεό.

 Ξένε θέλεις ακόμα να διαβείς και στη φαμίλια μου να μπεις?

Η θάλασσα είναι οι σκέψεις. Ο καιρός είναι η ψυχολογία. Η γη, ο ουρανός είναι το εξωπραγματικό στήριγμα, το θαύμα που ευελπιστούμε. Το πλοίο είμαστε εμείς οι ναυτικοί του. Τα ορμητικά νερά είναι η μοναξιά. Ο εαυτός μας είναι ο εγωισμός μας κι ο σκοπός μας είναι ο άνθρωπος. Το ταξίδι είναι το κίνητρο μας. Είμαστε εγώ. Και σε ρωτώ. Τι θεωρείς ήρεμα νερά?

Παύλος - vlospa kasbe

Βαρέθηκα!

Βαρέθηκα...
Όλο ζητάτε!
Όχι άλλο πιά :
ισότητα,
αλληλεγγύη,
σεβασμός,
κατανόηση κι
άλλα λοιπά, όμορφα λόγια, μεταξύ ανθρώπων.
Κατ'απουσία ανθρώπου πως να ευδοκιμήσουν αυτά τα όμορφα, κατά τα άλλα, λόγια?
Ζητάω κι εγώ λοιπόν!
Ζητάω ανθρώπους...
Παύλος - vlospa kasbe

Nothing is real

 Τι ορίζει όμως ως αλήθεια κανείς και τι ως ψέμα? Βάσει της πραγματικότητας (του). Ποιά απ'τις 3 όμως? Αυτή που υπάρχει και προσπαθούμε να συλλάβουμε όλοι? Αυτή που βλέπουμε? Ή αυτή που ονειρεύεται ο καθείς μας? Αλήθεια... Η πραγματικότητα είναι ωραιότερη στα παραμύθια.

 Αλλά ποιός είπε πως ήδη δε ζούμε σε ένα (ή και παραπάνω) παραμύθι(α)? Ένα παιχνίδι τύχης είναι. Που και πότε θα γεννηθείς, από τι γονείς, με τι τρόπο, σε τι συνθήκες, θα αγαπηθείς, θα στερηθείς(?) τι θα βιώσεις και πως όλα αυτά μαζί θα σε επηρεάσουν στο πως θα τα ερμηνεύσεις όλα αυτά μαζί.

 Μπορεί κανείς να υποθέσει πως η πραγματικότητα ενός ανθρώπου δεν είναι κάτι παραπάνω από ένα ερμηνευμένο σύνολο σκέψεων και βιωμάτων σε τυχαίες (γιά το άτομο) συνθήκες που έζησε/ ζει/ θα ζήσει. Αυτός ο κανείς που το υποθέτει αυτό είμαι εγώ. Και με βάση αυτό, υποθέτω κι άλλο. Υποθέτω πως "έτσι" (αν όντως είναι έτσι δηλαδή) ο καθένας έχει τους (κατανοητούς - δίκαιους ή/κι άδικους για τον καθένα άλλο ίσως) λόγους του για το πως έχει πλάσει την πραγματικότητα του.

 Λίγοι αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους κι οι πιό πολλοί είμαστε φυγόπονοι. Κοιταζόμαστε στον καθρέπτη μόνο για την εξωτερική μας εμφάνιση. Τη δικιά μας αληθινή πραγμτικότητα.

 Σκέφτηκα πως ίσως κάποιος θεωρήσει όσα γράφω πολύ απόλυτα και δε ξέρω τι άλλο.
Οπότε κάποιε, αν διαφωνείς
κάντο εξής.
Την πόρτα σου να διαβείς
και έξω να βγεις
όσα ανέφερα ψάξε να δεις.

 Πραγματικότητα... Ίσως το πιό προσωπικό παραμύθι του καθενός. Ένα παραμύθι που δε γράφεται απαραιτήτως. Χωρίς σαφή αρχή μα με σαφέστατο τέλος.

Παύλος - vlospa kasbe

Ένας κόσμος ΌΧΙ για όλους

Free internet & WiFi γιά όλους στην Ελλάδα! Βοήθα τον διπλανό σου να αγοράσει έναν υπολογιστή. Ο κόσμος τρέχει, τρέξε κι εσύ! Μη μείνεις πίσω, ο τελευταίος πλένει τα πιάτα. Ποιά πιάτα αφού είναι όλα σπασμένα, τα σπάσαμε το Σάββατο στα μπουζούκια. Κάποιος πρέπει να μαζέψει και θα'ναι ο τελευταίος και δε θα'ναι τελευταίος...

 Ο έχων δύο χιτώνες να δίδει τον ένα! Λέγανε πως έγραφε κάποιο Ευαγγέλιο. Είτε Θεός το'πε, είτε άνθρωπος, άνθρωπος σίγουρα δε δείχνει να το άκουσε/ διάβασε ή να το θυμάται πιά. Ή τουλάχιστον όχι οπως τον ορίζει η πλειοψηφία των ανθρώπων. Βλέπεις (κράτα την αίσθηση της όρασης) πλέον όλα είναι εικόνα - κι η εικόνα οφείλει να'ναι όμορφη-, επιφανειακά και ρηχά, συνήθως. Μιά ωραία μονάδα σε μία εικόνα, ένα όμορφο σύνολο. Εμφάνιση. Το μεγαλύτερο καρναβάλι και κρυφτοκυνηγητο μαζί. Δε ξέρω ποιός είμαι ποιόν κυνηγάω γιατί τρέχω απο ποιόν να κρυφτώ. Χάθηκες? Όχι, ζαλίστηκες. Την έχεις ξαναπιεί αυτήν την ταινία σε οθόνες και στα μάτια σου έχει χαραχθεί σαν επανάληψη με διαφορετικά σκηνικά κι άλλους ηθοποιούς.

 Κοίτα στα περιοδικά, την τηλεόραση και τα μπλόγκ, δες ζωντανά σε κάποιο μαγαζί ή κάποιο χώρο (δημόσιο/ ιδιωτικό), άκου στο ραδιόφωνο. Εκείνους. Πολιτικοί, τραγουδιστές(...), ηθοποιοί, τηλεπαρουσιαστές, μοντέλα, δημοσιογράφοι, αθλητές, παράγοντες και πρόεδροι ή απλά παιδιά πολύ πλουσίων. Γλυκές φάτσες, όμορφες εκφράσεις, πάντα με στυλ της τελευταίας μόδας σε ένδυση κι υπόδηση, περιποιημένα πρόσωπα και μαλλιά. Λάμπουν. Οι σταρ μας. (...) Αλλά όσο απογοητεύομαι από αυτό άλλο τόσο απογοητεύομαι από το μέγεθος της μερίδας που τους ακούσει, βλέπει, στηρίζει, πιστεύει σε αυτούς και τους έχει ινδάλματα.

 Γιατί όπως θα'πρεπε, κατ'εμέ, να'χεις αντιληφθεί μέχρι αυτή τη γραμμή, πως ο κόσμος που προορίζουν είναι για εκείνους. Ο Σαμαράς την ευημερία της κλίκας του θα κοιτάξει, όχι πως θα την μεγαλώσει. To WiFi για αυτούς πάει, όχι για εμάς. Αλλά εσύ.. Όχι! Εκεί. Να γίνεις σαν κι αυτούς. Όχι να τους πολεμήσεις, ποτέ. Μέχρι την κατάρα είσαι. Ο κόσμος σου ανήκει, δε του ανήκεις εσύ. Ένας κόσμος, όχι για όλους.

Παύλος - vlospa kasbe

χανόμαστε

...

 Ακόμα 2 παληκάρια στο προσκήνιο, νεκρά, αυτή τη φορά απ'την "άλλη πλευρά" ιδεολογικά. 3 νέοι άνθρωποι, μέχρι στιγμής. 3 ακόμα οικογενειακοί και στενοί φιλικοί κύκλοι σε μαύρo πένθος.

 Το χτύπημα δε το θεωρώ αναρχικό/αριστερό. Το θεωρώ προβοκάτσια. Το θεωρώ επειδή έτσι δείχνει. Επαγγελματικό. Τα όπλα κι η χρήση τους (μοντέλα και σημάδι). Δηλαδή το ότι έριξαν και στο κεφάλι...

 Χανόμαστε. Απ'το 2008 αυτό μου είναι ΞΕΚΑΘΑΡΟ, χανόμαστε. Ευθέως απ'το σύστημα το 2008 με τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Πλαγίως απ'τα σπόρια του πριν λίγες μέρες με τον Παύλο Φύσσα. Και πάλι ευθέως με τα 2 νέα αυτά παιδιά...

 2 παιδιά με τα οποία ιδεολογικά και πολιτικά διαφέραμε. Δε ξέρω μέχρι ποιό σημείο. Ξέρω πως δεν θα ήθελα να τα σκοτώσω. Ελπίζω ούτε κι εκείνα εμένα. Ξέρω επίσης πως πλέον δεν είναι εδώ για να μάθουμε. Και πως όλο αυτό κάποιους εξυπηρετεί!

 Λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του Π.Φύσσα από μέλη της Χρυσής Αυγής, 2 μέλη της οργάνωσης/κόμματος δολοφονούνται. Οι 2 δολοφονίες εντελώς διαφορετικά "πραγματοποιημένες".

 Η μία με μαχαίρι, και αριθμητική υπεροχή. Η άλλη.. Επαγγελματική. Τίποτα τυχαίο. Σφαίρες και στο κεφάλι για σιγουριά. Και οι 2 δολοφονίες με θύματα νέους ανθρώπους.. Και οι 2 δολοφονίες χρησιμοποιήθηκαν, χρησιμοποιούνται και θα χρησιμοποιηθούν κι άλλο από κάποιους για τους σκοπούς τους.

Γύρω γύρω όλοι στη μέση ο Μανώλης. Ο Μανώλης μας κοιτάζει κι εμείς σφαζόμαστε μεταξύ μας, χανόμαστε.. ( http://vlospakasbe.blogspot.gr/2013/07/blog-post_15.html )

*Ακόμα κι αυτός που θεωρείς "κοιμισμένος" μπορεί κάποτε ίσως να ξυπνήσει. Ένας νεκρός όμως σίγουρα όχι. Προτιμώ ξύπνιους από νεκρούς. Από οποιαδήποτε πλευρά κι αν είναι.

Παύλος - vlospa kasbe

Νόμος? Χέρια. Αρπάζω!

 Μόλις διάβασα για ένα περιστατικό  στο μετρό όπου ελεγκτές κατά τον έλεγχο εισιτηρίων σε μία μητέρα και τα 2 της παιδιά, χαλάστηκαν, που η μητέρα ΤΟΛΜΗΣΕ να επικυρώσει το εισιτήριο της σε μηχάνημα που δεν εκτύπωσε καθαρά ότι χρειαζόταν να δει ο αξιόχεστος (άξιος να τον χέσεις -και- στη μάπα) κύριος ελεγκτής για να κάνει καλά και τίμια την αξιόφτυστη (άξια να φτύνεις στη μάπα τον καθένα από δαύτους) δουλειά του. Χαλάστηκαν και προβήκαν σε λεκτική βία, για αρχή κι ύστερα σε κανονική. Όχι απλά έκαναν μία γυναίκα, μάνα 2 παιδιών, να δακρύσει μπροστά στα παιδιά της, όχι δε τους έφτασε (δε με εκπλήσσει τόσο) αυτό. Προβήκαν σε βία και στον άντρα της, που τον πήρε τηλέφωνο κι έσπευσε να ζητήσει το λόγο. Εισέπραξε μπουνιές. Απ'τους τιμιότατους κύριους ελεγκτές.

 Αυτό που με εκπλήσσει, πλέον λιγότερο, μα έστω, είναι το γεγονός πως ΚΑΙ σε αυτό το σκηνικό, (ναι ρε! σκηνικό είναι! μία παράσταση ανθρωπάκων!) οι υπόλοιποι, οι τριγύρω έμειναν αμέτοχοι. Ζόμπι κομπάρσοι οι μεν. Λύκοι πρωταγωνιστές οι άλλοι που τρέφονται με βία. Τους αφήνουμε? Τρώνε πιό πολύ. Και πιστεύουν "ΠΩΣ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ!". Ξερογλύφομαι να βιώσω κάτι παρόμοιο. Αλλά χρησιμοποιώ μηχανάκι κι βιώνω άλλα, με άλλους, αλλού. Κουνάβια όλοι ψευτόμαγκες κι αλάνια. Πήγαινε ρε ένας, ΈΝΑΣ γαμώ την πουτάνα μου να μπει με τον άντρα της γυναίκας! Για τη γυναίκα, για τα παιδιά της, για τον άντρα, για όλους τους, για σένα τον ίδιο, για τη βία, για κάτι. Απλά κουρδισμένα ρομποτάκια παρελάσουν στο μετρό. Ό,τι τιμή υπάρχει πάνω τους πιά δεν είναι ένα παρά ένα ξεχασμένο ταμπελάκι εταιρίας/ μάρκας.

 Τις προάλλες πέθανε (ναι ρε! δεν αυτοκτόνησε, ηθικοί αυτουργοί ήταν κι οι 2) ένας νεαρός για να μη πληρώσει πρόστιμο. Δεν πέρασε το μήνυμα. (Και) Τα αυτιά σας έχουν όντως τοίχους. Οι εκπρόσωποι του νόμου παρανομούν. Πάρε, όχι, άρπαξε το νόμο στα χέρια κι εσύ λοιπόν! Δες την ιππότης, δες την άνομος/ παράνομος, δες την μαχητής, μόνο άνοιξε τα μάτια σου και δες! Ή είσαι κι εσύ ένας ακόμα κοιμισμένος που ψάχνει το βαγόνι του? Αν ναι, λυπάμαι μα να σε πληροφορήσω. Η διαδρομή αυτή έχει μόνο έναν τερματικό σταθμό. Τον δικό σου.

Υ.Γ.: Κι εσύ που επικυρώνεις εισιτηριάκι μην καθησυχάζεσαι, φλώρε, κι η γυναίκα επικύρωσε.. Αλλά, πρέπει να'ρθει κι εσένα η ώρα σου για να δεις πως είναι πιά ώρα να...

Παύλος - vlospa kasbe

Βουτιά στον εαυτό μου

 Κάνω βουτιά, βυθίζομαι στον εαυτό μου,
στο βαθύ μαύρο κι αχανές κενό μου.
Με ένα σάλτο μεθυστικά νηφάλιο
καταφέρνω να πιάσω το πηδάλιο.
Στου ταξιδιού αυτού την καταιγίδα
το ένστικτο μου μονάχα γιά πυξίδα.
Ομίχλη να μου σκεπάζει το μυαλό.
Αέρας που μου αλλάζει τον εαυτό.
Βροχή γιά ό,τι αξίζει να θυμηθώ.
Κλείνω τα μάτια, με αφήνω να αισθανθώ
το ότι ταξιδεύω πόσο αλήθεια αγαπώ.
Στα ταξίδια μου αυτά όμως δεν ξεχνώ!
Η όποια κακοκαιρία δεν είναι αδικία,
ο ήλιος επιστρέφει μετά την τρικυμία.
Και το εκτιμώ όσο τίποτα όταν τον κοιτώ.
Ανοίγοντας τον χάρτη, το νησί ψάχνω να βρώ
στη θάλασσα σκέψεων αυτή να μη μπερδευτώ
Μα φτάνω στο νησί και τι να δω?
Ένα σεντούκι με κρυμμένες μου αμαρτίες.
Καταχονιασμένες στην άκρη παλιές ιστορίες..
Ό,τι δεν αντιμετώπισα στην ώρα του,
σύννεφο που λούζομαι τη μπόρα του.
Κι όταν η πάλη σταματήσει,
και το τοπίο πιά ανθίσει,
σκέφτομαι αν έχω να βρω άλλο θησαυρό,
ή να πάρω δρόμο για το γυρισμό,
τώρα που το κεφάλι μου είναι καθαρό.
Συναντώντας στο γύρνα τόσο καλό καιρό
για αντίο ένα πράμα ακόμα να σου πω.
Του ναυτικού φόβος μεγάλος.
Μιά καταστρεπτική ατυχία.
Να βουτήξει μαζί του κι ένας άλλος.
Κι από ταξίδι να γίνει ναυμαχία.

Παύλος - vlospa kasbe