Το ένστικτο της συντήρησης

 Από το ένστικτο της επιβίωσης, στο ένστικτο της συντήρησης. Με το πέρασμα των χρόνων η εξέλιξη μας σαν είδος κι η εξέλιξη όσων δημιουργήσαμε/ ανακαλύψαμε, η πιό βαθιά και σφαιρική γνώση πάνω σε ορισμένους τομείς μας έκανε ικανούς να καλύπτουμε τις ανάγκες μας όλο και πιό εύκολα/ γρήγορα, αποτελεσματικά. Το ίδιο και με τις επιθυμίες.

 Όλα πιό εύκολα, σε σημείο που μπορεί ένας να πεί "όλα πιό ευχάριστα". Το ένστικτο της ευχαρίστησης. Τι απόλαυση. Και μεγάλη κατανάλωση. Κι άλλα 2 ένστικτα.. Μία συνειδητή επιδίωξη αποκλειστικά και μόνο ευχάριστων καταστάσεων, αισθήσεων και πραγμάτων σε βαθμό που η συνήθεια καταντά ασυνείδητη. Αποφυγή κάθε τι δυσάρεστου. Δυσάρεστοι άνθρωποι, καταστάσεις, συναισθήματα, ασχολίες, πράγματα κι άλλα.

 Όσο συνέχιζε να κυλάει ο χρόνος τα ένστικτα αυτά αφομοιώθηκαν και από τις επόμενες γενιές, εξελίχθηκαν, δημιουργήθηκαν κι άλλα και τα εξελίξαμε κι αυτά. Είμαστε φυγόπονοι, φοβιτσιάριδες μπροστά σε ρίσκο, τεμπέληδες. Μεταξύ άλλων. Οι περισσότεροι, όχι όλοι. Και θέλουμε να μείνουμε έτσι!

 ΌΧΙ σκέψεις που φέρνουν προβληματισμό κι εκείνος προ(σ)καλεί ανησυχία συνείδησης - άστην! κοιμάται! -, όχι. Όχι σκέψεις που προκαλούν πράξεις που προ(σ)καλούν σκέψεις για τις σκέψεις, την συνείδηση και τις πράξεις (μας). Όχι άλλα Παύλο. Βλέπω μάτια που θέλουν να μείνουν κλειστά. Αυτιά που παραμένουν κλειστά. Στόματα ραμμένα. Μύτες μπουκωμένες. Χέρια που λειτουργούν σαν ρομποτ, μόνο τις απαραίτητες κινήσεις. Βλέπω μυαλά, όταν υπάρχουν, που θέλουν απλά ησυχία, βλέπω σώματα που θέλουν, μα δε ξέρουν πως, να κινηθούν.

Παύλος - vlospa kasbe

Υ.Γ. : Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Διαδρομές (τοπική εφημερίδα δήμου Βύρωνα)
http://redwire.gr/using-k2-main/media-radio-diadromes/item/477-diadromes-fyllo-23.html

Οι νονοί

Ή αλλιώς βαπτιστές. Κυκλοφορούν ανάμεσα μας με τους ταπεινούς τους μανδύες και τις κολυμπήθρες που κουβαλούν εις τις πλάτες τους. Σεβάσμιες υπάρξεις. Ή μήπως όχι? Ποιός τους ζήτησε να κάνουν ό,τι κάνουν? Φυσικά, σαν εξυπνότεροι από εμάς, το αποφάσισαν μόνοι, έκαστος. Για όλους μας. Ή μήπως μόνο για την παρτάρα τους?

 Αναφέρομαι στα άτομα που, για παράδειγμα, όταν σε μία κουβέντα πεις "Το σύστημα αυτό, της πολιτικής είναι σάπιο, τέτοια Δημοκρατία δε τη θέλω" θα σου απαντήσει "Εσύ θες το χάος τότε! Είσαι αναρχικός!", ενώ δεν δήλωσες να αισθάνεσαι πως είσαι ή να ζητάς τίποτα απ'τα 2 που απάντησε. Είναι εκείνος ο οποίος βλέποντας την κοτσίδα μου λέει "Κομμουνιστής ο νεαρός!" (και όχι "Χέβι μέταλ ακούει ο ακούρευτος νεανίας!) κι όταν του πεις πως "στη βία απαντάς με βία ή τρέξιμο ΚΑΙ ΟΧΙ ΛΟΓΙΑ", θα σε πει "το ίδιο φασίστα με τον φασίστα, όποιο χρώμα και να'ναι αυτός (μαύρος/ κόκκινος φασισμός)"

 Ιερό καθήκον να φτύνει ονόματα και ταμπέλες στον καθένα που είναι στην εμβέλεια της όρασης του. Με τα αετίσια μάτια του ξεχωρίζει χαρακτηριστικά που υποδηλώνουν κάποια ταμπέλα και με τα επιχειρήματα του εξαπολύει βαφτίσια απ'το στόμα του. Ποιός ο λόγος όμως? Άσε τι λέει ο ίδιος, οι πράξεις του τι λένε? Τι εμφανίζουν οι πράξεις του που θέλει να κρύψει εκείνος.. Στέρηση. Μάλλον αναγνώρισης του ίδιου ή/ και κάποιου χαρακτηριστικού του, εξού κι η ακούραστη κατονόμαση μπας και κερδίσει την αναγνώριση. Άγνοια (συνειδητή ή όχι). Για το μερίδιο του στο "πρόβλημα". Ή δε ξέρει ή ξέρει και προσπαθεί να μη θυμάται πως είναι κι αυτός μέρος και του προβλήματος.

 Κάπως έτσι. Αλλά η αλήθεια πως "ο νονός" είναι χαρακτηριστικό κι όχι υπόσταση ακριβώς.. Δηλαδή όλοι λίγο-πολύ, κάποια στιγμή υπήρξαμε ή θα υπάρξουμε νονοί. Ίσως ο καθένας διαφορετικά μα σίγουρα κάποια στιγμή κατονομάσαμε ή θα το κάνουμε συνειδητά και μη. Ίσως όχι γιά τον ίδιο λόγο ή με τον ίδιο τρόπο, φωναχτά ή στη σκέψη. Συχνά βιαζόμαστε να κατονομάσουμε, ούτε καν να ενημερωθούμε σχετικά σφαιρικά και σε βάθος πριν κατονομάσουμε.. Συχνά το κάνουμε σαν άμυνα είτε σε κουβέντα/ τσακωμό με τον άλλο είτε και με τον ίδιο μας τον εαυτό... Συχνά μένουμε εκεί. Κατονομάζουμε κι αράζουμε... Ξεχνάμε να συνεχίσουμε να κινούμαστε.. Αν κινούμασταν, για αρχή...
Παύλος - vlospa kasbe
Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Διαδρομές (τοπική εφημερίδα δήμου Βύρωνα)
http://redwire.gr/using-k2-main/media-radio-diadromes/item/477-diadromes-fyllo-23.html

Δε με νοιάζει/ Δε θέλω να μάθω

Σσςςς... Το παιδί κοιμάται. Μη το ξυπνήσουμε και φρικάρει στο δωμάτιο με τους καθρέφτες. Εκεί κοιτά κανείς για φταίχτες. Εκεί δεν έχει φως να μπεις. Είσαι ήδη εκεί και το ξέρεις ή όχι κι έχει μόνο έξοδο. Ή μόνιμη κατοίκηση. Εσύ διαλέγεις.

 Που τα ακουμπάμε, σε ποιόν τα δίνουμε και πως τα χαλάμε. Τα λεφτά. Όλοι κατά του συστήματος, έτσι? Όλοι! Όλοι κατά του καπιταλισμού, έτσι? Όλοι! Τα σκουλαρίκια μου κουνιούνται.

 Κάνε το εξής αν θες. Ντύσου, ετοιμάσου για Σαββατοβραδινή έξοδο και πιάσε ένα τετράδιο κι ένα στυλό. Γράψε με το στυλό στο τετράδιο (έβγαλες το καπάκι ε? ή δεν είχε?) το όνομα της ταμπέλας στο κάθε ένδυμα και τα υποδήματα σου. Για να διαβάζεις αυτό έχεις ιντερνετ, οπότε γκούγκλαρε την κάθε έταιρία που φοράς και ψάξε μάθε συνθήκες εργασίας στη μαζική παραγωγή των ενδυμάτων σου για την κάθε μια. Η αλήθεια είναι πως πολλοί δε το κάνουμε αυτό. Δε μας νοιάζει βλέπεις. Σκοπός του ενδύματος για μας βλέπεις δεν πλέον να μας καλύψει τη σάρκα ή να μας κρατήσει ζεστούς. Έχει μπει κι ο σκοπός να'μαστε στυλάτοι. Και θα πληρώσουμε ό,τι κοστίσει γι'αυτό!... Υπερβολικό λες ε? Έστω, παμ(ε) παρακάτω τότε(ς).

 Παρατήρησε σε πολυσύχναστα ΔΗΜΟΣΙΑ σημεία/ στέκια, πάρκα, πλατείες, πεζόδρομους, παγκάκια ακόμα κι όταν υπάρχουν κάδοι απορριμάτων τα σκουπίδια είναι πιό πολλά απ'τους ανθρώπους. Παρατήρησε καπνιστές. Τσιγάρο, άναμμα, κάπνισμα, πέταμα, επανάληψη. Αν υπάρχει περίπτερο, κάβα ή/και σούπερ μάρκετ (που κλείνει στις 23:00 ή είναι 24ωρο) παρατήρησε τους ανθρώπους που καταναλώνουν. Χυμούς αναψυκτικά μπύρες πατατάκια κλπ πολλά που μου φέρνουν εμετό, τώρα. Ήπια/ έφαγα και η συσκευασία στο έδαφος... Οι πιό πολλοί δηλαδή.

 Έχεις δει πολλούς να σου εξηγούν γιατί αποφεύγουν/ μποϋκοτάρουν την αγορά προϊόντων κάποιων εταιριών? Όχι τόσο ε? Ναι, η αλήθεια είναι πως πιό πολύ μας νοιάζει να μάθουμε κάποια προσφορά παρά να μάθουμε κάποια γεγονότα που έχουν να κάνουν με εταιρίες τα οποία δε θα επέτρεπαν στη συνείδηση μας να μη μας σφυροκοπά όταν σκεφτόμαστε να αγοράσουμε από αυτές (τις εταιρίες).

 Πιό πολλοί ξέρουν τι προσφέρουν τα ΙΚΕΑ πχ ή το ΠΛΑΙΣΙΟ, τα προϊόντα, υπηρεσίες, τιμές, προσφορές, τους τελευταίους καταλόγους. Πιό λίγοι ψάχνουν που πάνε τα λεφτά που τους δίνουμε, τις συνθήκες εργασίας των υπαλλήλων τους, τις απολαβές τους τους και τα ωράρια τους, σε ποιά χώρα καταλήγουν τα λεφτά και τι σκοπό εξυπηρετούν εκεί. Πιό βαθιά θα πιάσουμε πάτο. Έχει καλό καιρό πάω για μία βουτιά. Αυτά. Γειά!

Υ.Γ.: Ωπ! Ωπ! Μη πιαστείς από ΙΚΕΑ και ΠΛΑΙΣΙΟ, πχ = παραδείγματος χάριν, ΌΧΙ προ Χριστού!

Παύλος - vlosp­­­a kasbe

Η νεολέρα (της νεολαίας)

 Εφηβεία! Να βράζει το αίμα... Αναζητώντας συνεχώς τον διαχωρισμό σε κάθε τι, είναι αλήθεια ή ψέμα. Όρεξη, ενέργεια, περιέργεια και λίγη παρορμητικότητα. Κι εντύπωση, ίσως, πως ένας, μπορεί (ίσως) ν'αλλάξει όλο τον κόσμο.

 Αυτά θεωρώ τα χαρακτηριστικά της εφηβείας. Κι ένας έφηβος μπορεί να'χει κι άλλα, ή λιγότερα. Για μένα ένας έφηβος, φέρεται σαν έφηβος, όταν αυτά του τα χαρακτηριστικά αν όχι "έχουν τον έλεγχο", τότε, είναι αυτά (τα χαρακτηριστικά!) που τον ωθούν να διαπιστώσει "μέχρι που" έχει τον έλεγχο. Δοκιμή! Όσο ανακαλύπτουμε και δημιουργούμε νέα πράγματα, υλικά, ιδέες, ο άνθρωπος θα θέλει να τα μάθει, να τα δοκιμάσει. Κι ακόμα πιό πολύ ο έφηβος της εκάστοτε εποχής. Συνέπειες? Είτε θα αδιαφορήσει, είτε θα τις αντιμετωπίσει με σθένος, είτε "θα τις ορίσει ο ίδιος"!

 Η αδιαφορία για δοκιμή, η απουσία περιέργειας, η συσσωρευμένη καταπνιγμένη ενέργεια κι η απάθεια είναι που σκοτώνουν την εφηβεία. Η εντύπωση πως : (ο έφηβος που το σκέφτεται αυτό:) "Είναι μοναδικός - σαν κανέναν άλλο, ξεχωριστός - και μπορεί να αλλάξει τον κόσμο", είναι εσφαλμένα, εσφαλμένη. Μοναδικός όσο και το δακτυλικό του αποτύπωμα, ξεχωριστός (για τον εαυτό του ή/κι άλλον/ους) όσο όλοι και κανένας. Ο έφηβος είναι εκείνος που ορίζει τον κόσμο. Και μόνο που ζει (ο έφηβος), ο κόσμος αλλάζει ασταμάτητα, διαρκώς, όσο εξελίσσεται ο έφηβος εξελίσσει και τον κόσμο.

 Κι η ξενέρα? Έφηβοι βαρεμένοι, βαριεστημένοι, βαρετοί, αδιάφοροι, φοβιτσιάρηδες, απαθείς. Εξυπνάδα 4χρονου κι επιμονή 60χρονου στις απόψεις τους. Να μη δοκιμάσουν, να μη πειραματιστούν, να μη ρισκάρουν να μη μάθουν από μόνοι τους. Μοναχά την ασφαλή πεπατημένη οδό που χάραξαν οι προηγούμενοι. Μέγας φόβος ο φόβος κι οι συνέπειες του πριν (ιδίως πριν!) την - αποτυχημένη - αντιμετώπιση του. Μα να φοβάσαι το ανασφαλές αν είναι "λάθος"?? Μα αν δε το εξακριβώσεις, πως θα μάθεις (και ορίσεις -για σένα-) το "σωστό"?

Παύλος - vlospa kasbe

Η κουρδιστή πατάτα

 Κούρδισμα και φύτεμα. Τα όσα χρειάζεται κανείς που θέλει να δημιουργήσει μία στρατιά "ρομπότ" με νοημοσύνη που δε ξεπερνά αυτή της πατάτας.

 Αν και προηγείται το φύτεμα. Σάπιας ιδέας σε νέο/ φρέσκο μυαλό. Κι αργά-αργά, σιγά-σιγά, κούρδισμα, για να κινεί το σώμα και να εξαπλώνεται, η πατάτα. Η ανάγκη για απαντήσεις στα (υπαρξιακά, φιλοσοφικά κι άλλα, πιό χαζά, όπως παραταξιακά πχ) ζητήματα/ ερωτήματα κι η αμφιβολία για το βάθος/ βάρος της προσωπικής απάντησης του καθενός στα ζητήματα αυτά, προετοιμάζει τον αδύναμο στο μυαλό και την καρδιά άνθρωπο, να αναζητά την "Αυθεντία". Αυτόν/η που έχει τις απαντήσεις (του) στα ερωτήματα μας ΠΡΙΝ ΚΑΝ ΤΑ ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ!

 Ο ειδικός. Αυτός ο έξυπνος άνθρωπος που ανοίγει τα μάτια των άλλων. Τα σφραγίζει λέω εγώ, αλλά, θα μου πεις "Και ποιός είσαι εσύ?" κι απ'το να σου πω "vlospa, χάρηκα!" λέω, άστο καλύτερα, δε το λέω. Αυτό το πολυ-εργαλείο φυτέματος και κουρδίσματος που λες. Μόνο εάν δε βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας ιεραρχίας μπορείς να σκεφτείς πως ΊΣΩΣ κι αυτός δεν "φυτεμένος-κουρδισμένος". Που κι αυτό πάλι, ΔΕΝ είναι σίγουρο, λέω..

 Κουρδιστή πατάτα είναι ο κάθε τηλεκατευθυνόμενος. Του φύτεψαν μιά ιδέα, τον κούρδισαν να κάνει ό,τι του υπέδειξαν και τον εξαπέλυσαν να μας τα ζαλίσει. Είτε με την πατάτα του, είτε με τη μεγαλειώδη ζωή του κουρδιστή του. Άβουλα πλάσματα, άκαμπτα ερπετά, σκλάβοι της κρίσης της κοινής γνώμης μα και λογικής (λογική, χαχ!) - που επικρατεί την εκάστοτε εποχή, στην εκάστοτε περιοχή- πάνω στα προσωπικά τους (κι όχι μόνο) ερωτήματα. Πάντοτε μέρος της λύσης κι ΌΧΙ (και) του προβλήματος και πάντοτε απόλυτα μα και άπλυτα σίγουρος γι'αυτό, ε και, κάτι σου βρωμάει και δεν είναι τα πόδια του.

 Και λίγα λόγια για μένα? Τον "αδιόρθωτο" για εκείνους. Κρίμα που κάποιος άλλος όμως πρέπει να τους πεί και να τους δείξει "πως διορθώνομαι", καθώς οι ίδιοι αδυνατούν να το συλλογιστούν σφαιρικά, βαθιά ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΑΞΟΥΝ, οι ίδιοι, μόνοι. Τι να κάνουμε, μερικοί είμαστε σαν τα άγρια άλογα, τρέχουμε, κι άλλοι είσαστε σα τα μουλάρια, χρειαζόσαστε την κλωτσιά, το μαστίγωμα από τον "Ειδικό", που όλως τυχαίως ΣΑΣ ΚΑΒΑΛΑΕΙ, για να (σας πει πως να) κινηθείτε και πότε να το κάνετε. Δε χρειάστηκα καμία ιδεολογία ή παράταξη. Μα ίσως άργησε λίγο η περιέργεια μου..

Παύλος - vlospa kasbe

Φαντασία και έκφραση - "Τέχνη" κι Αντίληψη

Φαντασία και έκφραση - "Τέχνη κι αντίληψη"

 Γειά. Με λένε Παύλο. Είμαι άνθρωπος. Αυτό, ή μάλλον αυτά, τα 2, για μένα.
Όσων αφορά ό,τι κάνω/ φτιάχνω.
Αναφέροντας τι, θεωρώ πως, είμαι, έχω κάθε δικαίωμα να μου δώσω το δικαίωμα να θεωρώ πως δεν είμαι οτιδήποτε άλλο, πέρα από τα 2 που ανέφερα. Το όνομα μου και το όνομα που έχουμε δώσει στη φυλή μας, το ανθρώπινο γένος.

 Η φαντασία υπάρχει στον καθένα, όσο την τρέφει ή/ κι όσο την καταπιέζει. Τρώω και την ταϊζω. Φτύνω κάθε έκφραση. Ναι φτύνω. Δεν είμαι αυτό που αποκαλούμε καλλιτέχνης. Είπα (/είπαμε, αν συμφωνείς), είμαι άνθρωπος, Παύλος. Φτύνω που λες. Η "τέχνη" είναι φαντασία και έκφραση της. Εγώ απλά έχω μπόλικη φαντασία και διάθεση για έκφραση. Αν είναι κάτι που λείπει, είναι το ταλέντο. Δεν έψαξα για κάποιον δάσκαλο να το βρει σε εμένα, όπου δε το βλέπω, αν υπάρχει (το ταλέντο) για αρχή.

 Δε πλάθω πολύ καιρό. Δε βάφω πολύ καιρό τα όσα πλάθω. Απλά πλάθω και βάφω. Γιατί? Μάλλον γιατί απλά μπορώ. Που οδηγεί? Θα δω στο τέλος. Οι υπόλοιποι, που μπορεί να θέλουν, θα δουν από τώρα. Τι? Ό,τι βλέπω κι εγώ. Ανθρωπόμορφες μορφές. Η μορφή όμως είναι απλά το εξώφυλλο του καθενός βιβλίου. Καλό διάβασμα.

Παύλος - vlospa kasbe

33/08/2013

 Όλα κάποια στιγμή τελειώνουν. Η μέρα, ο ήλιος, αυτές οι γραμμές, εμείς οι ίδιοι, τα υπάρχοντα μας, τα όνειρα μας, τα συναισθήματα μας. Όλα. Και φυσικά το σκατοκαίρι. Καλοκαίρι συγνώμη, απλά τι αυτό, τι τα σκατά.. τα ίδια σκατά.

 Σκατά που λες. Φυσικά! Ειδικά αν είσαι από δαύτους που συγκεκριμένα σε αυτή την "σκληρή και δύσκολη εποχή" ΔΕΝ θες να τελειώσει το καλοκαίρι. Οι διακοπές σου, ο ήλιος ο ξυσαρχιδισμός στην πλαζ (ιδιωτική και μη), η απουσία παραγωγικής και δημιουργικής σκέψης, οι αξιολογήσεις που οφείλουμε να κάνουμε όλο τον χρόνο και ΔΕΝ έκανες, ειδικά ΤΩΡΑ (πιά).

 Αλλά μήπως αυτοί είσαστε? Ναι 2ο πληθυντικό, όχι 1ο, ΔΕ ΜΕ ΠΙΑΝΕΙ ο ήλιος σου, μεγάλωσα στο χιόνι. Κρύωνα ανάμεσα σε (π)όσους κι ήμουν. Και πάμε πάλι σε εσένα "Ω μετρητή διασκέδασης και υπόδειξης του πως περνάει κανείς το καλοκαίρι". Πάμε γιατί πρέπει να βρούμε σε ποιό νησί κρύβεσαι και να ψάξουμε παρέα, ανίκανε, τους προβληματισμούς που έχωσες βαθιά στον κώλ, στο κεφάλι σου, με συγχωρείς, μυρίζουν το ίδιο, μου φαίνεται.

 Και όντως αυτοί είστε. Η μεγαλύτερη μερίδα αυτής της, πανέμορφης, χώρας που λες διακοπές θέλει. Και μάλιστα χωρίς να σταματήσουν, όταν θα έπρεπε, βάσει των "πρέπει" που ορίζει (αν όχι επιβάλλει) ο εκάστοτε Σαμαράς της χαζοκυβέρνησης. Σου επιβάλλει μνημόνια και θυσίες που, υποτίθεται, ΔΕΝ επέλεξες, εσύ. Τουλάχιστον όχι με τα λόγια σου και ίσως όχι μέχρι τώρα. Αλλά, οι πράξεις σου μαλάκα, γιατί μαλάκας είσαι το'παμε, για μένα, δεν υποδηλώνουν πως αξίζεις διακοπές. Τι πάει να πει γιατι? ΓΙΑΤΙ? Μα γιατί δεν αγωνίστηκες βρε Κορνήλιε! Δε κουράστηκες. Τα ξύνεις στην Αθήνα 9 μήνες και 3 μήνες το σκατοκαίρι θυμάσαι "πως πρέπει να τα ξύσεις κι αλλού, όπως όλοι, για να πάει καλά ο χειμώνας".

 Ο χειμώνας είναι μετά το καλοκαίρι. Σκατοκαίρι, μπερδεύτηκα, πάλι. Ναι, αυτό διαρκεί 6 μήνες, ο χειμώνας 3 κι υπάρχει κι η άνοιξη, όποτε το θυμάστε. Ναι χρειάζονται 3 μήνες αποτοξίνωσης απ'το ελληνικό καλοκαίρι για να ξεκολλήσει ο Έλληνας "καλοκαιριάκιας". Τι? Τα λέω λάθος? Λες? Τότε πες σου (και μου) γιατί βρε γίδι πηδάς το φθινόπωρο και γιατί αρνείσαι να τελειώσει το σκατοκαλοκαίρι σου? Σου και όχι όλων, γκεγκε?? Αυτά για σήμερα.

Καλό ό,τι θες, εγω θα ζήσω λίγο φθινόπωρο

Παύλος - vlospa kasbe