Soft style (Οι Φλώροι) του σήμερα (παρτ ένα)

 Ζωή. Γέννηση χαρές λύπες θάνατος και πάλι απ'την αρχή για αυτόν που κοιτά. Από το πιό παλιό ιστορικό βιβλίο μέχρι και το σήμερα το βλέπουμε αυτό. Μαζί με την ανισότητα είναι χαρακτηριστικό πως τα παλιότερα ειδικά χρόνια η ζωή ήταν, σαφώς, δυσκολότερη, για το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου. Υποτίθεται πως ενώ περνούσε ο καιρός η επιστήμη οι ανακαλύψεις μας (και όλα όσα μπορεί να ελπίζει κανείς πως θα μας έδειχνε έναν εναλλακτικό, έναν καλύτερο τρόπο ζωής) θα έκαναν τη ζωή μας καλύτερη.

 Το άν "έκαναν τη ζωή μας καλύτερη" είναι η δεύτερη ερώτηση. Η πρώτη είναι "πως ακριβώς μπορεί ένας να ορίσει το καλύτερο"? Θεωρώντας πως επιδιώκεις κι αποζητάς ό,τι έχεις στερηθεί (χωρίς να αγνοώ τα αναγκαία) αναρωτιέμαι αν υπήρξε ποτέ άνθρωπος που να μη στερήθηκε το ο,τιδήποτε και να είχε κάθετι αναγκαίο. Γνωρίζοντας την πείνα αναγνωρίζεις έναν που την αντιμετωπίζει και συνήθως τον βοηθάς σε αυτή του τη μάχη. (Μάχη είναι ρε γιογιό, κάθομαι απ'το σπιτάκι μου φαγωμένος και γράφω, κι εσύ φαγωμένος δε διαβάζεις, απ'το σπίτι? Αυτό εννοώ, άμαχοι είμαστε) Αν έχεις παιδιά, ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕ ΘΕΛΕΙΣ να βιώσουν αυτό το ... πράγμα. Φυσιολογικό. Το ίδιο και με άλλα "πράγματα"... Πόνος, φτώχεια, στεναχώρια, κλπ πολλά ακόμα. Η λίστα βέβαια μπορεί να γίνει τεράστια. Αλλά είναι κάποια πράγματα όπου αναπόφευκτα θα τα βιώσει (και) το παιδί σου μεγαλώνοντας κι όχι μόνο. Φυσικά όμως ΔΕΝ έχουν όλοι το ίδιο βίωμα σαν λόγο για την απόφαση τους αυτή. "Το παιδί μου δε θα πεινάσει/πονέσει...κλπ πολλά ακομα". Πολλοί χωρίς καν το βίωμα μα με το φόβο αυτού του βιώματος πήραν αυτήν την απόφαση. Και με τα άλλα, πόνος π.χ. σωματικός ή ψυχολογικός.

 Με τα πολλά είτε από φόβο, είτε από επίγνωση αρχίσαμε να γινόμαστε φυγόπονοι. "Α όχι αυτό, πονάει, α όχι το άλλο, βρωμάει, αχ ούτε εκείνο, ξινίζει" και πάει λέγοντας μέχρι να φτάσει το υποκείμενο εκεί που θέλει, άφοβα, άπονα. Κάπου εδώ έχω ραντεβού με έναν που ρώτησε πως γεννήθηκε η ρουτίνα. Άργησε. Και το χάσαμε το στοίχημα. Σα το μπαρμπούτι κάθε ζαριά και περιπέτεια μας στη ψυχή μιά μάχη μεταξύ αυτοπεποίθησης κι φόβου, δεν είναι μόνο η ζαριά, είναι το πριν και το μετά! Αλλά εμείς τα χάσαμε αυτά, κρατήσαμε μόνο το "μετά" και μάλιστα την πιθανή άσχημη εκδοχή του. Η αδρεναλίνη που ανέβαινε στα ύψη εξαφανίστηκε και το μόνο εμφανές είναι το μονοπάτι της ασφαλούς, πεπατημένης οδού. Ο δρόμος της επιτυχίας. Ο δρόμος του συμβιβασμού.

Παύλος - vlospa kasbe

Χαμόγελα αστραφτερά, συνειδήσεις?

 Χαμογέλα, είναι καταθλιπτικό. Αν διαφωνείς.. κλάψε? Αλλά, αν όχι (ούτε το ένα, ούτε το άλλο, ούτε και τα 2) πάμε πιό κάτω. Αφού η "αγάπη", όπως ονομάζουμε την Αγάπη σήμερα, αγοράζεται, ενοικιάζεται, ανταλλάσσεται, τότε αυτή η θαυμάσια έκφραση που παίρνουν τα χείλη μας κι ανοίγει το πρόσωπο μας, το χαμόγελο, αυτό, τι έχει πάθει? Έχει πάθει ό,τι το'χουμε κάνει.

 Τι του κάναμε? Όχι όλοι, όχι θελημένα, όχι με επίγνωση, του δώσαμε μία νέα έννοια, ξεχνώντας καθημερινά όλο και πιό πολύ την αρχική, πραγματική έννοια. Το ζυγίσαμε σαν αξία, λες και ζυγίσαμε κι ιστορία. Για ένα λάθος αποτέλεσμα δε φταίνε πάντοτε οι συντελεστές απαραίτητα, μα κι η πράξη που κάνανε. 2 λάθη βλέπω. 1 το να στερείς το χαμόγελο (και σου!) σε κάποιον και 2 να το μαθαίνεις με μπερδεμένη μορφή σε κάποιον. Δηλαδή, σε ένα παιδί που το συμβουλεύεις να υποκριθεί με το χαμόγελο του, ακόμα κι αν δε το εκφράζει (να χαμογελάσει). Πόσο μάλλον σε "εύπλαστους" χαρακτήρες που'ναι ακόμα τα παιδιά. Από μκρός ξεκινάς αν είναι να'χεις βρεθεί να περπατάς αυτό τον δρόμο. Να στήνεις κάπου ένα παιδί που σου φαίνεται (αν σου φαίνεται κιόλας) άσχετο αν εκείνο θέλει εκείνη την ώρα να φωτογραφηθεί, να χαμογελάσει. Να το συμβουλεύεις ακόμα και σε κάποιον δε θέλει ούτε να κοιτάξει στα μάτια, να του χαμογελάει, ακόμα κι αν δε το αισθάνεται στο ελάχιστο. Του δώσαμε μιά τιμή και το ξεπουλήσαμε. Αλλά, είπαμε αυτό είναι η άλλη έννοια, που'ναι προϊόν του κόσμου αυτών των καιρών. Αυτό το προϊόν η κάθε εταιρία εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία.. και μας το πουλάει τώρα! Χαμογελαστοί υπάλληλοι. Τώρα ακόμα πιο ενοχλητικό. Άνθρωποι με ψεύτικα χαμόγελα κι άνθρωποι που δε μου προκαλούν και δε μου δίνουν ένα Χαμόγελο. 2 λόγοι να χαμογελάμε.

 Πολύτιμο. Να μπορεί να γεννήσει μία πληθώρα συναισθημάτων που κι αυτά με τη σειρά τους θα δώσουν ζωή σε παρόμοια ανθρώπινη έκφραση. Το χαμόγελο δε το θεωρώ κάτι απλό. Δεν είναι απλά μιά κίνηση, έκφραση. Σε κάποιους δύσκολα γεννιέται, σε άλλους δύσκολα παραμένει. Αν ο κάθε άνθρωπος είναι ένας πλανήτης, στις μαύρες του φεγγάρι, στις καλές του ήλιος που χαμογελά η αλληλεπίδραση είναι... χαμογελάω, κατάλαβε ό,τι θες. Τα φεγγάρια δεν αποφεύγονται, η νύχτα μπορεί να'ναι μεγάλη και ψάχνοντας τον ήλιο μπορεί κάποιος να τον έχει ήδη βρει, σε εσένα. Βρήκες τον ήλιο. :)

Παύλος - vlospa kasbe

Κοινή λογική - (common senseless)

 Έχει κρύο. Κρυώνεις. Όπως όλοι θέλεις να ζεσταθείς. Θα κάνεις ό,τι περνάει απ'το χέρι σου, με βάση όσα γνωρίζεις, για να ζεσταθείς. Κοινή λογική. Ή έστω ένα μέρος της. Είναι πολύπλευρη. Ένα πολύπλευρο ζάρι. Δε μπορώ να ξέρω ποιός το ρίχνει κάθε φορά, ξέρω πως πληρώνει το στοίχημα όμως.

 Προσωπικά? Άστα, τσακωμένοι απ'την αρχή με την κοινή λογική. "Εγώ ήμουν εγώ", πίστευα, και "δε συμβαδίζω με την κοινή λογική πάντοτε και παντού, παίρνω το δρόμο μου". Αισθάνομαι πιό βολικά καθώς θυμάμαι πως "ήμουν νέος τότε", για να μη πω ηλίθιος, δε το'πα. Αισθάνομαι άσχημα σκεπτόμενος πως τότε ήμουν απλά ολικά αρνητικός. Δεν εξερεύνησα καν, ήμουν απόλυτος. Αλλά κι αργότερα που εξερεύνησα, απόρησα... Αυτό είναι κοινή λογική? Κάτι δε πάμε καλά. Εγώ, η λογική, ή οι αποδεχόμενοι αυτήν.

 Κι αλήθεια, ποιός, πότε και γιατί βάφτισε μία επιλογή, πεποίθηση, συμπεριφορά ως "κοινή λογική"? Με βάση ΤΙ? Χμμ... Όσα έκανε, σκέφτηκε και είδε? Ο ένας... Στους πόσους. Γουάου. Δηλαδή η κοινή λογική από περιοχή σε περιοχή, από άνθρωπο σε άνθρωπο, από χρόνο σε χρόνο, από κατάσταση σε κατάσταση και πολλά άλλα... ΠΟΙΚΙΛΕΙ? Όχι, ντρέπεται. Ένα ντροπαλό μη υλικό δημιούργημα του ανθρώπου. Θαυμάσιο ε? Ε το λέει η κοινή λογική.

 Ανάλογα τον τρόπο που μεγάλωσες, τη μόρφωση κι αγάπη που δέχτηκες, τις εμπειρίες και τα βιώματα που πέρασες, η κοινή λογική, μπορεί να σου επιβάλλει κάτι διαφορετικό από αυτό που θα επέβαλλε σε κάποιον άλλο. Όπως διαφέρουμε κι οι άνθρωποι μεταξύ μας, τα χαρακτηριστικά μας, τα σκεπτικά μας. Μα δεν είναι άξιο απορίας το γεγονός πως η κοινή λογική υποτίθεται αναφέρεται σε όλους, κοινή δηλαδή, ενώ διαφέρει τόσο από άνθρωπο σε άνθρωπο, τόπο, χρόνο? Μάλλον όχι, δεν είναι αυτό άξιο απορίας. Όχι τόσο όσο το γεγονός πως ακόμα την πιστεύουμε, τη χρησιμοποιούμε και την αποκαλούμε "κοινή λογική".

Παύλος - vlospa kasbe ( κοινώς παράλογος)

Παρκάδα και καθαρή συνείδηση.

 Αυτό κι αν είναι είδηση! Καθαρή συνείδηση! Στης καραολή και δημητρίου το πάρκο σαν περπατώ, δε θέλω ακαθαρσίες σκύλων να πατώ! Σαν παππούς όταν κατουριέμαι, απλά κατουρώ. Σκουπίδια πετώ κι όπως θέλω στον καθένα ομιλώ. Όση ώρα κι όπως θέλω στα μάτια κοιτώ, δε ντρέπομαι κι αν προκαλώ.

 Με άλλα λόγια. Έχω ένα μήνα τώρα που καθημερινά διασχίζω το πάρκο πάνω-κάτω με το σκυλί μου για παρέα. Την περήφανη βιτρίνα μας. Την καθαρή τζαμαρία μας. Το πάρκο είναι μες στα σκουπίδια. Οι κάδοι προφανώς δεν φαίνονται ιδανικοί χώροι τοποθέτησης των άχρηστων πιά για εμάς περιτυλιγμάτων ή συσκευασιών από τα προϊόντα/ αγαθά που καταναλώσαμε. Όχι, πάνω στο πράσινο είναι καλύτερα. Ένα μήνα τώρα κοιτάζω τι έχει στους κάδους σκουπιδιών. Ναι. Τι πετάει ο καθένας. Δεν είμαι εγώ ο παράξενος. Ή ίσως να μην είμαι ο τόσο παράξενος όσο οι παρακάτω.

 Οι κάδοι που έλεγα, ένα μήνα τώρα, είτε πετώντας τις ακαθαρσίες του δικού μου σκύλου είτε απλά περνώντας δίπλα απ'τον κάδο έριχνα ένα βλέφαρο τι έχουν μέσα, κατά κύριο λόγο. Και δεν είχαν σκουπίδια, μα σακουλάκια με ακαθαρσίες του δικού μου κι όχι μόνο σκυλιού! Κατά κύριο λόγο. Δε χρειάστηκε ψάξιμο. Απο πάνω βλέπεις έναν μισό-άδειο κάδο και πάνω πάνω αυτά τα "σακουλάκια" (τώρα αηδίασα λίγο :Ρ).

 Τώρα, ο λόγος γίνεται γιατί πολλοί "ενοχλούνται" απ'την ύπαρξη σκυλιών στο χώρο αυτό. Αν τυχαίνει και διαβάζει(ς) κανείς, ερωτώ :

1. Όταν ο παππούς την αρμέγει διακριτικά πίσω από κανά θάμνο και μετά περήφανα κουμπώνει ζώνες με ανάστημα ΔΕΝ σε ενοχλεί?

2. Αν δε σε ενοχλεί το παραπάνω, τότε που ακριβώς νιώθεις ενόχληση όταν κατουράει ένας σκύλος?

3. Η τουαλέτα του σκύλου είναι μία φυσική του ανάγκη, όπως κι η δικιά μας. Η ρίψη σκουπιδιών όμως? Γιατί οι σκύλοι δε τρώνε πατατάκια και δε πίνουν γκαζόζες, ούτε καπνίζουν για να πετάνε τις γόπες τους στο έδαφος? (ηλίθιοι σκύλοι ε?)

4. Αφού λοιπόν σε ενοχλεί γιατί δε μαζεύεις την ακαθαρσία που σε ενοχλεί να βάλεις τέλος στο προσωπικό σου πρόβλημα? Δεν έχεις χρόνο? βρες. Δεν έχεις σακουλάκι ή ένα φύλλο εφημερίδας? βρεεες.

Παύλος - vlospa kasbe (αδέσποτος ιδιοκτήτης σκύλου)

Γύρω γύρο όλοι..

 ..Στη μέση ο Μανώλης. Τραγουδούσαμε. Καλά ίσως όχι όπως το έγραψα. Μα έστω, μαζευόμασταν, βάζαμε και έναν μαλάκα στο κέντρο, καμιά φορά γυρνάγαμε γύρω του και πάρτα "γύρω γύρω όλοι στη μέση ο Μανώλης". Τι θέλει να πει ο ποιητής? Αν σκέφτεσαι κάτι τέτοιο ρώτα κάποιον ποιητή λοιπόν. Εγώ μπορεί να το γράψω παρακάτω.

 Έτσι που λες περάσανε τα χρόνια κι άλλαξε ο Μανωλιός, έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Βασικά έγινε ένα παράξενο πράμα. Παρότι συνεχίσαμε να χορεύουμε γύρω γύρω, εθελοντικά, τραγουδάμε ο καθένας τον ύμνο του *, δεν είμαστε πιασμένοι χέρι χέρι μα κρατάμε μαχαίρια και μαδάμε τον διπλανό μας σα γύρο. Χοιρινό άμα είναι αναίσθητος, κοτόπουλο αν φοβάται το αίμα του. Ναι εδώ μόνο, αστειεύτηκα. Κι ο Μανωλιός? Καλά εδώ είναι όλο το μυστήριο. Ο Μανωλιός ποιός είναι, γιατί δεν είναι ένας, ποιοί είναι αυτοί και ποιός τους έβαλε εκεί...

 Αλλά... Με τη μυρωδιά του φρεσκοψημένου γύρου, τη φασαρία απ'τα διαφορετικά τραγούδια του καθενός, το μάδημα, να το πω πάλι, και φυσικά την απαραίτητη μόνιμη προσοχή μην σε μαδήσουν οι άλλοι... Που να κοιτάξεις τον κάποτε Μανωλιό και να αντιληφθείς όλα τα παραπάνω που θα σκεφτόσουν ύστερα?

* Δεν απέχω απ'το χορό κι εγώ τραγουδάω, θέλω να πιστεύω πως κανέναν δε μαδάω

Παύλος - vlospa kasbe

Πόσο αργά να'ναι?

 Ανέμελος, ξέγνοιαστος, χωρίς ίχνος επίγνωσης.. Χαζεύεις τον ουρανό κι αντί για αστέρια αντικρίζεις ένα σκοτάδι που κινείται, απειλητικά, προς το μέρος σου. "Τι να'ναι αυτό?" με το δίκιο σου, το άδικο μα έστω, αναρωτιέσαι.. Δε το γουστάρεις και δε κρατιέσαι.

 Όμως, αυτό βλέπεις από εκεί που στέκεσαι, πολιτικά ιδεολογικά, δε ξέρω τι σε "στηρίζει", δεν αποκλείεται να διαφέρει στα μάτια ενός που στέκεται αλλού, ενός που δε στέκεται πουθενά κι ενός που πάνω του στέκονται για να "δουν". Αυτό το σκοτάδι φαίνεται δηλώνεις, φανατικά μάλιστα, πως το σιχαίνεσαι και θα κάνεις ό,τι μπορείς για να το εξαφανίσεις. Μα πλησιάζοντας (το σκοτάδι) την ανάσα σου μου φαίνεστε το ίδιο. Εσένα? Ξέρεις τον εαυτό σου, έχεις βουτήξει βαθιά μέσα στις πιό ακραίες συναισθηματικές και σωματολογικές εμπειρίες που σου επιτρέπουν να σκεφτείς "Με ξέρω, έτσι λειτουργώ."?

 Έχεις κάνει τη βουτιά αυτή? Ακόμα μπρατσάκια. Είναι φόβος σα την πρώτη εμπειρία της θάλασσας ο εαυτός. Φαίνεται κάπως, μα στην επιφάνεια, κάτω από αυτό το πέπλο σιγουριάς που αντικατοπτρίζει τον ήλιο όμως? Δε μπορείς να ξέρεις αν δε μπεις. Και να φτάσεις όσο πιό βαθιά μπορείς, γνωρίζοντας γιατί το κάνεις. Δε πάω να πνιγώ, πάω να μάθω να κολυμπώ. Ένα μακροβούτι γνωριμίας με την πίεση όσο φτάνουμε στά άδυτα βάθη του εαυτού. Ποιός θα το έκανε οικειοθελώς, χωρίς λόγο?

 Αν ο ωκεανός θέλει να κρύψει κάτι θα'ναι βαθιά στον πάτο του. Διαφέρουμε κάπου? Σιγά μην αφήσουμε να επιπλέει στην επιφάνεια κάτι που θέλουμε να κρύψουμε. Δε το φτάνεις με την πρώτη φορά, μα αργά-αργά, ώσπου ξαφνικά. "Τι δουλειά έχει το σκοτάδι στον πάτο του ωκεανού?"

 Αναφέρομαι στον "φασισμό" όπως έχουμε μπει στη διαδικασία να τον αποκαλούμε, καθημερινά πλέον. Δεν είναι μόνο αυτό το σκοτάδι που βλέπουμε. Είναι και μέσα μας. Στον καθένα μας εμφανίζεται άλλη στιγμή, με άλλο τρόπο έκφρασης κι εξάσκησης, για άλλο λόγο. Αλλά εμφανίζεται, συνήθως.

 Ενοχλούμαι ακούγοντας άλλες εθνικότητες να κακολογούνται για τα χάλια μίας χώρας. Ενοχλούμαι ακούγοντας να μιλάνε προσβλητικά σε αυτούς που λέμε "ξένους".
Ενοχλούμαι πολύ όταν το κάνουν αυτό σε μιά γυναίκα.
Ενοχλούμαι πάρα πολύ που βλέπω τη γυναίκα να μην απαντά "για να μη χάσει τη δουλειά της".
Και τέλος ενοχλούμαι ακόμα πιό πολύ που ένα τόσο αδύναμο σωματικά πλάσμα σαν εμένα είναι το μόνο που δε περιμένει αυτή ξένη εργαζόμενη γυναίκα να'ναι η ΜΑΝΑ του, η αδερφή του, η μοναδική του και αφού η ίδια ενδιαφέρεται για τη δουλειά της, εγώ θα ενδιαφερθώ για την ίδια. Για το γεγονός πως δε μου είναι οικογένεια, είναι από "ξένη" χώρα ΑΛΛΑ! Δεν είναι μόνη της. Δεν είναι μόνη της στη δουλειά της, στη ζωή της, λόγικα και στον τόπο που λέμε "πατρίδα" της.

 Με το να ανέχομαι τέτοιες συμπεριφορές ανέχομαι τον φασισμό σαν ύπαρξη στο χαρακτήρα. Εκείνων που ανέχονται τέτοιες συμπεριφορές και σιωπούν. Δε μιλούν, απλά το δέχονται. Έτσι, δε κάνεις τίποτα, δε βοηθάς. Κι εγώ θέλω να ξεχαστεί, σα λέξη, σα χαρακτηριστικό μας. Μα να μείνει η ανάμνηση του ως "κακό λάθος του παρελθόντος" ή όπως ηχεί καλύτερα σε κάποιον για το κάνει όσο σαφές μπορεί να γίνει σε κάποιον που δε το έχει βιώσει (τον φασισμό).

 Αλλά! Μόνο ένας καλός λόγος για την προσπάθεια εξάλειψης δεν αρκεί. Θέλει... Θυσία. Νομίζω. Να σκοτώσεις αυτό που έχεις βαθιά μέσα σου πνιγμένο ζωντανό. Πως θα δώσεις ζωή σε κάτι νέο? Αλλά, ο φόβος βρίσκεται στο άγνωστο. "Εδώ στα βάθη είχαμε στο σκοτάδι, πιό κάτω μήπως υπάρχει κάτι πιό τρομακτικό?" Πως αντιμετωπίζεις κάτι που μέχρι τώρα έχεις δει μόνο τον λάθος τρόπο αντιμετώπισης του? (Προφανώς και είναι λάθος για να μην έχει εξαλειφθεί, βάλτα με την αλήθεια αν διαφωνείς.)

Παύλος - vlospa (απ'τα κρύα τα νερά) kasbe

Κρίση ταυτότητας

 Όχι το ποιός είμαι. Πιό συγκεκριμένα μάλιστα : "Γιατί είμαι αυτός που νομίζω?" και ίσως και "Τι με κάνει αυτόν που είμαι?". Αυτά.

 2013, καλά και το 12 και 11 την ίδια σιγουριά θα μπορούσε να έχει κανείς. Ο καθρέφτης, οι άνθρωποι γύρω του, οι αναμνήσεις του και φυσικά τα χαρτιά. Ταυτότητες, διαβατήρια, διπλώματα και λοιπά, πτυχία, διάφορα... Δεν είναι πως θέλω να πω κάτι για τα δέντρα. Θέλω να πω για άλλο ένα τούβλο στον τοίχο που χτίσαμε στα μάτια μας, στους γύρω μας, τη φύση, τον ίδιο μας τον εαυτό.

 Είμαι αυτός που γράφει η ταυτότητα μου με λίγα λόγια. Όχι πως η ταυτότητα με πείθει. Απλά όλα τα προαναφερθέντα κι η ταυτότητα ΔΕΝ με κάνουν να αμφιβάλω. Αυτός/ή/ό ο/το/η (βάφτισε το όπως θες) κόσμος/σύστημα/κοινωνία (δώσε δικό σου όνομα, εντάξει, το ίδιο προϊόν είναι) όμως περνάει μία κρίση και μάλιστα οικονομική, κατά τα λεγόμενα του/της.. Αφού περνάει αυτό εσύ γιατί δε περνάς? Η μάλλον γιατί το προσπερνάς?

- Αν απορείς γιατί μιλάω στο 2ο, δεν είναι τόσο ότι προτιμώ να απευθυνθώ σε εσένα, μα ξέρω πως η οποιαδήποτε ενασχόληση μαζί σου, σε κρατάει παραπάνω "ενδιαφερόμενο". Όπως και εμένα άλλωστε. :) -

 Και τι κάνουμε γι'αυτό? Αυτοκριτική? Όχι. Χτίσιμο, μπετά απο πάνω μέχρι κάτω, κι αν γκρεμιστούν (όχι εκούσια απο εμάς) χτίσιμο ξανά κι απ'την αρχή. Με αυταπάτες? Με "αυτά τα'πες". Ναι, το παρελθόν είναι εδώ να μας διδάσκει. Τι κρίμα που εμείς οι ανυπόμονοι πρέπει να περιμένουμε το μέλλον για να μας τιμωρήσει? Και στο παρόν άτακτοι είμαστε. Η εμφάνιση, το κύρος, το τι θα πει ο άλλος, η κοινωνική θέση, ω μα τι βάσανα.. Αλλά ακόμα κι αυτά τα βάσανα δε μπορούμε να βάλουμε σε σειρά και μας βάζουν αυτά ανά την ιστορία του ανθρώπου προσθέτοντας, φυσικά, περισσότερα βάσανα.

 Κι οποιανού του γκρεμίσουν κανά-2 τοίχους, σπάνια γκρεμίζουμε οι ίδιοι, γρήγορα, να μη ξεχάσουμε να τον δείξουμε με το δάχτυλο, να πούμε το όνομα του χαμηλόφωνα μεταξύ μας και να αισθανθούμε... αυτοί που είμαστε. Χάρτινος γίγαντας, σα τη χάρτινη ταυτότητα. Μπορεί να απεικονίζει ένα χαμογελαστό πρόσωπο. Μπορεί να κρύβει... Μπορεί και όχι όμως.

Παύλος - vlospa (νομίζω, και είμαι καλά. Πάλι νομίζω)