Σκατά

(Μεθυσμένα Ξωτικά - Σκατά)

 Λουλούδια! Σκατά.. Κολόνιες! Σκατά.. Σοκολάτα! Σκατά.. Ομορφιά? Σκατά...
Σκατά λοιπόν. Είναι γεγονός. Καλό κακό ή άσχημο ευτυχώς ή δυστυχώς, σκατά.

 Κάπου εδώ θα ήθελα να αρχίσω να δημιουργώ ρωγμές στο στερεότυπο του κάθε απόλυτου που έχει την εντύπωση πως "τα σκατά, είναι σκατά". Δεν είναι όλα σκατά φίλε μου, κι αν είναι, δεν είναι όλα το ίδιο. Στον ένα βρωμάει, στον άλλο όχι, σε εκείνον μυρίζουν, σε αυτόν μόνο ο εαυτός του, στον τάδε δε μυρίζει τίποτα (καλά να'μαστε να γινόμαστε... σκατά!) και στον δείνα μυρίζουν όλοι κι όλα. Πιστεύω ότι στην παραπάνω πρόταση ο δείνα, μυρίζει ο ίδιος. Επίσης πιστεύω πως μία φοράδα στο αλώνι χέστηκε, κυριολεκτικά και μεταφορικά, γιά το αν η κουράδα της πέσει πάνω σε ένα λουλούδι.

 Μήπως τα έκανα σκατά? Σκατά τα έκανα, ε? Προσπαθείς ακόμα να σκαρφιστείς "τι σκατά" θέλω να πω, "ποιό σκατά" είναι το νόημα. ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟ(Ι) ΣΚΑΤΑ. Αυτό. Γιατί? Γιατί, καλοκαίρι. Μύγα, μύγες, πολλές μύγες ρε παιδάκι μου. Και σκάνε συνέχεια πάνω μας, οι ριμάδες.. Αναρωτήθηκες ποτέ "που ήταν πριν η μύγα"? Ναι, ναι, ναι... Σιγά, σιγά με αργόσυρτους βασανιστικούς ρυθμούς θυμάσαι.. Οι μύγες γουστάρουν τα σκατά. Σκατά και πάλι λοιπόν.

 Για να μη μιλήσω για λιπάσματα, κοπρολάγνους, σκατά αδέσποτων κι όχι μόνο ζώων που πατάμε, ή εκείνα που μας λούζουν τα περιστέρια. Καλά σκατά λοιπόν..

 Κι ένα παράδειγμα που είναι υποθετικό, άρα και πιθανό, μακάρι όμως όχι αληθινό για μένα να γνωρίσω. Ας το πάρουμε λοιπόν, μεταφορικά! Πως ακόμα και μες τα σκατά μπορείς να βρεις λουλούδια.

Παύλος - vlospa kasbe

Απάτη

 Χρώματα, αρώματα και ήχοι. Γιορτή γνωστή.
Συνοδευόμενη από μία άγνωστη κηδεία.
Αναπόφευκτη γνωριμία.
Αποτελέσματα και προβλήματα αμφώτερα.
Παίξε και πέρνα καλά τώρα, πλήρωσε αργότερα.
Ομιλίες για τιμές και ιστορία.
Απόκοσμες κραυγές μες την αγωνία.
Χαμένος μες το πλήθος κόσμου.
Μονάχος και τυφλός ψάχνω να βρω το φως μου.
Συνεχίζω το δρόμο μου, φτάνω σε ένα νεκροταφείο.
Κάθετι, κάποτε τελειώνει.
Αληθινό, ψεύτικο κι αστείο.

Παύλος - vlospa kasbe

Ευχάριστα νέα. Δυσάρεστος άνθρωπος στα φέρνει.

 Βρίσκομαι πλέον στην ευχάριστη θέση να διαπιστώσω πως είμαι ένας δυσάρεστος άνθρωπος. Για τους άλλους. Αυτός που δε θα θυμηθούν. Όχι, μάλλον εκείνος που θα ξεχάσουν, γιατί δεν έχω πιά τίποτα όμορφο να θυμίσω.

 Ό,τι και να πω για εμένα. Ό,τι και να δείξω. Εσύ κι ο καθένας θα βγάλει τη γνώμη του και το συμπέρασμα του από την πρώτη εντύπωση. Όψης και πράξεων. Πράξη λοιπόν, καθώς οι πράξεις μας μιλάνε για τους εαυτούς μας. Όπλο μου? Η προτρεπτική. Εξαδέλφη της προστακτικής, σε συμβουλεύει, σου προτείνει, σε προτρέπει όπως λέει κι η λέξη. Όπως λέω κι εγώ. Και γιατί να μη λέω? Άμα έτσι νομίζω και είναι η καλή μου διάθεση που με διακατέχει την ώρα που σου το λέω? Φυσικά αυτό όμως πρέπει να το ξέρεις εσύ κι ο καθείς. Που να το ξέρεις άμα δε σου'ναι γνώριμο, είτε επειδή δε το'χεις κάνει ο ίδιος είτε επειδή δε σου το'χουν κάνει ξανά στο παρελθόν?

 Έχεις χτίσει χρόνια τώρα την ησυχία σου και την πραγματικότητα σου. Φωνές κι ιδέες σεισμών σε ταράζουν. Σε ταράζω λοιπόν. Δεν έχω θέμα. Εσύ έχεις. Αν το'χεις καταλάβει. Αν όχι, έχεις άλλο ένα θέμα λοιπόν. Το ότι δε το'χεις καταλάβει. Πως έχεις θέμα. Θέματα. Κι ίσως παραπάνω από 2.

Ευχάριστα νέα. Δυσάρεστος άνθρωπος στα φέρνει.

Παύλος - vlospa kasbe

Ξένοι - Κάποιοι ντόπιοι

Ξένοι

 Ξένος. Γνωστός. Αν κάνω τη σύγκριση σε πιο παλιές εποχές σίγουρα ο γνωστός θα'χει πιό πολύ την έννοια του γνώριμου/ οικείου, ντόπιου. Ο ξένος το ίδιο. Κάποιος άγνωστος, από έναν άγνωστο τόπο, που μπορεί να μιλάει μία άγνωστη γλώσσα και να έχει άγνωστα έθιμα. Όπου άγνωστος λοιπόν, βάλε ξένος στην παραπάνω πρόταση. Οφείλω να ομολογήσω πως πιστεύω με έπιασες. Κράτα με λοιπόν. Τροχάδην παρακάτω με αυτό, αλλά, και εμένα τα κρατούμενα, σου/σας.

Κάποιοι ντόπιοι

 Αν, ο κόσμος είναι ένα βιβλίο, το να μείνεις στον τόπο σου μόνο, είναι σα να μην έχεις γυρίσει άλλη σελίδα σε αυτό το βιβλίο, διάβασα κάπου, κάπως έτσι ή κάπως αλλιώς. Ποιός ο λόγος να μείνεις στον τόπο σου? Το ότι δε μπορείς και το ότι δε θες να φύγεις από αυτόν. Να μπορείς να φύγεις και να μη θες. Να θέλεις να φύγεις και να μη μπορείς. Να μη θέλεις να φύγεις, μα να το κάνεις. Ένας ντόπιος θα κρίνει πολύ εύκολα έναν "ξένο" για εκείνον, αλλά, με τι κριτήρια? Γνωρίζοντας τι ακριβώς για τον "ξένο", τον τόπο του και τον λόγο που άφησε τον τόπο του? Όλα του ντόπιου κυρίες και κύριοι. Το οξυγόνο και το χώμα. Η γνώση κι η επίγνωση, το αλάνθαστο. Λαϊκές ρήσεις, αερολογίες που μεταφέρει αυτό το μολυσμένο μας οξυγόνο, ασυναρτησίες αναπαραγόμενες από μαϊντανούς της τηλεόρασης της κυβέρνησης, του καθενός και της παράταξης, ιδεολογίας, σταυροφορίας του.

 Όχι. Δε μπερδεύτηκες. Καθόλου, είναι εκνευριστικά πολύ ξεκάθαρο. Θες να μάθεις 1% για τον "ξένο" που νομίζεις ό,τι ξέρεις 100%? Τράβα ζήσε στον τόπο του, όπως ήρθε, για τον λόγο που ήρθε και ζήσε όπως ζει εδώ. Μόνο που ξέρω πως ένα πράμα δε θα ξε-χάσεις. Την υπερηφάνεια σου, ότι ήσουν ντόπιος, αλλού. Αυτό θα σε κρατάει φοβισμένο, μη σου φερθούν όπως θα φερόσουν εσύ σε έναν... "ξένο". Ντόπιε!

 Φυσικά υπάρχει κι ο καλούλης (κάποιος ντόπιος) που δεν αρνείται να μοιραστεί την αγάπη ή φιλοξενία του και με "ξένους", για κάποιους άλλους ντόπιους. Συνήθως τέτοιοι καλούληδες που δεν έχουν την υπερηφάνεια του άλλου ντόπιου, έχουν σίγουρα κάθε χαρά και λόγο να δεχτούν την αγάπη ή φιλοξενία που τους προσφέρεται όταν δεν είναι στον τόπο τους, από ντόπιους, σαν αυτούς.

 Συνήθως αυτοί δε νιώθουν ντόπιοι στον τόπο τους ή ξένοι μακριά απ'αυτόν. Ούτε αισθάνονται τους άλλους σαν ξένους. Αλλά αυτούς με τη μία τους αποκαλούν "αριστερούς".

Παύλος - vlospa kasbe (ξένος στον τόπο μου)

ΑσχημΑπροσωπΑ

-Τι είναι άσχημο?
-Μάλλον τι δεν είναι ωραίο?
-Πρόσωπο ξέρουμε τι είναι. Για να γνωρίσουμε το απρόσωπο όμως?
-Τι είναι ωραίο?
-Σε ένα πρόσωπο.
-Η έκφραση? Όταν αντικρίζει ή αισθάνεται κάτι "ωραίο" (/"καλό").
-Αυτό είναι το ωραίο, άρα το αντίθετο?

 Άρα, το αντίθετο, πιστεύω, είναι ό,τι μας κάνει να πιστεύουμε πως κάτι είναι "άσχημο", με λόγια και

σκέψη. Ό,τι με έκανε να γνωρίσω να μάθω αυτόν τον τρόπο. Δεν υπάρχουν άσχημοι άνθρωποι, μόνο άσχημα λόγια. Όμορφος, άσχημος ένας άνθρωπος που για έναν δεν είναι τίποτα (!), για κάποιον άλλο είναι τα πάντα (όχι τα αρκούδια). Ποιός, τι, πως και πότε μου έμαθε να σκέφτομαι και να χαρακτηρίζω έναν τόσο πολύτιμο άνθρωπο (για κάποιον σίγουρα) κατ'αυτόν τον τρόπο?

 Ο ίδιος κι η λανθασμένη εντύπωση ύπαρξης μίας ανάγκης να ξεχωρίσω. Ή μάλλον να συνεχίσω να εθελοτυφλώ και να ψευδ-αισθάνομαι μοναδικός. Πιό μικρός, αλλά, έστω. Θυμάμαι μιά χαρά να έχω βρίσει, μειώσει, προσβάλλει, φέρει σε δύσκολη θέση, άλλον συνάνθρωπο μου. Ασυνείδητα φυσικά, καλά και συνειδητά μπορεί,η ψυχραιμία να το αντιληφθώ ήταν απούσα, πάντοτε. Ασυνείδητα μάλλον λοιπόν, κι όχι φυσικά, τελικά, επιβεβαιωνόμουν. Δηλαδή? Δηλαδή κοροϊδεύοντας κάποιον για ένα πρόβλημα του ή χαρακτηριστικό του που εγώ ΔΕΝ είχα, προφανώς είχα την αυταπάτη της αίσθησης της ανωτερότητας. Αν πιστεύεις πως το σκέφτομαι, το θυμάμαι και το γράφω με καμάρι, ε είσαι άσχημαπρόσωπος.

 Αυτή η έκφραση που είχα τότε, ναι εμένα χρησιμοποίησα για παράδειγμα, στην προκειμένη, θα την ονομάσω απρόσωπη έκφραση.

Αυτό, σημαίνει/ είναι (γιά μένα), ονομάζω ΑσχημΑπροσωπΑ

Παύλος - vlospa kasbe

Εκείνοι που με το δάχτυλο δείχνουν...

 Με το ίδιο ξύνουν τη μύτη τους, κρυφά, μα φανερά κοροϊδεύουν μόνοι ή μαζί με άλλους όσους όποιους το κάνουν κρυφά ή φανερά. Μυρίζει αντίφαση ε? Το ξέρω, δεν έχει φάση. Αν γίνεται  να το γνωρίσουν κι αυτοί, γίναμε. Τι πάει να πει τι γίναμε? Άνθρωποι. Ακόμα στην προσπάθεια είμαστε. Τι κι αν το λέει η ετικέτα? Αισθανόμαστε έτσι συνεχώς?

 Το δάχτυλο στη σκανδάλη και άριστο σημάδι. Σημασία δεν έχει ποιός και γιατί. Ό,τι δει και δε του αρέσει ή δε συμφωνεί, δικαστής εκτελεστής, σταυροφόρος εμπνευστής. "εσύ, αυτός, εσείς κι αυτοί", "όλοι λάθος, όλοι μαζί". "Μα εγώ σωστός, φυσιολογικώς", "κοίταζε με να μαθαίνεις, διαρκώς".

 Δε χρήζει πιά αμφιβολίας. Αναθεώρησης λάθους και σωστού. Ώρες ώρες κι η -λανθασμένη- σιγουριά πως δεν υπάρχει κάτι νέο πιά να μάθει. Πως δεν υπάρχει λόγος να κριθεί, απ'τον εαυτό του για αρχή, αν δεν έχει χαθεί, φυσικά. Μόνο υποδείξεις, συμβουλές, οδηγίες. Κι αντίφαση, αλλιώς θα'χε και λίγη φάση η όλη φάση. Αλλά δεν έχει. Ακόμα κι οι υποδείξεις, συμβουλές κι οδηγίες τον ίδιο εξυπηρετούν. Πολλά απ'αυτά που λένε αυτοί που διαρκώς μιλούν, είναι για να τα ακούν. Αλλιώς δε θα μιλούσαν ακόμα, απλά θα κάνανε. Αλλά, δεν, οπότε μπλά μπλά. "Μου φταίει αυτό/ς αυτό/ς κι αυτό/ς. Σκατά τα΄χουν κάνει". Φυσικά όταν παντού γύρω σου μυρίζει σκατίλα, ο ίδιος ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να μυρίζεις κεράσι, σωστά?

 Τελικά τι λέμε? Να σου πω τι ακούω. Στοχοποίηση, διάκριση, ανάδειξη και τροφή της διαφοράς, απωθημένα, κόμπλεξ κάθε τι στερημένου (εξεζητημένου και μη) και δικαιολογίες. "Αν δεν... θα... αλλά αφού έτσι... πως αλλιώς..δεν είναι ο καιρός..."

 Όπου βλέπεις κάποιον να δείχνει με το δάχτυλο και να κηρύσσει να θυμάσαι να κοιτάξεις μήπως μιλάει σε ένα καθρέφτη και δε το ξέρει.

Παύλος - vlospa kasbe

Που θέλω να ελπίζω? Τι θέλω να φοβάμαι?

 Ελπίδα και φόβος, αλφαβητικά. Για τον καθένα διαφορετικά. Παραδείγματα πολλά, ας πιαστούμε από μερικά. Αρχικά..

 Ελπίδα. Είτε για άνθρωπο, υλικό ή κατάσταση που έχω και ελπίζω να διατηρήσω, είτε για απόκτηση. Αυτό που χαρακτηρίζει την ελπίδα είναι η θέληση. Για διατήρηση ή απόκτηση. Θέληση να υπάρχει. Θέληση για τι δε με αφορά, το μέγεθος της με αφορά. Ναι το μέγεθος μετρά.

 Φόβος. Είτε για άνθρωπο, υλικό ή κατάσταση που έχω και φοβάμαι μήπως χάσω, είτε μήπως δε το αποκτήσω ποτέ. Αυτό που χαρακτηρίζει τον φόβο είναι η στέρηση. Στέρηση αυτού που έχω, να το χάσω, στέρηση αυτού που δεν είχα ποτέ, να μη το αποκτήσω ποτέ.

 Θα μπορούσε κανείς εύκολα να συμπεράνει πως ότι θέλει κανείς φοβάται και ότι θέλει φοβάται. Βέβαια αμφιβάλω αν το έγραψα τόσο καλά ώστε να του το προκάλεσα ο ίδιος, αλλά έστω κι έτσι είδα τη δικιά μου ελπίδα μέσα σε δυό δευτερόλεπτα μέσα απ'αυτό. Θέλω να θέλω να είμαι λιγουλάκι κατανοητός. Και όσο θα θέλω αυτό, άλλο τόσο θα θέλω να θέλω να φοβάμαι μήπως δεν είμαι.

 Ορίζοντας "ένα θέλω" ξεκινά κι η διαμόρφωση φόβου στέρησης του. Μέχρι εδώ όμως ειλικρινά σκέψου και απάντα στον εαυτό σου, αν τον ρωτήσεις μαζί μου "Σκέφτηκες πουθενά να πάψεις να θέλεις να έχεις ένα θέλω ή απλά να το χάνεις και να μη το ικανοποιείς?". Δηλαδή, φαντάζεσαι να θέλεις να στερήσεις κάτι ο ίδιος από τον εαυτό σου? Πες με καχύποπτο, μεταξύ άλλων, μα είμαι σίγουρος παντού μέχρι στιγμής σκέφτηκες πως σου το στέρησαν/ θα σου το στερούσαν άλλοι, σωστά?

Παύλος - vlospa kasbe