Έχει σημασία (ο τίτλος)?

 Το καλό πάντοτε θριαμβεύει στο τέλος. "Το καλό", "πάντοτε", "θριαμβεύει", "στο τέλος". Μία απλή πρόταση 6 απλών λέξεων. Απλά τα πράματα, ή μήπως όχι? Τι σημαίνει η κάθε λέξη, όχι συντακτικά, μα πραγματικά εννοιολογικά? Τι μετάφραση έχουμε δώσει στις λέξεις αυτές?

 Τι είναι καλό? Τι σημαίνει θριαμβεύω? Τι εννοούμε λέγοντας πάντοτε? Πότε είναι το τέλος?
Για αρχή, δυστυχώς, οφείλω να συμφωνήσω με το γεγονός πως η πρόταση είναι αληθής. Ό,τι περιγράφει, όντως, συμβαίνει. 

 Μα ποιοί είναι οι εκπρόσωποι του καλού? Πως γίνεται να θριαμβεύουν πάντοτε ακόμα και στο τέλος? Μήπως να γεμίσουμε τη σκέψη μας με αμφιβολίες? Ο κόσμος μας ούτως ή άλλως βασίζεται στις αντιθέσεις.

 Οι καλοί, είναι κακοί. Επειδή το καλό σπανίζει και το κακό ανθίζει. Μιλώντας για θρίαμβο αναφερόμαστε σε μάχη. Ο νικητής μπορεί να ξαναγράψει την ιστορία, να παρουσιάσει τα (όσα) γεγονότα θέλει και όπως θέλει να τα παρουσιάσει.

 Πως φοράμε το ψεύτικο χαμόγελο μας? Έ κάπως έτσι οι κακοί κερδίζουν μάχες και παρουσιάζονται ως καλοί και τα γεγονότα τα παρουσιάζουν ως θέλουν.

 Και σαν αξιολύπητοι αδαείς πανηγυρίζουμε μαζί τους. Γλεντάμε χορεύουμε και φωνάζουμε. Γιομίζουμε την ψυχή μας με τη χαρά του τίποτα. Γιατί δε γνωρίζουμε τίποτα...

 Το μάτριξ ήταν γαμώ την ταινία. Γιατί είχε μία τρομακτικά τεράστια γεύση αλήθειας. Δε μπορώ να πως με σιγουριά πως ΔΕΝ είμαι καλωδιομένος κλπ κλπ. Μπορώ όμως να πως με σιγουριά πως το μάτριξ υπάρχει. Κι είμαστε μέσα του. Μέρος του.

 Παρά τον τεράστιο μας πλανήτη, τις άπειρες γνώσεις που μπορούμε να πάρουμε, τις πληροφορίες που μπορούμε να αντλήσουμε για τον ίδιο, για εμάς, για το διάστημα και για εμάς έξω από εμάς (πες το Θεό) προτιμούμε να "ενημερωνόμαστε" για άσχετα πράγματα.

 Συμβάντα που δεν επηρεάζουν ούτε στο ελάχιστο το οτιδήποτε. Σελέμπριτις, λάϊφστάϊλ, διασκέδαση, χαΐλα εν γένει. Πως θα φανώ όμορφος ενδιαφέρον φουσκωτός ματσωμένος και πανέξυπνος. Πως θα ρίξω γκομενάκια.

 Φυσικά αυτό είναι μόνο μία πτυχή. Έχουμε τις ανάγκες μας καλυμμένες κι αντί να το εκτιμούμε κλαιγόμαστε για τις ανικανοποίητες, μέχρι τώρα έστω, επιθυμίες μας. Μα γιατί να μη μπορώ να πιώ ένα ποτάκι σε μπαράκι στη Νέα Υόρκη?

 Ενώ λοιπόν όσο προοδεύουμε (?) εν έτει 2015 καθ'οδόν για το 16 ίσως αντί να πιστεύουμε πως προοδεύουμε και πάμε μπροστά μήπως θα'πρεπε να σταματήσουμε και να κοιτάξουμε λίγο πίσω? Είμαστε ακόμα στο σωστό δρόμο? Έχουμε προχωρήσει ή είμαστε στο ίδιο ακόμα σημείο και απλά η όραση μας βελτιώθηκε?

 Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα, μα βαριέμαι. Το ζουμί είναι αυτό κι αν τυχών θες κι άλλα απλά διάβασε κι άλλα κείμενα μου ώ αναγνώστη!


Παύλος - vlospa kasbe

Κάτι πάει τραγικά στραβά

 Κι αυτό αγαπητοί είναι η πορεία σας. Αναφέρομαι στη μερίδα πολιτών του Δήμου Βύρωνα που άλλη έννοια δεν έχει, το κολυμβητήριο τη μάρανε. Δηλαδή πριν από δαύτο πως την παλεύανε? Δε τη παλέυανε θα μου πεις, ούτε τώρα κι ίσως ούτε ποτέ τους.

 Ακόλουθοι της highλας που εισήγαγε με τρομερή επιτυχία ο προηγούμενος Δήμαρχος Νίκος Χαρδαλιάς που προσπαθούν α ν'ανέβουν όσο πιό ψηλά μπορούν πέφτοντας όσο πιο χαμηλά γίνεται.

 Το κολυμβητήριο το αναγνωρίζω σαν απωθημένο του βυρωνιώτη πολίτη μιάς και πλέον έχω ξεχάσει πριν πόσα χρόνια ... "ξεκίνησε"(?) και παρά τα πόσα εγκαίνια ακόμα τζίφος. Αλλά εκείνα τα χρόνια κυρίες και κύριοι, αγαπητό κοινό σ'αυτή την παράσταση, ήταν "αλλιώς". Πέρα απ'το σαφώς μεγαλύτερο ποσοστό άγνοιας μου από τώρα, ήταν κι η κατάσταση καλύτερη.

 Πλέον, ήδη καιρό τώρα δηλαδή, δεν είναι το κολυμβητήριο που χρειαζόμαστε. Σίγουρα το θέλουμε και δικαιούμαστε να το θέλουμε, μα δεν είναι αυτό που χρειαζόμαστε.

 Αλλά είναι η πορεία μας στραβή. Πρέπει να κάνουμε λίγο άστεγοι για να καταλάβουμε τι ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ να είναι στη θέση του ΓΑΜΩ κολυμβητηρίου σας. Γαμώ την πουτάνα σας. (κάνει ρίμα και δε κρατήθηκα είναι η επιρροή των ράπερ φίλων μου μάλλον)

 Πρέπει να γράψω δηλαδή τι πιστεύω πως θα έπρεπε να γίνει στη θέση του?
Όχι? Χαίρομαι.
Ναι? Πέρνα να παραλάβεις το βραβείο σου "κατ'επιλογήν ηλίθιος της χρονιάς".
Δεν είμαι απόλυτος και δε σηκώνω κουβέντα πάνω σ'αυτό! ;Ρ

 Οπότε, τι λέτε θα ξεστραβωθείτε πλέον να σταματήσω κι εγώ να σας βλέπω σα καρτούν? Η φτώχεια θέλει καλοπέραση κι ο πεινασμένος ύπνο για να ονειρεύεται καρβέλια. Αν τύχει και φτάσει κανείς μέχρι την παραπάνω γραμμή δε θα καταλάβει πόσο εύστοχα περιέγραψα τον τρόπο σκέψης/ πράξης του δίχως να τον γνωρίζω προσωπικά.

Αντιός αμίγκος. Τα λέμε όταν τα πιούμε!


Παύλος - vlospa kasbe

Μεγάλες στιγμές

 Όσοι ζούμε τις ζούμε. Οι υπόλοιποι θα δούμε. Μέχρι τότε όμως... Δε μπορώ παρά να απολαμβάνω τις παραστάσεις των "μεγάλων" ανθρώπων σε "μεγάλες" εκπομπές και τις "μεγάλες" κουβέντες τους με τα "μεγάλα" τους νοήματα και τα "μεγάλα" τους συμπεράσματα.

 Ειρωνικά σκέφτηκα πως αυτούς έχουμε ν'αναδείξουμε. Μα πέρα απ'την πλάκα αυτό είναι γεγονός. Μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας τους παρακολουθεί τους πιστεύει τους "στηρίζει"/ αποθεώνει και αναπαράγει τις μαλακίες τους. Σόρρυ. Δε κρατήθηκα. (Έχω χαρτί από γιατρό που δικαιολογεί τη συμπεριφορά μου)

 Και παίρνουν θέση σ'ολα για κάθετι. Ελάχιστοι, αν ποτέ έχει κανάς αξιόλογος άνθρωπος την υπομονή να τους ανεχτεί για πάνω από 30 δευτερόλεπτα θα παρατηρήσει πως τα λεγόμενα τους είναι παπαγαλία. Καθώς οι υπόλοιπες "τοποθετήσεις" (να τις πω...) πάνω σε ζητήματα υποδεικνύουν πως ο "μεγάλος" είτε φάσκει κι αντιφάσκει είτε δε γνωρίζει τι ακριβώς σημαίνει ό,τι είπε.

 Από πράξη/εις? Συγνώμη, μας τέλειωσε, θα κοίταγα στο πατάρι μα φοβάμαι τα ύψη. Περάστε από του χρόνου, ίσως. Λόγια φουσκωμένα, γιομάτα μπόλικο, ίσως κι άπειρο(!), τίποτα. Θεμέλια δηλαδή δεν υπάρχουν. Οι λέξεις είναι συννεφάκια, ασύνδετα μεν πανέμορφα δε, γοητευτικά, ειδικά στον κατ'επιλογήν αμαθή. Ουγκ ρε!

 Τέλος, ένα μεγάλο (χαχ!!) χειροκρότημα στους μικρούς "μεγάλους" που ακολουθούν το lifestyle των μεγάλων αφοσιωμένα και πιστά. Και θα προσπαθήσουν να φέρουν κι άλλους (πιστούς) σ'αυτό. 

 Copy, paste, replay.
 (Hurry up and die.)


Παύλος - vlospa kasbe


Η εικόνα είναι του Αρκά. https://www.facebook.com/pages/ARKAS-The-Original-Page/352589524877216

Ένα δώρο που δε χάνεται

 Βρίσκουμε, χάνουμε. Δίνουμε, παίρνουμε. Δώρο. Στιγμές. Μία πληθώρα βιωμάτων και συναισθημάτων. Συναλλαγή. Με τον εγκέφαλο και τους συνανθρώπους μας. Κοκτέιλ αισθήσεων.

 Βίωμα. Το να ζήσουμε τη ζωή, τις στιγμές της, μόνοι μα και μαζί με άλλους. Να συναισθανθούμε και να μοιραστούμε. Θαύμα! Ή μήπως έτσι (θα έπρεπε να) είναι η πραγματικότητα?

 Δίνουμε και παίρνουμε. Μα δε φαίνεται! Κάτι ζωντανό που καλλιεργείται μέσα μας. Το συντηρούμε, το εκτρέφουμε ή το σκοτώνουμε, το ξεχνάμε και το θάβουμε. Ο χρόνος περνάει, μα το βίωμα και συναισθήματα που δημιούργησε και μοιραστήκαμε μένουν.

 Στη μνήμη μας κάτι παραμένει (και περιμένει). Μία ζωηρή εικόνα, ένας έντονος ήχος, μία μυρωδιά, μία θαυμάσια γεύση, ένα άγγιγμα. Το βίωμα μεγάλωσε, ενηλικιώθηκε, κι έγινε ανάμνηση. Ένα θαυμάσιο δώρο!

 Το δώρο αυτό δε χάνεται. Πραγματικά! Κι ακόμα κι αν χαθεί κάποτε γνωρίζουμε άνα πάσα στιγμή που είναι κρυμμένο, χαμένο. 


Παύλος - vlospa kasbe

Αναζήτηση

 Αρχικά, αναζητούμε. Εξηγήσεις. Νέα ερωτήματα και πάλι εξηγήσεις. Υλικά. Καταστάσεις. Ανθρώπους.

 Ανέκαθεν, έτσι λειτουργούσαμε. Αναζητούμε ό,τι μας έλειψε στην παιδική μας ηλικία, ή μας λείπει, χρειαζόμαστε ή/ και θέλουμε, τώρα! Πρώτη αναζήτηση είναι η απόκτηση.

 Μα και μετά απ'την εύρεση η αναζήτηση δε σταματά. Έπειτα αναζητούμε τη διατήρηση. Θέλουμε να διατηρήσουμε ό,τι (μοχθήσαμε να αποκτήσουμε ή ακόμη κι αν το έχουμε εξ'αρχής θα μοχθήσουμε να το βρούμε εαν το χάσουμε) αποκτήσαμε ώστε να μη χρειαστεί να το αναζητήσουμε, πάλι.

 Ύστερα, όταν επιτευχθεί κι η διατήρηση, αναζητούμε τη βελτίωση. 

 Πάντοτε κάτι θα μας λείπει, το (ανα)γνωρίζουμε, ή όχι. Πάντοτε κάτι αναζητούμε το γνωρίζουμε ή όχι. Ακόμα κι όταν έχουμε αναζητήσει καθετί, ακόμα κι αν το αποκτήσαμε, το διατηρήσαμε και το βελτιώσαμε, πάλι κάτι θα αναζητήσουμε. Ίσως το να χάσουμε ό,τι αποκτήσαμε, για να το εκτιμήσουμε στο τέλος.

 Παρότι τίποτα δεν είναι δικό μας σ'αυτόν τον κόσμο, οφείλουμε να το χάσουμε, να ζήσουμε, πάλι ή για πρώτη φορά, χωρίς αυτό, για να θυμηθούμε (ή να δούμε) τη ζωή μας δίχως εκείνο.

 Ακόμη κι όταν τα αποκτήσουμε, διατηρήσουμε και βελτιώσουμε όλα, θα αναζητήσουμε το τίποτα, να τα χάσουμε όλα. Συνειδητά και μη.

 Ώστε, πάλι, ν'αναζητήσουμε. Ό,τι δεν έχουμε, πιά (ή ακόμα και δε το γνωρίζουμε). Την αναζήτηση.


Παύλος - vlospa kasbe


 For starters we search. For explanations. New questions and again, new explanations. Materials. Situations. Humans.

 We have always done (/functioned) that (way). We search what we were deprived of in our childhood, or we miss, need or/and want, now! First search is acquirement. 

 But even after acquirement our search doesn't stop. Afterwards we search maintaining (prolonging). We want to preserve what we (struggled to acquire, or even if we have had it since the beginning we will struggle to re-acquire if we'd lose it) acquired, so we will not have to search for it, again.

 After maintaining is accomplished, we search for improvement.

 We will always miss something, whether we (know/) recognise it or not. We are always searching for something knowingly and/ or not. Even if we have searched for all (there is), even if we acquired, maintained and improved it, again, we will search for something. Maybe that will be losing what we acquired, so we will appreciate it in the end.

 Despite nothing being ours in this world, we owe to lose it, to live, again, or for the first time, without it, to remember (or to see) our life without it.

 Even if we acquire all (there is to), maintain and improve, we will search for nothingness, to lose it all, consciously and not.

 So that we can once more search. For whatever it is we don't have, anymore (or yet and we just don't know it). The search.


Pavlos - vlospa kasbe

Γλυκιά μου άγνοια

 Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα. Γλυκιά μου άγνοια να σε είχα πάλι ξανά. Τι παράξενο! Θέλουμε τη γνώση νωρίτερα, μα και την άγνοια αργότερα. Η γνώση είναι σαν έπαθλο, σαν μία πληγή που επουλώνεται. Κι η άγνοια? Ένα συνοθύλευμα αισθήσεων απροσδιόριστων.

 Η ζωή είναι ταξίδι. Ίσως λάβουμε τις απαντήσεις μας στον προορισμό μας, τον θάνατο. Επιθυμούμε να φτάσουμε στον προορισμό μας, μα όχι να πεθάνουμε. Ή ίσως κι όχι! Αναζητούμε απαντήσεις, μα εκείνες αποφέρουν κι άλλα ερωτήματα. Κι οι απαντήσεις δεν είναι συχνά αυτές που θέλουμε, νομίζουμε, πιστεύουμε ή και μπορούμε να καταλάβουμε και να αποδεχτούμε.

 Το κουκούλι της άγνοιας είναι κάτι απ'το οποίο συνήθως ξεφεύγουμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Κι είναι απίθανο να επιστρέψουμε εκεί. Είναι η φύση μας ή η φύση των απαντήσεων που μας ωθεί στην αναζήτηση της άγνοιας? Είναι η αθώα αφέλεια της (άγνοιας) ή η αβάσταχτη συνειδητοποίηση που ακολουθεί τις απαντήσεις?

 Η χαρά του γνωρίζεις, ξανά, η σιγουριά του να νομίζεις. Στο ταξίδι ευχαριστιόμαστε τη διεργασία, το ταξίδι το ίδιο, κι ο προορισμός? Ένα έπαθλο κι αυτός, γλυκόπιρκο κι απόλυτο. Ένα έπαθλο που δύσκολα ξεφορτώνεται κανείς, του αρέσει δε του αρέσει.


Παύλος - vlospa kasbe

Παύση (press pause)

 Η γη γυρνά, ο κόσμος κινείται, η μουσική που συνέθεσα και συνήθισα παίζει.
Μα ξαφνικά παύση, διερώτηση, σοκ. Ή με διαφορετική σειρά. Παύση! Η γη σταματά να γυρνά, ο κόσμος να κινείται, η μουσική να παίζει. Μόνο οι στροφές στο κεφάλι μου κι οι προβληματισμοί μου.

 Η αμφιβολία για τα δεδομένα, η απορία για τα πεπραγμένα. Ψευδή ή αληθή, σωστά ή εσφαλμένα. Τι είναι εδώ, γιατί είναι εδώ, πως είναι εκεί, που είναι αλλού, τι και ποιός είμαι εγώ, πως είμαι εγώ, γιατί είμαι εγώ, γιατί είμαι εδώ.

 Τι είναι φυσιολογικό, τι είναι αλήθεια, ποιός και με βάση "τι" τα όρισε αυτά?

 Παύση στην παύση, και παρατήρηση. Σταματώ να σταματάω κι απλά παρατηρώ. Παρατηρώ, κρίνω, αξιολογώ, επαληθεύω,διαψεύδω, ονειρεύομαι, κοιτώ ξανά. Μία παράσταση κι εγώ θεατής, ανακριτής. Ανάβω τη λάμπα και στοχεύω κεφάλι, να προκαλέσω ζάλη και μία ασταμάτητη ροή πραγματιτκότητας. Ρίχνω φως στο σκοτάδι της άγνοιας, περνώ τη λογική ως τα σύνορα της παράνοιας κι ό,τι ακολουθεί.

 Υπάρχει τέλος, υπάρχει αρχή? Ή μία ασταμάτητη αέναη ροή? Επανεκίνηση κατά το πέρας του τέλους, πριν την αρχή της αρχής.


Παύλος - vlospa kasbe