Δεν έχω τίτλο

 Στάζω μελάνι μαύρο αυτή τη στιγμή. Τα κατάφερε ακόμα κι εκείνος. Ο ένας. Μιλάω πολύ κάποιες φάσεις, κι ακόμα μικρότερος, αυτές οι φάσεις ήταν συνεχόμενες. Έχω μιλήσει, γνωρίσει, συναναστραφεί με πολλούς ανθρώπους. 2 έχω χαρακτηρίσει "κακούς".

Ποιόν χαρακτηρίζω κακό.

 Κακό, χαρακτηρίζω έναν άνθρωπο που έχει αφιερώσει τη ζωή του στο πως θα κάνει δυσκολότερη τη ζωή άλλων συνανθρώπων του. Θεωρώ κακό, έναν άνθρωπο ποτισμένο με μίσος. Αυτό το κενό, μη κατανοητό, συναίσθημα ότι "γέμισε" ζωή, κάνοντας "την κακία του". Πόσο άδειο... Τόσο άδειος... Το γεγονός πως αναπνέει και περπατά τον γέμισε οξυγόνο, υπεροξυγόνωση, πήραν τα μυαλά του αέρα, κι ήταν λίγα, τα πήρε ο άνεμος και τα έστειλε μακριά. Όχι πως από κοντά μπορούσε κάποιος να τα διακρίνει, μα πλέον μιλάμε για πλήρη απουσία. Μία καρδιά που δε χτυπά, μα την ώρα μέχρι το θάνατο της μετρά. Τα λέω λάθος? Μα δεν είχες ούτε ένα πάθος, γνώρισμα, άνθρωπο, συνήθεια..

Ναι ο ένας κακός είναι νεκρός.

 Μα είναι αργά, έχει γίνει η δουλειά. Του. Η δουλειά του, έγινε. Και σαν περήφανος υπάλληλος του μίσους, ύστερα σχόλασε κι ο ίδιος. Δεν είχε βλέπεις πιά νόημα η ζωή.. Ποιόν να μισήσω τώρα? "Ποιόν να μισήσω τώρα?" Με βάσει αυτή την απλή πρόταση, δε μπορεί κανείς να συμπεράνει πως "μισεί, μα όχι συνέχεια"? Ναι, ε? Θαυμάσια. Όχι λοιπόν. Το γεγονός πως δεν είναι πιά εδώ τα λέει όλα. Όταν μισείς τον εαυτό σου, θα μισήσεις οτιδήποτε άλλο βρεις μπροστά στην εμβέλεια του χεριού σου, να ακουμπήσεις το μίσος σου, για να ξεχάσεις την προέλευση του, μα και τον στόχο του, του ίδιου του μίσους. Εσένα δηλαδή! Εσύ το γέννησες, εσύ το ανέθρεψες, εσύ το έστρεψες αλλού. Κι όταν πιά δεν υπήρχε "αλλού", άλλος, για να το στρέψεις, όταν οι γύρω αδειάσανε, μείνανε οι καθρέφτες. Κι αυτή η εικόνα σου'ναι γνώριμη, κι εσένα και του μίσους σου. Είναι η εικόνα που δε θες να μάθεις να ζεις με αυτή και να προσπαθείς να την καλυτερεύεις. Είναι η εικόνα σου. Και την αντέχεις και πολύ.

Με αγάπη

Παύλος - vlospa kasbe

Το δίκαιο του δίκαιου (ο δίκαιος?)

 Θα ήταν άδικο να ξεκινήσεις να αναρωτιέσαι για το δίκαιο χωρίς να συμπεριλάβεις στις σκέψεις σου αυτές το άδικο. Αν το ένα είναι το αντίθετο του άλλου, ας προσπαθήσουμε να ορίσουμε το ένα, απ'το αντίθετο του.

 Για αρχή. Τι είναι δίκαιο? Μάλλον τι θεωρούμε δίκαιο. Ανάλογα, δυστυχώς, τον τόπο και τρόπο γέννησης κι μετέπειτα πορείας (βιώματα - εμπειρίες), ανάλογα το πολιτικό/ οικονομικό/ θρησκευτικό καθεστώς, ποικίλουν κι οι απόψεις του καθενός μας για το τι είναι δίκαιο. Του καθενός. Άρα δε μιλάμε για ένα καλούπι, μα για ξεχωριστούς αν και πάνω-κάτω τους ίδιους, παράγοντες όσων αφορά τη διαμόρφωση του "Δίκαιου/ Άδικου" στο λεξιλόγιο του μυαλού μας, στην "ηθική" μας. Ή μήπως όχι, εσύ το ξές εξ'αρχής? Και γιατί δε μιλάς βρε??

 Έπειτα όμως, πόσα γεγονότα από τα όσα εκτυλίσσονται στον πλανήτη μας μπορεί να ξέρει ο ένας, για αρχή, άνθρωπος? Είναι σχετικά απίθανο να μπορεί με βεβαιότητα, ένας, να απαντήσει, "όλα"! Άρα άλλος ένας παράγοντας είναι και το τι μαθαίνει. Ένα είναι σίγουρο, οι απαντήσεις αν βρίσκονται κάπου, είναι στο παρελθόν. Κάτι "Δίκαιο/ Άδικο" πότε ξεκινάει, βασικά, τι το έκανε να ξεκινήσει? Αυτό λοιπόν.

 Αν δε σου φαίνομαι δίκαιος, κοίτα μία γύρω σου. Μες την αδικία, ζητάς το δίκιο σου? Σαν να μου λες, πως ξέρεις ότι δε το έχεις, μα μου ζητάς να σου το δώσω. Και ποιός σου είπε πως εγώ το έχω? Δίκαιο, άδικο? Εξαρτάται πως το όρισες, εξαρτάται πως με γνώρισες.

Παύλος - vlospa kasbe

ΕΓΩ

 Λίγο κλάμα. Ήρθε η ώρα και γι'αυτό. Αν θες χαρτομάντιλο ζήτα. Εγώ που λες. Τι έχω να πω για μένα, το ποιός είμαι.. 2 πράματα, Παύλος, άνθρωπος. Αυτά. Και όσα, για μένα, αυτονόητα, περικλείουν αυτές οι 2 λέξεις σα χαρακτηριστικά δικά μου μα και κάθε συνανθρώπου. Επειδή για τον καθένα είμαι ό,τι βλέπει και θέλει να δει, τον συγχωρώ, όπως τον κάθε άλλο γιατί έτσι είμαι και σε όποιον αρέσω, τι να κάνω, δεν έχουν όλοι καλό γούστο. Στεναχωριέμαι γι'αυτό/ούς όμως..

 Και τι κάνω για αυτό?? Στεναχωριέμαι και κλαίω? Οργίζομαι και ακουμπάω την οργή μου όπου φτάνει το χέρι μου? Κάνω ό,τι νομίζω πως είναι απαραίτητο για να το διορθώσω? είναι ένα στοίχημα/ ρίσκο που ο καθένας μας παίρνει αλλιώς. Ναι στεναχωριέμαι, κι οργίζομαι και λιγουλάκι, γαμώτο(!),..., αλλά, δε κλαίω, δεν ακουμπάω την οργή μου όπου φτάνω. Απλά προσπαθώ, κι αν είμαι λάθος, θα το μάθω κι αυτό μα μέχρι τότε τι άλλο να κάνω απ'το να προσπαθώ? Ερώτημα ρητορικό. Μη μου απαντήσει κανείς, ξέρω κι εγώ.

 Σε αυτή την τραμπάλα κλάματος κι οργής, δε ξέρω αν ισορροπώ. Ξέρω ότι όσο υπάρχει η τραμπάλα εκτός παιδικής χαράς και με άτομα πάνω σε κάθε πλευρά οι αποστάσεις θα συνεχίζουν θα θέλουμε να συνεχίσουν να υπάρχουν. Αλλά θα μου πεις ποιός είμαι εγώ... Όπως και να'χει, ανέφερα παραπάνω και θα αναφέρω και παρακάτω.

Παύλος - vlospa kasbe

Και τι κάνουμε (γι'αυτό)?

 Εδώ είμαστε. Τόσα χρόνια μετά. Πόσα χρόνια πιά.. Και.. Και? Ή μάλλον επίσης και "Ε, και?". Ερωτήσεις.. Ακόμα δε ξέρουμε? Ποτέ μας δε μάθαμε? Έτσι λειτουργούμε? Ή κάποτε κάτι πάθαμε? Από απαντήσεις πως πάμε? Πάμε παρακάτω.

 Όχι ότι εδώ θα δοθεί απάντηση, ή πόσο μάλλον από μένα, μα έστω. Πές το. Τι θες να πεις? Βρήκες λόγο γιατί ζεις? Όχι, απλά για να ξυπνήσεις κι αύριο, γι'αυτό θα πέσεις να κοιμηθείς. Η ζωή έχει γλύκες. Κι έστω κι η μικρούλα γλύκα για έναν σε μία εποχή ανισότητας σημαίνει πίκρα για κάποιον άλλο. Μα, αν η πρώτη γεύση ήταν γλυκιά, γιατί να δοκιμάσεις εσκεμμένα την πίκρα? Ποιός θα το έκανε αυτό, σεφ? Τι είναι ναρκωτικό? Αχ, πάλι καλά, νόμιζα είναι χαρακτηριστικό μας. Άρα συνεχίζουμε το πιόμα μες τη γλύκα μέχρι να γίνουμε... πιόμα κι εμείς. Ω μα φυσικά, ίσως όχι τα μούτρα μας μα οι συνήθειες μας, ναι. Γλύκα κι αναζήτηση, νέας, καλύτερης, περισσότερης γλύκας. Αυτό αντίστοιχα όμως δε σημαίνει αποφυγή πίκρας?

 Μα όπως μικροί που κρίναμε με βάση μία αίσθηση μόνο, συνήθως την όραση, όσων αφορά πράγματα που μας λέγανε να κάνουμε, να φάμε, να πιούμε, να δούμε.. Έτσι ακριβώς, συνεχίσαμε μεγάλοι, βέβαιοι πως πρόκειται για καλό και μόνο, να δοκιμάζουμε. Γλύκες κατά κύριο λόγο. Ό,τι μπορούσε να αποφέρει πίκρα, μακριά. Ακόμα και σκέψεις, όχι μόνο θεάματα ή λέξεις και πράξεις. Ακούσαμε τους μεγαλύτερους, δοκιμάζουμε και πλέον ξέρουμε και γιατί το κάνουμε αυτό, μα διαλέγουμε με τον ίδιο παιδιάστικο τρόπο τις δοκιμές μας..

 Η ζωή είναι γλυκόπικρη. Για να γνωρίσεις την γλύκα οφείλεις να δοκιμάσεις και την πίκρα. Έτσι εκτιμά κανείς. Κι η ζωή έχει πολλές σελίδες. Ίσως σε κάποιες να μη βρίσκεις νόημα, ίσως σε κάποιες να μην υπάρχει καν, αν περιμένεις νόημα από μένα, χάθηκες, οπότε... Γίνε το νόημα.

Παύλος - vlospa kasbe

Η ιστορία του Βαγγέλη

 Τον Βαγγέλη δε τον γνωρίζω προσωπικά, γνώρισα έργα του και λόγια του. Ο Βαγγέλης είναι σαν όλους μας, ένας άνθρωπος. Ο Βαγγέλης δεν είναι σαν όλους εμάς τους ανθρώπους.

 Δε ξέρω ηλικία, δε ρώτησα για χαρακτηριστικά. Ξέρω μονάχα πως πλέον είναι άστεγος, με μιά κορούλα, γυρνάει από περιοχή σε περιοχή καθημερινά κι ό,τι φτιάχνει το πουλάει για να καταφέρει να βρει λίγο φαγητό, για την κόρη του. Ξέρω ότι το "Χαμόγελο του παιδιού" έγινε δάκρυ αυτού του πατέρα, καθώς θέλει να πάρει το παιδί του. Φαντάζει αντιφατικό. Μία ΜΚΟ που στεγάζει περιθάλπτει παιδιά να θέλει να πάρει το οξυγόνο του ανθρώπου αυτού. "Αν δεν υπήρχε η μικρή θα'χα φουντάρει." Ό,τι και να του δώσεις ΡΕ χαμόγελο, αυτή την αγάπη, (αγάπη ρε! Αγάπη.) αυτή την αγάπη που λες, δε θα καταφέρεις να την καλύψεις ούτε στο ελάχιστο, ούτε σαν υποκατάστατο. Ο Βαγγέλης ζει για το παιδί του! Ζει περήφανα, σεμνά, λιγομίλητα και ταπεινά. Γι'αυτό χαμόγελο, βγάλτη μασέλα και φτιάχτα δόντια σου, κι άσε τον Βάγγο με το παιδί του, ή βοήθα ΚΑΙ αυτόν! Όχι Παύλο, λες πολλά, σταμάτα. Ε μα με την κουφάλα, με πόνεσε πολύ.

 Και πόσοι Βαγγέληδες υπάρχουν και δε το ξέρουμε? Πόσους Βαγγέληδες προσπερνάμε? Τι ιστορίες έχουν κι εκείνοι να μας πουν... Ο μόνος λόγος που σιγκινούμαστε από το άκουσμα τέτοιων βιωμάτων, είναι επειδή ΔΕΝ μας είναι καθημερινότητα. Προσωπικά? Τι να πούμε? Ίσως το ότι πέρα απ'τη σκέψη που έκανα στο σπιτάκι μου, κάθισα κι έγραψα αυτό το κείμενο στο λαπτοπ και το ανέβασα στο διαδίκτυο. Αν δε σου φτάνει είσαι λαίμαργος. Εμένα μου αρκεί.

 Είμαστε πίσω. Προτόγονοι, στην ποικιλία των βιωμάτων μας. Το γεγονός της έκπληξης μας στο άκουσμα παρόμοιων βιωμάτων το αποδεικνύει. Πάλι δε σου φτάνει αυτό? Τότε ευελπιστώ να σου φτάνει το γεγονός, πως ακόμα και μετά από τέτοια λόγια τέτοιες γνωριμίες εμπειρίες, τα ίδια μαύρα χάλια είμαστε και κοιτάμε να'μαστε καλά, να γινόμαστε χάλια. Ναι στεναχωριόμαστε, γάμησε τα σου λέω, αλλά πάω σπίτι τώρα γιατί (το έχω και) πεινάω, νυστάζω, θέλω να κάνω μπάνιο. Όπως κάθε άνθρωπος ε? Όπως ο Βαγγέλης? Ωχ, μου ξέφυγε.

 Μέχρι να απαρνηθούμε τα υλικά αγαθά μας τη βολή μας την ασφάλεια για το σπίτι, τη διατροφή, τον ύπνο και το αύριο δε θα μπορούμε να κάνουμε το κάθε πρόβλημα του κάθε Βαγγέλη δικό μας. Δεν είναι ότι δε μπορούμε να τον βάλουμε σπίτι μας, ή να αφήσουμε το σπίτι μας και να ζήσουμε, ή έστω να δοκιμάσουμε να ζήσουμε όπως εκείνος, μαζί του, στους δρόμους. Είναι ότι δε θέλουμε. Ούτε καν να το σκεφτόμαστε. Όλους μας χαλάει αυτή της σκουπιδίλας η γεύση, μετά από αυτή τη βρώμικη τη σκέψη...

Παύλος - vlospa kasbe

Επαγγελματικές εργασίες επί πληρωμή

  Κόπος και τρόπος. Άλλος ιδρώνει άλλος όχι. Για τους λόγους του(ς). Αλλά εφόσον ο τρόπος επηρεάζει τον κόπο, κι εγώ ορίζω τον τρόπο, μήπως ορίζω και τον κόπο? Δηλαδή πως χαρακτηρίζω αυτό που κάνω με κάποιο Χ/ Ψ τρόπο. Αν το φχαριστιέμαι, αν πιστεύω σε αυτό ή/ και σε μένα, ίσως να μη νιώθω κόπο. Άρα και μάλλον δε θα το βλέπω σαν εργασία, ή δε θα θέλω να το βλέπω σαν εργασία. Ναι, δυστυχώς η λέξη εργασία για μένα είναι συνδεδεμένη και με αμοιβή υλική, άχρηστη, χρήμα κοινώς, αλλά και με έργο που δεν μπορεί να θεωρηθεί απαραίτητο ή χρήσιμο. Ναι, θέλω να μειώσω επαγγέλματα πλαγίως.

 Έχω σπουδάσει κι έχω κάνει μερικές "γραφιστικές δουλειές". Επαγγελματίας στα μάτια σου? Συγνώμη, δε κοιτούσα, αρμένιζα το γιαλό. Επαγγελματίας, ένας που εκτελεί ικανοποιητικά το επάγγελμα του, λέω εγώ. Μα είναι έτσι? Επαγγελματίας νιώθεις ή σε βαφτίζουν, επάγγελμα, δηλαδή το κάνεις γιατί είσαι καλός, χρειάζεται, θες, αμείβει, αλλά μπορεί ούτε να το αισθάνεσαι, ούτε να το θες, ούτε να είσαι καλός, ούτε να χρειάζεται να το κάνεις όμως. Άρα κι η λέξη επάγγελμα, σα τη λέξη εργασία, έχουν την ίδια κατάληξη. Τον Καιάδα του νού μου.

 Αντίο λοιπόν, κι από άλλους συνανθρώπους μου διαφόρων "επαγγελμάτων". Δε κολλάω στη λέξη, εσύ κολλάς πως κολλάω στη λέξη, τώρα σε πιάνω απ'το χεράκι και πάμε λίγο πιο μπροστά με τα μάτια ανοιχτά. Κολλάω στην πρακτική έννοια που έχουμε αποδεχτεί κι έχουμε δώσει στη λέξη. Στη χρηστική της αξία! gg?

 Ποιά λεφτά, ποιά εργασία, ποιός επαγγελματίας? Τι απ'όλα αυτά χρειαζόμαστε έτσι όπως είναι? Κι εντάξει τα γαϊδούρια εμείς, μεγαλώσαμε με αυτό το σκεπτικό πλασαρισμένο, το φάγαμε αμάσητο, είναι λοιπόν αναγκαίο να το πάθουν κι οι επόμενοι?

 Αμοιβή, είναι αυτό που δε ζητάς, αυτό που έρχεται όταν έναν συνάνθρωπο σου βοηθάς, η χαρά που παίρνεις όταν κατάματα τον κοιτάς.

Παύλος - vlospa kasbe

fool moon