Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

Γλυκιά μου άγνοια


 Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα. Γλυκιά μου άγνοια να σε είχα πάλι ξανά. Τι παράξενο! Θέλουμε τη γνώση νωρίτερα, μα και την άγνοια αργότερα. Η γνώση είναι σαν έπαθλο, σαν μία πληγή που επουλώνεται. Κι η άγνοια? Ένα συνοθύλευμα αισθήσεων απροσδιόριστων.

 Η ζωή είναι ταξίδι. Ίσως λάβουμε τις απαντήσεις μας στον προορισμό μας, τον θάνατο. Επιθυμούμε να φτάσουμε στον προορισμό μας, μα όχι να πεθάνουμε. Ή ίσως κι όχι! Αναζητούμε απαντήσεις, μα εκείνες αποφέρουν κι άλλα ερωτήματα. Κι οι απαντήσεις δεν είναι συχνά αυτές που θέλουμε, νομίζουμε, πιστεύουμε ή και μπορούμε να καταλάβουμε και να αποδεχτούμε.

 Το κουκούλι της άγνοιας είναι κάτι απ'το οποίο συνήθως ξεφεύγουμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Κι είναι απίθανο να επιστρέψουμε εκεί. Είναι η φύση μας ή η φύση των απαντήσεων που μας ωθεί στην αναζήτηση της άγνοιας? Είναι η αθώα αφέλεια της (άγνοιας) ή η αβάσταχτη συνειδητοποίηση που ακολουθεί τις απαντήσεις?

 Η χαρά του γνωρίζεις, ξανά, η σιγουριά του να νομίζεις. Στο ταξίδι ευχαριστιόμαστε τη διεργασία, το ταξίδι το ίδιο, κι ο προορισμός? Ένα έπαθλο κι αυτός, γλυκόπιρκο κι απόλυτο. Ένα έπαθλο που δύσκολα ξεφορτώνεται κανείς, του αρέσει δε του αρέσει.


Παύλος - vlospa kasbe

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου